Femke – Bang voor een uitstrijkje

Hij ligt er al een paar maanden. De oproep voor het uitstrijkje. Zelfs zo lang dat er alweer een tweede is gekomen. De herinnering voor de oproep voor het uitstrijkje. En steeds verzin ik smoesjes om niet te hoeven gaan. Ik ben dertig en ik moet, maar ik wil niet. En niet eens omdat ik in mijn nakie op de onderzoekstafel van dokter Peter moet gaan liggen, maar vooral omdat ik het allemaal niet wil weten. Tot nu toe was ik gezond en dat uitstrijkje kan daar verandering in brengen. Ja ja, ik weet dat het juist verstandig is om er vroeg bij te zijn.

Alleen… verstandig is nu eenmaal niet mijn middlename. Het is net alsof een test ervoor zorgt dat de kans dat je iets hebt groter wordt. Doe je niets, dan gebeurt er niets. Onderneem je actie, dan volgt onherroepelijk de stress. Zo voelde het ook toen ik een soa-test deed (alweer jaaaren geleden natuurlijk!). Ik wist dat de kans zeer klein was dat ik iets zou hebben, maar alleen al het feit dat je op allerlei enge dingen getest wordt, geeft aan dat je niet zeker weet dat je het niet hebt en dat je dus rekening moet houden met de mogelijkheid dat het wel eens helemaal mis kan zijn. En een week lang die mogelijkheid in je hoofd klein houden, is voor dramaqueens als ik heel, heel moeilijk. De eerste twee dagen kon ik mezelf nog geruststellen met het feit dat chlamydia niet zo erg is als je er maar snel bij bent, maar op de dag dat ik de uitslag zou krijgen, was ik ervan overtuigd dat ik hiv-positief zou zijn. De minuten voordat ik de spreekkamer werd binnengeroepen, duurden eeuwen en in de tussentijd hing ik twee keer over de wc omdat ik moest kokhalzen van de spanning. Vanzelfsprekend was ik er helemaal van overtuigd dat er binnenkort een einde aan mijn leven zou komen toen de dokter, nadat ik haar een hand had gegeven, met kalme stem tegen me zei: “Ga zitten!” In mijn hoofd schreeuwde ik tegen mezelf: weet je wat dat betekent, Femke? Ga zitten, betekent slecht nieuws. Heel slecht nieuws! Met knikkende knieën zeeg ik neer om vervolgens natuurlijk te horen te krijgen dat er niks met mij aan de hand was. Niente. Alle stress overbodig. Nou, en daar heb ik dus geen zin meer in. Niet zo gek toch dat ik met dit tafereel in mijn achterhoofd bang ben voor dat uitstrijkje?

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

annechienie 2010-07-31 21:21:42

Als ik een oude Libelle doorblader kom ik dit artikel tegen. Mijn gedachten vliegen terug naar een paar maanden geleden. Ook bij mij viel een oproep voor een uitstrijkje in de bus. Ook ik heb weken gewacht voor ik mezelf zover had dat ik naar de huisarts ging. Maar om een andere reden. Op het moment dat de oproep voor het uitstrijkje in de bus valt ben ik nog bezig met de laatste chemokuren.
Vorig jaar om deze tijd moest ik ook een routine onderzoek ondergaan, een mammografie. Er werd borstkanker ontdekt en na een jaar van behandelingen gaat het goed met me. En nu weer deze oproep. Ik besef dat het weer kan gebeuren............ weer slecht nieuws? Gelukkig wint mijn nuchtere denken het van mijn gebrek aan vertrouwen in mijn lichaam.
Het uitstrijkje is gemaakt en de uitslag was goed.
Natuurlijk gaat niemand voor zijn plezier naar onderzoeken, maar het afgelopen jaar heeft mij duidelijk gemaakt hoe onverstandig het zou zijn om niet te gaan.

Arianne69 2010-06-01 12:20:50

Ik zit op mijn bed in de huiskamer en blader een Libelle door waar ik nog niet aan toe was gekomen. De reden dat mijn bed in de huiskamer staat is omdat ik twee weken geleden ben geopereerd aan een baarmoederverwijdering. Deze zware operatie moest plaatsvinden omdat tijdens het bevolkingsonderzoek (40 geworden) naar baarmoederhalskanker en na nader onderzoek bleek dat ik baarmoederkanker heb wat godzijdank nog beperkt is tot de binnenkant van de baarmoeder (zekerheid krijg ik morgen pas, want dan volgt de uitslag van de patholoog-anatoom). De afwijkingen waren van dien aard dat een baarmoederverwijdering de beste optie was.
Uiteraard heb ik over het wel of niet verwijderen geen seconde na hoeven denken, want ik heb 2 jonge kinderen en ben nog steeds van plan om 88 jaar te worden.
Tot mijn stomme verbazing lees ik dan nu de column van Femke met allerlei redenen waarom het gerechtvaardigd zou zijn om niet op te gaan voor een uitstrijkje.
Mijn god, ik moet er niet aan denken wat mijn \"toekomst\" was geweest als ik dezelfde gedachtengang had gehad..........
Tijdens het vervolgonderzoek nav het uitstrijkje wat ik had bij de gynaecoloog werd meegedeeld dat de aangetroffen afwijkingen er al een jaar of 4 zaten! En dat terwijl ik gewoon met mijn 35e ook voor een uitstrijkje ben geweest. Alles was toen in orde, maar dat biedt dus absoluut geen garantie voor de toekomst.
Je gunt jezelf (maar ook je evt partner, kinderen, ouders) toch het beste en wil toch zo gezond mogelijk zijn?? Waarom dan je kop in het zand steken, omdat je geen zin hebt in stress???!

werkende mama 2010-05-26 21:11:25

Kan hier niets mee, bellen voor een afspraak te maken en gaan! Dat onderzoek stelt niets voor, en als je er voor zorgt dat je een jurkje of rokje aan hebt, dan voel je jezelf niet zo bloot, al bij al duurt het misschien twee minuutjes en klaar. En na een week of wat de uitslag. Als je in België woont trouwens, krijg je dit onderzoek elk jaar. Wat mij een stuk beter lijkt dan 1x in de vijf jaar! (hun gezondheidszorg is meer ontwikkeld, daar hebben ze ook geen wachtlijsten, vraag me nog steeds af waarom België dat wel kan, en wij in Nederland niet! En van je onzekerheid en angst voor uitslag kan ik niets, beter weten dan niet weten, heb ik geleerd in mijn omgeving van kankerpatienten!

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.