Cadeautje

Van de week kreeg ik een mobieltje van de firma met de 2 in de naam. Het voelde beslist als krijgen want het kostte niksnie, die prachtig LG.

Maar toen ik door de initialisatiemevrouw door het menu werd geloodst, bleef mijn vinger bij TAAL even hangen – zo’n scrollmenuutje was ik niet gewend – bij Arabisch.

Nou daar kom ik wel uit dacht ik nog: maar nee, wat ik ook deed: het zwierige schrift bleef het scherm sieren. De 2 gebeld, die me met alle geduld van de wereld het juiste menu in probeerden te loodsen. Niks hielp. Ik kwam er niet uit. Leuk werd vervelend en van daaruit werd ik ronduit boos. Kwaad, machteloos en nee, het toestel konden ze niet terugnemen. Het was eigen schuld. Grrr. Ik stond in de stampvoetende kindermodus. Een hele ochtend kwijt aan niks.

Pfff. Even weg van dit alles en de stad in, het ding op zak. Ik bedaarde. Waar gaat het eigenlijk over: een prachtig toestel gekregen dat ik even niet kon gebruiken. So what?

Bij een telefoonwinkel van de concurrent vonden de twee jonge mensen die er werkten het een eer om het toestel aan de praat te krijgen.

Er is niet zo veel waar je je druk over moet maken. Meestal gaat het nergens over… tot tien tellen, honderd desnoods… En de 2 kreeg excuses.

Anna Gevers
Libelle eindredactie