Merel – Respect is doorvragen

Ik grijp dodenherdenking altijd aan om twee minuten mijn mond te houden (op zich al een prestatie) en te denken aan de dierbaren die ik heb verloren. Op Bevrijdingsdag probeer ik altijd even stil te staan bij de vrijheid die ik heb om te zijn wie ik ben.

De vrijheid van meningsuiting is inmiddels een bijna irritant begrip geworden, maar het is zo’n belangrijke verworvenheid. Ik werk met mensen met verschillende meningen, bijvoorbeeld over God, Allah en de afwezigheid van deze twee. We hebben veel meer gemeen met elkaar dan niet. We hebben dezelfde normen en waarden, dezelfde humor en op het werk hetzelfde doel.

Toch merk ik dat we in Nederland alles wel heel makkelijk goedvinden, zolang we er zelf maar geen last hebben. Het is een houding die we heel lang tolerant genoemd hebben, of respectvol. Maar hoe respectvol is het als je iemands geloofsovertuiging alleen respecteert als diegene zijn mond er maar over houdt? Of als je het oké vindt als iemand homo is, zo lang hij maar niet op straat met zijn vriend gaat staan zoenen?

Tolerantie en respect zijn niet hetzelfde als onverschilligheid. Ik merk dat mensen vaak helemaal niet doorvragen als iemand een andere mening of een ander geloof heeft. Uit angst voor ruzie, denk ik, maar ook uit gemakzucht. Anders krijg je weer zo’n discussie.

Zelf heb ik veel respect voor mensen die de wereld ook vanuit de blik van een ander proberen te zien. Hoe ver die ander ook van hem afstaat. En die doorvraagt, als het niet lukt om zich in de ander te verplaatsen. Ook als dit een in zijn ogen verwerpelijk persoon is. In plaats van een mening te vormen op basis van zijn eigen gelijk en dan achter iemands rug om zijn mening alsnog gaat verkondigen.

Of ik hier zelf goed in ben, betwijfel ik. Maar ik doe mijn best, steeds meer. Doorvragen als een collega me vertelt dat hij dichter bij de Heer moet leven als hij zijn vriendin terug wil. Doorvragen als iemand iets zegt waar ik het helemaal niet mee eens ben, in plaats van iemand te veroordelen. Maar moeilijk is het wel en ook ik zit soms vastgeroest in mijn eigen gelijk.

En u? Bent u er goed in, een andere invalshoek te respecteren? Of wilt u gewoon ver blijven van mensen met een andere mening of geloof? Wat is dan volgens u respect?

• Doorsturen
• Print

Merel Roze 2010-05-07 14:27:04

Dag Olga, haha - oke, ik krijg een idee van hoe jij de Chinezen beschouwde. Lijkt me trouwens erg irritant dat je 2 uur in de auto rondjes rijdt omdat iemand te trots is de weg te vragen. Onhandig! Maar blijkbaar ontzettend ingebakken in de cultuur... Dan zal er wel een reden voor zijn, zou je denken. Vind je het dan niet lastig om jouw manier (efficienter) als beter te zien?

Merel Roze 2010-05-07 14:24:52

Dag luz, leuk dat je reageert! Ongevraagd advies geven is inderdaad ook iets wat je beter kunt vermijden. Gevraagd advies geven is iets wat ik steeds minder makkelijk doe, trouwens. Als iemand over een gevoelskwestie advies wil, dan kun je denk ik toch beter vragen stellen zodat degene die met je praat misschien zelf makkelijker tot inzicht komt. Je kunt wel advies geven, maar uiteindelijk moet diegene het toch zelf doen.

Jij schrijft:
\"Met name de assertieve houding van velen begrijp ik niet goed, want ik zie er geen reden toe in een land waar emancipatie en vrijheid van meningsuiting toch hoog in het vaandel staan!\"

Bedoel je dan een TE assertieve houding? Want met een assertieve houding is niet zo veel mis toch, en kan toch juist omdat we in een geëmancipeerd land leven?

Olgashanghai 2010-05-05 10:41:21

Nou, dat is eigenlijk naar mijn ervaring wel degelijk het geval, Merel. Chinezen zijn per definitie een heel trots volk (Zhong gua, de Chinese naar voor China, betekent niet voor niet "het middelpunt van de aarde"), maar ze komen heel arrogant over daarbij. En ik ben beslist niet de enige die er zo over denkt. Hoe leuk het ook was in China, ze zijn stronteigenwijs, zullen nooit en te nimmer toegeven of iets van je aannemen, mijn chauffeur reed liever twee uur rondjes zonder de weg te vragen of stond liever drie kwartier in de stad in de file bij een route die hij gewoontegetrouw nam (het zijn vreselijke gewoontedieren!) dan een alternatieve route te nemen die ik inmiddels had ontdekt toen ik een taxi nam (ja, hij deed het dan die ene keer, maar de volgende keer reed hij toch lekker die oude route die hij gewend was). Mijn man kan er hele boeken over schrijven bij zijn werk. Toch gek dat ik zo verslingerd ben geraakt aan het land, he, maar het was een fantastische tijd.
Je heb overigens ook gelijk dat ik meer contact had met andere expats van over de hele wereld dan met de locale Chinezen. Behalve die in mijn directe omgeving, in onze wijk, daar had ik wel met een groepje contact.

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.