Ebru – Smetvrees
Het is een drama. Mijn mooie huis is soort van uitgewoond door mijn zusje. Op zich is dat niet erg, maar het feit dat ze het niet inziet is om te huilen.
Mijn zusje en ik zijn twee handen op een buik – tenzij het om mijn smetvrees gaat. Daar lijdt zij namelijk niet aan. Ze ziet het niet. “Kijk ‘ns hoe mooi opgeruimd het bij me is,” kan ze stralen als ik me afvraag wanneer in hemelsnaam de werkster langskomt om de puinzooi op te ruimen. Weg te gooien. Mijn spullen gaan 100 jaar mee, die van haar zijn binnen een maand afgeragd. Een week. Niet bewust, dat is nog wel het ergste. Hoe ze het doet – ik weet het niet. Hoe ik het doe, weet ik ook niet. Maar bij mij thuis kun je van de vloer eten, wat natuurlijk ook wel overdreven is maar het zou kunnen. Op elk moment van de dag.
De werkster die bij mijn zusje schoonmaakt kan ook huilen. Doet dit ook regelmatig. “Ik doe dit alleen voor jou. En je moeder,” huilt ze dan tegen mij. Mijn lieve zusje – want dat is ze dan natuurlijk ook nog – is zich van geen kwaad bewust. Ze verzamelt rotzooi. Ik ben goed in het weggooien van spullen, heel goed. Als er NU een afvalcontainer voor mijn huis zou staan zou ik zeker een kwart van mijn spullen wegdoen, al was het alleen omdat ik ze niet gebruik. Maar ja, ik heb de ruimte dus elke kamer is ingericht. Echt idioot. En elke kamer is spic en span. De werkster heeft mijn zusjes nieuwe woning schoongemaakt en stond te huilen toen haar oude (=vieze) zooi naar binnen werd gedragen. Mijn moeder had mijn zusje nog op het hart gedrukt om alles weg te gooien, ze zou nieuwe spullen krijgen. Maar mijn zusje is niet van het inruilen van spullen, ze houdt van haar oude (=vieze) zooi. Want oud is het niet, maar vies is het inmiddels wel. Haar man is hetzelfde als zij. Hoe die twee elkaar gevonden hebben, het is een raadsel. Of juist niet. Ze hebben een tijdje bij mij gewoond en nu zijn ze weg. De werkster is al twee uur bezig met schoonmaken – van twee kamers. Nog vier te gaan, plus de keuken, badkamer en het trappenhuis. En daarna mag de schilder langskomen. De gordijnen neemt mijn moeder mee naar de stomerij. De rest zet ik morgen bij het grofvuil. Ik denk dat mijn zusje geadopteerd is. Het kan niet anders.
Gerelateerde artikelen
marg 2010-04-05 12:41:30
Maar mijn moeder, ver in de 80 jaar, maakt er echt ook een potje van. Verder ga ik er maar niet over vertellen, maar het verschil met vroeger en nu is niet te begrijpen!
Zelf zegt ze dat ze ons heeft willen leren hoe het hoort, en nu (al 20 jaar!)is ze vrij en hoeft ze met niemand meer rekening te houden.
Dat begrijp ik, ze heeft ons leren poetsen en werken als de beste, personeel had ze niet meer nodig, maar ze is echt helemaal de andere kant op geschoten.
Alweer iets waar ik van hoop dat het niet erfelijk zal zijn, want dit is echt heel erg, ik schaam me er voor! En dat vind ik dat weer erg om te moeten zeggen.
marjaAn 2010-04-05 10:25:45
Bij mij thuis is ook altijd alles spic en span, maar om nou te zeggen dat je van de vloer kunt eten(nou, misschien wel, er ligt genoeg). Wij hebben een hond dus je ziet altijd wel wat, al heb je net gestofzuigd dan zie je toch weer die hondenharen.
Mijn man laat weliswaar niks slingeren maar bepaalde dingen ziet hij echt niet.
Mijn jongste zoon ruimt ook zijn spullen wel op, de oudste laat vaak wel dingen slingeren. En als ik het dan heb opgeruimd, krijg ik natuurlijk weer op mijn kop dat hij niks kan vinden. Want hij weet nl. wel waar alles ligt in die rotzooi.
En wat die smetvrees betreft, ik neem ook altijd alle deurkrukken af, vooral als er visite geweest is. Dan maak ik ook meteen de wc weer schoon, hoe laat het ook is dat moet.
Sommige mensen wassen nu eenmaal hun handen niet als ze van het toilet komen. Dat is iets wat ik mijn kinderen wel goed heb geleerd, altijd handen wassen.
Wat betreft jou zusje en haar man is het wel boffen dat ze wat dat betreft allebei hetzelfde zijn, kunnen ze daar nooit ruzie over krijgen.
Maar je zal je zusje nu toch ook wel missen nu ze verhuisd is.
Fijne zondag nog.
groet, Marja
geertjeF 2010-04-05 08:54:20
Nu heeft mijn man wel geleerd eerst zijn laarzen uit te doen voordat hij binnen komt en de hond haar poten moeten afgeveegd worden voordat ze uberhaupt naar binnen komt. Maar ach het geeft niet want ik houd van hem en hij heeft zoveel leuke lieve kanten dat ik heb gellerd om over de rotzooi in zijn hoek van onze slaapkamer heen te stappen....hoewel, toen ik Japan was vond ik het geweldig dat je daar niet met je schoenen naar binnen mag, geen straatvuilt binnen. Ik doe dat en mijn zoon ook maar mijn man vergeet het gewoon...ach, wat ik al zei, hij is wel een super lieve sloddervos..........
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.