Hermien – Sleur doorbreken

Het sluipt er zomaar in en het is een grote vijand voor een goed huwelijk; sleur. Niemand ontkomt eraan, maar af en toe erkennen dat het bestaat en dat je eigen huwelijk niet ten prooi mag vallen aan langdurige sleur, kan geen kwaad.

De afgelopen jaren waren niet de makkelijkste van ons huwelijk. Twee jaar geleden stierven mijn ouders kort na elkaar. Onzichtbare banden werden bruut doorgesneden en zoiets laat diepe sporen na. Toen de formaliteiten rond het overlijden van mijn ouders afgehandeld waren, constateerden de heren medici kwaadaardige knobbels op mijn mans stembanden. Deze werden door laserstralen vernietigd en inmiddels is alles weer bij het ‘oude’. Maar de schrik zat er wel even in!

In die periode puberden onze kinderen vrolijk door. Leefden hun eigen leven met feesten, uitgaan en schoolperikelen. Een puber is nu een keer erg op zijn eigen leven gericht en denkt er niet aan dat pa en moe af en toe even tijd voor zichzelf nodig hebben. Fijngevoeligheid is niet hun sterkste kant en ze merken het absoluut niet als ze storen in een goed gesprek. Sterker nog; ze bemoeien zich er zelfs mee. Om vervolgens op te springen en hun aandacht te verleggen naar hun eigen enerverende bestaan, ons vaak in ontreddering achterlatend.

Door alle heftige gebeurtenissen sloeg bij ons de slijtageslag genadeloos toe. De kinderen maken zich langzaamaan los van ons en wij moesten opnieuw leren samen iets leuks van ons huwelijk te maken; de aandacht op onszelf richten in plaats van alleen op ons gezin.

Daarom was ik er afgelopen week even niet. Wij vonden dat we na jaren klusvakanties toe waren aan zon en boekten een lastminute naar de Turkse kust. We genoten van de rust, de boeken, de ontspannende massages en elkaar. We kletsten elkaars oren van het hoofd tijdens het eten en zagen leeftijdgenoten ‘s avond vrijwel woordloos de maaltijd met elkaar nuttigen. We zagen ouders met tieners, waar ongenoegen in boze blikken over de hoofden van de kinderen werden uitgewisseld en we wisten hoe gemakkelijk je in een dergelijke impasse kunt komen.

Bruinverbrand en uitgerust kwamen we gisteravond op Schiphol aan. Deze vakantie heeft ons goed gedaan en we weten weer even hoe leuk we elkaar nog steeds vinden. De kinderen haalden ons op, hoorden onze enthousiaste verhalen aan en waren blij met de meegenomen cadeaus. De volgende keer wilden zij ook wel mee, zei de één, maar laten wij daar sinds vorige week even heel anders over denken!

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

hermienstok 2010-04-12 07:25:16

Gewetensvraag Marg, eh...ik, geloof ik. En dat komt omdat ik meestal wel iets verzin en hem daarmee verpest heb. Zijn fantasie gaat meestal niet verder dan ergens gaan eten, alhoewel hij meestal wel te porren is voor een leuk uitje. Deze vakantie gaf hij aan dat we dit toch zeker vaker moeten doen. Gek eigenlijk, voor zijn werk regelt hij alles zelf, ook de reisjes, maar thuis doe ik het. Hij kan het dus wel. Overigens hebben we gisteravond met onze kinderen naar de gemonteerde video/foto\'s van onze vakantie gekeken, zegt mijn dochter verbaasd; jullie hebben echt niets gedaan? Zijn ze van ons niet gewend, maar veel langer moet zoiets bij ons ook niet duren hoor, want dan gaat het wel weer kriebelen.
Daarom kan ik het me wel voorstellen dat als je constant iemand om je heen hebt die erg passief is, dat je er echt kriegel van kunt worden. Je zoon is in ieder geval niet zo, die heeft van zijn moeder geleerd???

marg 2010-04-11 13:26:48

Helemaal te begrijpen, en ook helemaal mee eens.
Maarrrr..mag ik eens vragen van welke kant de ideeen komen om zoiets te doen?
Want hier is het wel zo dat ik steeds de aangever ben, de oraganisator, de opruimer achteraf, etc.!
Dat vind ik dus echt heel veel minder gezellig, dan is er voor mij de lol al ver over.
De (zieke-65+) man thuis over de vloer hoeft echt geen problemen te geven, als ze af en toe zelf maar eens wat ondernemen, en niet op dit verwijt alleen maar zeggen:
Als je je mond op tijd open doet, dan gaan we toch?!
Vanavond gaat hij met onze zoon naar een SF film, actie van de zoon. Dochter en haar lief gaan naar het theater, ik ga oppassen. Rust!!
En van mij mag die kleine de hele avond om hulp of aandacht roepen, het is wel even eruit! En de Libelle in plastic neem ik lekker mee.......

hermienstok 2010-04-08 09:37:20

Kijk Luz, dat is dus al goed. Zelf signaleren dat alleen maar met elkaar praten over het bedrijf is niet goed. Als je je dat realiseert, kun je er wat mee doen. Af en toe even op de rem trappen, ontspanning zoeken en iets totaal anders samen doen om toch te blijven praten. En af en toe alleen iets ondernemen kan ook geen kwaad. Zeker niet als je ook nog samen werkt. Er moet natuurlijk wel genoeg overblijven om over te praten. Het leven is vaak ook hetgeen je er zelf van maakt.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.