Wieke’s reisblog – 500.000 zeehonden op een kluitje

    




    



    
 

Namibië, Cape Cross – Wonderlijk. Rotsen en ruimte langs de kust te over, en maar liefst 500.000 zeehonden zitten op een kluitje bij elkaar op Cape Cross. 




Het is een onvoorstelbare chaos van aanrollende golven en door elkaar krioelende zeehonden die een indrukwekkend kabaal maken.


We zijn de enige bezoekers op de eenvoudige houten loopbrug. De zeehonden negeren ons. We zouden ze kunnen aanraken, zo dichtbij zijn ze. De dieren bevallen, paren, leven en gaan dood. De kringloop van het leven in de puurste vorm.


Hier geen Lenie ’t Hart om de honderden bij elkaar klittende, zwarte zeehondenpupjes te redden. Hun moeders zijn uit vissen, of ze zoeken, luidkeels schreeuwend, hun kroost. Vind je kind maar eens terug in deze bende. Ik zie een jong geboren worden en de placenta komt er meteen achteraan. In het zand en op de rotsen liggen duizenden placenta’s. De jakhalzen zullen ze straks komen opeten. De pupjes zijn prachtig om te zien, maar overal zie ik dode zeehondjes in ontbinding. Vlak naast springlevende, gezonde pups die het wel gaan redden, omdat ze moeders hebben die goed op ze letten.








	


Het diertje dat ik net geboren zag worden, wordt onder de voet gelopen door een mannetje, dat graag wil paren met een dame die al een tijdje op haar beurt zit te wachten. De seks vindt gewoon plaats waar de kinderen bij zijn.


Een moeder heeft een vin op haar dode kind gelegd. Zou ze denken dat het nog leeft? Een ander pakt haar jong in de bek om het te beschermen tegen de over alles en iedereen heen waggelende, loodzware mannetjes. Het is hun taak zoveel mogelijk vrouwtjes te bevruchten. Tien dagen na de bevalling ovuleren ze al weer. Het bevruchte eitje ‘bewaren’ ze een aantal maanden in hun buik en als de foetus volgroeid is, komen ze na omzwervingen op zee terug naar deze rotsen om te baren.


Wieke's Reisblog


Uren heb ik vol ontzag naar deze prachtige dieren staan kijken en ik rook de stank niet meer. Alsof ik teruggeflitst was naar de oertijd. Zo moet de schepping ooit zijn begonnen: de zeedieren kwamen aan land en plantten zich voort. De sterksten wonnen. Dat is nooit anders geweest en het is een illusie om te denken dat het ooit anders zal gaan


Later horen we dat men hier twee keer per maand zeehonden dood slaat. Die moordpartij schijnt nodig te zijn om de zeehondenpopulatie in bedwang te houden. Een volwassen zeehond heeft zes kilo vis per dag nodig. De vissers versus de zeehonden, in strijd om de vis. En zoals zo vaak: de mens wint. Alleen weet ik niet of je het ‘winnen’ moet noemen.


Wieke


















x




                        

                            

                                
wieke 2010-06-20 19:48:54

                                    

                                    Nellydia:



Wat benijd ik je dat je daar zo vlakbij woont! Ik had hier al een tijdje niet gekeken. Maandag start ik opnieuw met de reisblog, maar dan elke week. Nog een paar keertjes Namibië en wie weet ook nog Zuid-Afrika!



Stellenbosch: zijn we ook geweest. Niet lang, kopje koffie en weer verder.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
nellydia 2010-06-02 16:48:26

                                    

                                    Hallo Wieke,



Wat leuk om van jou over Cape Cross te lezen. We waren er zelf ook enkele jaren geleden. De stank zal ik nooit vergeten, maar het was geweldig om al die zeeleeuwen [robben] te zien. Echt hutje mutje. Gelukkig nooit geweten dat ze doodgemaakt worden omdat hun aantal teveel wordt.

 Wij wonen de helft van het jaar in Stellenbosch in Zuid-Afrika [mijn man is besoekende professor aan de universiteit daar].We maken regelmatig tochten naar Namibië. Wat een rust en ruimte en de mooie pasteltinten van het landschap kun je haast niet beschrijven als je er niet geweest bent.

Fijne reis toegewenst en mocht je een verblijf in Stellenbosch zoeken dan ben je welkom.



Nellydia
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
wieke 2010-05-24 11:35:27

                                    

                                    Ha Slangenmens:



De tijd voor die reisblog? Haha, dat moest nog om halfelf \'s avonds, omdat ik een mailtje van onze Hester kreeg dat het er echt de volgende ochtend moest zijn, omdat het ook in het blad zou worden aangekondigd. Heilig moeten dus. 



Maar nu heb ik vrij en ik geniet van de stilte, de rust en het feit dat ik vandaag niemand zie :). 



Het doodslaan: op Cape Cross gebeurt het nogal humaan, voor zover je dat woord op dieren kunt toepassen. De zwakke en zieke dieren worden er meteen uitgehaald. Er zijn te veel jongen die hun moeder kwijt zijn, ook die halen ze weg. En weghalen = dood maken. De dieren zijn op slag dood, werd ons verzekerd. Niet leuk om te horen, maar het is de realiteit.
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x