Lijstjes

Ik heb het lang volgehouden om zonder lijstjes te leven. Vroeger in mijn leven als ambtenaar was ik kampioen lijstjes maken. Het liefst op een groot vel papier, zodat ik lekker even kon krassen als de taak klaar was.

Leuke dingen stonden altijd bovenaan. Dat vervelende telefoontje waar ik zo tegenop zag, of de notulen van die saaie vergadering afmaken, stonden altijd onderaan. En op één of andere manier bleef dat nare telefoontje maar op de lijst staan. Ook als ik netjes iedere ochtend een nieuw lijstje maakte. Natuurlijk had ik op cursussen geleerd om de vervelende klussen als eerste te doen, zodat ze uit je hoofd zijn. Maar in de praktijk werkt het toch niet zo; zelfs koffiehalen is dan opeens belangrijker.

Ook thuis hing er altijd wel een lijstje. Kadootje kopen voor die verjaardag, m’n zus bellen, de boodschappen, afspraak bij de tandarts niet vergeten en meer van dat soort dingen. Als je werkt is efficiëntie thuis een dringende noodzaak.

Dus toen ik eenmaal mijn ontslagbrief had getekend, we verhuisd waren, uitgepakt hadden en een beetje aan de VS gewend waren, besloot ik zonder lijstjes te gaan leven. ’t Leven zou rustiger worden, minder gehaast; ’t hoefde ook allemaal niet meer zo efficiënt. Want eigenlijk heb ik een broertje dood aan alles netjes regelen, opgeruimd zijn, je leven laten leiden door alles wat er nog moet, volgens je lijst.

Lange tijd ging het best goed. Ik vergat wel eens dat de schoolfotograaf zou komen en stuurde Julian in een oud shirt naar school, maar ach. Belangrijkere zaken zoals medische afspraken vergeet ik nooit. Maar dat komt misschien ook wel omdat de assistentes altijd netjes een dag van te voren bellen om je aan de afspraak te herinneren.

Toch slingerden er steeds meer gele post-its door het huis. Sommige met twee kreten, sommigen helemaal vol geschreven met nette gedachtestreepjes voor elk item. Ook al heb ik op diezelfde cursus ooit geleerd dat je sterretjes moet gebruiken in plaats van streepjes: streepjes lijken op minnen en geven je negatieve energie. En die post-its was ik natuurlijk steeds kwijt.

Bovendien stonden bibliotheekboeken terugbrengen, stukje schrijven voor Down&Up, fruitsalade maken voor Simeon z’n paasfeestje en de mensen die ik nog lid moest maken van de nieuwsbrief, gezellig doorelkaar op die (te kleine) gele plakkers.  

 

Ik kan er niet meer omheen; de efficiëntie sluipt mijn leven weer in. Omdat de laptop toch al mijn hele kantoor omvat, zelfs het kletspraatje bij het koffieapparaat doe ik online, heb ik het nu rigoreus aangepakt. Al mijn lijstjes staan nu onder de tab ‘Tasks’ in Outlook, netjes verdeeld in categorieën en met deadlines. Zodat Outlook mij iedere tien minuten laat weten dat ik dat vervelende telefoontje nog niet heb gepleegd.