Ebru – Deadlines
Mijn beste vriend en grootste vijand tegelijkertijd: deadlines. Dode lijnen in journalistentaal. Het moment van inleveren. De tikkende klok.
Ik doe dus niet aan deadlines – ja het staat er echt. Ik houd van deadlines, ze geven richting en zin aan mijn leven, hoe triest dat ook mag klinken. Een deadline vertelt me dat ik iets moet doen, anders dan boodschappen, lunchen, winkelen of met vakantie gaan. Hoewel, mijn vakantie stoort zich ook niet aan deadlines. Deadlines komen en gaan. Zijn er regelmatig en geven rust. En toch gaat er de laatste tijd iets mis met die deadlines. Ze komen te vroeg. Of: ik ben te laat. Niets te doen behalve deadlines halen en toch te laat zijn, best knap. En vervelend. Voor mij maar ook voor de wachtenden. Paniek en stress hoewel iedereen wéét dat je op Ebru kunt vertrouwen: dat stuk komt er, half uurtje later misschien maar er komt een zinnig verhaal. Zoals beloofd.
Aan mijn kant ook stress en paniek: ja, die krant, dat blad het moet naar de drukker. Zeeën van tijd en toch te laat. Why?! Tja. Ik kan alle onzinredenen wel opnoemen maar laten we ‘ns eerlijk zijn: zo veel afleiding! Te beginnen met internet. Mail. Twitter. Nog meer mail. En getwitter. Nieuw speelgoed: iPad, MacBook – het moet allemaal gekocht! En gebruikt, maar dat is stap twee. Nog meer afleiding in de vorm van de mobiele telefoon. Waren het vroeger mijn ouders die gék werden van mijn gebel, nu ben ik het zelf. Als die telefoon gaat, raak ik al in de stress: wieishetwatmoetiebenikwatvergetenwatnuweer?! Ik bel allang niet meer voor de gezelligheid met vriendinnen. Sterker nog, als zij mij bellen, horen ze al aan de manier waarop ik opneem (“Eepbroe”) dat ik eigenlijk te druk ben om ‘m op te nemen maar niemand weg wil drukken. En iedereen die me vraagt waar ik dan zo druk mee bent (stukje voor Libelle, stukje voor Libelle-site, stukje voor Metro) kijkt me glazig aan: hoe druk kun je daar nou mee zijn? Nou, niet natuurlijk. De druk zit in m’n hoofd. In alle bijzaken, die zo leuk zijn. De Libelle Zomerweek én alle concerten bezoeken van de artiesten die komen optreden. Libelle Broodje Politiek én alle politici nog even snel filmen – was wel niet afgesproken maar is toch leuk? De extra klussen voor derden. Te leuk allemaal. En ergens, diep weggestopt, ook nog iets van een privé-leven. Ook ik moet wel eens naar de dokter, Ikea, mijn ouders, met vakantie of gewoon relaxt zijn. Dat relaxt zijn, dat doe ik nu: elke dag een boek onder de Turkse zon. PIL van Mike Boddé is net uit (lezen! Hij schrijft zo heerlijk losjes weg en dat over een depressie), gisteren Palm Invest gelezen over hoe twee Brabanders dertig miljoen ophalen bij vermogende mensen en aan luxe auto’s uitgeven en vandaag begonnen aan het boek over Job Cohen, die mijn vriend niet is en wel burgemeester van Nederland wil worden. Er wachten nog twee interviews, nee drie zelfs en een column op me. Deze column.
Ik weet wat het is: mijn privé en werkleven zijn zo met elkaar vervlochten dat ik soms door de bomen het bos niet meer zie. Deadline, jaha, morgen kan ook. Dat weet ik nou eenmaal. Bovendien, als ik vandaag die deadline haal, wat moet ik dan morgen doen? Het wordt tijd voor een leven. Een echt, real life privéleven.
Gerelateerde artikelen
Lees ook
Cateau 2010-05-07 19:02:04
volgens mij heb jij weer een deadline gemist. Nog op vakantie in Turkije? Ik heb slechte ervaringen met het missen van deadlines. Ben je maandag 17 mei ook op de LZW?
sabra 2010-05-05 13:06:56
marjaAn 2010-05-05 10:42:39
Nou ik heb dus niet het soort deadlines als jij of waar Sabra en Geertje het over hebben.
Maar bij ons op het werk moet je ook bepaalde zaken op een bepaalde tijd af hebben. En dat kan vaak erg veel stress opleveren. Vooral als dan ook de telefoon onophoudelijk gaat. (werk in de gezonheidszorg).
Vooral op dagen zoals voor Koninginnedag, of zoals nu 5 mei dat wij op de administratie dan vrij zijn, dan bellen huisartsen of er al uitslagen bekend zijn. Dus dan is het extra druk voor ons.
En we moeten natuurlijk in het belang van de patienten zoveel mogelijk zien af te krijgen. Dus misschien zijn dat dan toch wel deadlines.
Even nog over je vorige column, die van de 23e heb ik pas laat kunnen lezen want wij hebben vanaf donderdagmiddag de 22e tot dinsdagochtend de 27e april zonder internet gezeten. Wij hebben zo een alles in een pakket en als internet het niet doet zitten we ook gelijk zonder telefoon.
Eigenlijk ging het over de vraag van Olga of jij er weer stond met je leuke kleding op de LZW. Jou antwoord daarop was ja.
Mijn vraag aan jou is, is het alleen kleding voor jonge hippe meiden, of ook voor de vrouw van over de vijftig? Dus wel leuk, maar niet dat de mensen denken van moet je haar zien, die denkt zeker ook dat ze nog twintig is.
Hoor ik graag van je als je tijd hebt om te antwoorden.
Ik kom zaterdag 22 mei heb gezien dat ik dan nog net in het Libelle Cafe een boek door jou kan laten signeren en dan gauw door kan gaan naar Danny de Munck.
Verheug me er nu al op.
Groet, Marja
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.