Gastarbeiderskinderen dromen ook
Het leven van een columnist gaat over rozen. Ja, soms is het eenzaam zo tikkend achter je computer, denkend aan de deadline.
Maar vaker nog is het gewoon relaxt, zo tikkend achter je computer, denkend aan de deadline. Je krijgt boeken van uitgevers, cd’s van platenmaatschappijen, uitnodigen voor concerten, musicals en andere feesten en partijen. En regelmatig uitnodigingen om in den vreemde ‘ns iets te komen bekijken. Meestal ‘kan ik niet’. Dat is een ander woord voor ‘geen zin’. Geen enkele auteur/ columnist is auteur/ columnist geworden omdat ‘ie zo geïnteresseerd is mensenmassa’s. Als je mensenmassa’s had gewild was je wel een feesten- en partijenbureau gestart ipv lekker solistisch op het autistische af achter je computer te gaan zitten. Deze columnist is helemaal een wandelend vat vol tegenstrijdigheden: doe mij mijn laptop, voorzie mij van eten en drinken en je hebt geen kind aan me. Tegelijkertijd hou ik van feesten en partijen. Sterker nog, ik draai mijn hand er niet voor om om iets te organiseren, mensen met elkaar in contact te brengen en gewoon sociaal bezig te zijn. In tegenstelling tot mensenmassa’s boeien individuele mensen me juist wél. Inspirerende individuen geven energie en als je daar een aantal van bij elkaar zet, wordt het vanzelf een feest.
Vandaar dat ik toch maar ‘ns op een uitnodiging inging. Vriendjes van me zijn ooit een IT bedrijf begonnen: Triodor. Lekker spannend, bits en bytes, kabeltjes en computers. Maar goed, vriendjes he! Bovendien hebben ze de ambitie om het beste IT bedrijf van de wereld, maar zo niet dan toch zeker van Europa te worden. Nog steeds lekker spannend, het blijven bits en bytes, kabeltjes en computers. En tegelijkertijd kan ik er vol bewondering naar kijken. Het zijn vriendjes voor wie niets vanzelfsprekend is: gastarbeiderskinderen. In hun jeugd is ze niets aan komen waaien, sterker nog, ze hebben er voor moeten vechten om niet weg te rotten op scholen zwaar onder hun niveau. Want tja, gastarbeiderskinderen hè, dat wordt toch nooit wat. Ja outcasts. Outcast zijn ze geworden ook: afgelopen april werden ze als enig Nederlands bedrijf uitgenodigd voor de Presidential Summit for Entrepreneurship door Barack Obama zelf. Zestig bedrijven wereldwijd, waaronder het IT bedrijf van mij vriendjes: Triodor. Afgelopen week werd afgesloten met een joint venture met het beursgenoteerde EXACT. Het bedrijf uit Delft wil samen met Triodor de Turkse markt veroveren. En dan is het leuk om meer dan een solistische, achter haar computer autistje spelende auteur/ columnist te zijn. Niets is inspirerender dan aanwezig te zijn als enthousiaste, ambitieuze ondernemende mensen een samenwerking ondertekenen die ze dichter brengt bij het verwezenlijken van hun droom. Dat de Europese unie denkt dat Turkije er niet bij hoort komt de gastarbeiders kinderen alleen maar goed uit. Europa?! Pfff! De wereld is hun doel.
Gerelateerde artikelen
marjaAn 2010-05-16 11:04:08
Arbeiderskinderen werden in het verleden ook al bij voorbaat lager ingeschat. Mijn broer kreeg destijds het advies LTS en ik Huishoudschool. Wat mijn broer betreft die heeft toch een Universitaire studie af weten te ronden.(Het meisje dat zijn later zijn vrouw werd kwam wel uit een beter milieu, dus door de schoonfamilie werd hij ook met de nek aangekeken). Dus ook iets om trots op te zijn.
Maar ik begrijp jou redenatie gastarbeiderskinderen begonnen veelal ook al met een taalachterstand.
Daarom is het des te bewonderenswaardig als juist zij op eigen kracht meer weten te bereiken dan degene die het allemaal in de schoot geworpen krijgen omdat ze uit een zogenaamd beter milieu komen.
Izaline 2010-05-14 21:39:16
internetredactie 2010-05-13 08:15:40
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.