Kent u een leuke man?

anjadus 2011-12-11 12:59:21

De Nar
Mannen lustig geschikt
Door ego gewogen
Door masker geschuurd
In miniatuurtjes gegoten
Vol narrig venijn

wildertje 2010-07-06 12:08:51

Al een aantal keren hadden onze ogen elkaar ontmoet.
Zoals in iedere middelgrote stad kwamen we elkaar vrijwel wekelijks tegen in de uitgaansbuurt die ik vaak met mijn vriendinnen bezocht. De herinnering aan die zwoele zomeravonden met overvolle terrassen, bruine cafés met donkere hoekjes, een dansende menigte en een bruisend nachtleven vol drank, lachen en plezier, waarvan die ene heerlijke avond voor altijd in mijn geheugen staat gegrift.

Hij behoorde niet tot onze vriendenkring. Hij behoorde zelfs niet tot het soort mensen waar ik een praatje mee maakte, mee danste of achteloos mee kon flirten. Hij was duidelijk een van die bad boys waar je je beter niet mee in kon laten. Een groep jongens die al volop met hele andere dingen bezig was dan de onschuldige pleziertjes waarmee ik me amuseerde. Onze meidengroep voelde feilloos aan dat we niet met deze jongens om moesten gaan want dat zou alleen maar problemen opleveren. Onze werelden waren te verschillend.

Maar toch, die blik, die zoekende blik die me telkens opzocht als we een café binnengingen, die verleidende blik die me deed blozen, die blik die me alles vertelde wat ik wilde weten, die me deed beseffen wat ik miste, die blik die me achtervolgde, soms irriteerde, meestal intrigeerde, die blik waardoor het leek of er niets anders meer was dan hij en ik, die blik waar ik naar begon uit te kijken en naar te verlangen.
Mijn vriendinnen wisten van niks, onze contacten waren zo vluchtig, zo kort maar zo hevig dat het voor een buitenstaander niet opviel. We hadden elkaar nooit gesproken, nooit aangeraakt en dat zou er waarschijnlijk ook nooit van komen.

Die avond had ik hem nog niet gezien. Ik was eindelijk tot het besef gekomen dat dit maar beter was ook. Zijn zoekende blikken probeerde ik de laatste weken te ontwijken maar ik was er niet erg goed in. Die ondeugende grote blauw-grijze ogen, waar zoveel belofte uitsprak trokken me aan als een magneet.

We verlieten het café aan de achterzijde waar we in een klein steegje uitkwamen en een heerlijk koel briesje onze, van het dansen oververhitte lichamen afkoelde. Een groep jongens sprak ons lachend aan en passeerde ons om het café in te gaan dat wij net verlaten hadden En daar stond hij. Zijn vrienden waren al binnen en mijn vriendinnen waren al aan het einde van de donkere steeg. En daar stonden wij.

Zijn blik, zijn ogen, nu zo dichtbij, boorden zich in de mijne en zonder woorden duwde hij mij zachtjes tegen de muur in die donkere steeg. Zijn handen plaatste hij achteloos naast mijn hoofd en hij drukte zijn lichaam heel zacht tegen het mijne. En toen kuste hij me.
Met zijn mond zo zacht, zo dwingend, zo heerlijk zoet en zo vertrouwd liet hij me alles weten waar ik al zo lang naar verlangde. Zijn handen hoefde hij niet te gebruiken, zijn lichaam hoefde ik niet te voelen, alle overweldigende gevoelens werden geuit in die ene kus. Die ene lange oneindige kus. Een kus waar je alleen maar van kan dromen, een kus die je je over duizend jaar nog herinnert, een kus die beelden en verlangens oproept waarin je jezelf niet terug kent, een kus die je laat voelen dat je een vrouw bent, een kus die alle kussen die je ooit gehad hebt helemaal doet vergeten.

Na een paar minuten, die wel uren leken konden onze lippen zich enigszins van elkaar losmaken. Totaal niet verlegen met de situatie keken we elkaar in de ogen en we wisten het allebei. Onze ogen verraden ons. Hoop, verlangen, misschien wel liefde, verdriet om dat wat nooit zou komen, dat wat niet kon, dat wat ondenkbaar was, dat wat we zo graag wilden maar......Hij keek me nog een keer intens aan en liet me achter........

Ik zie hem nog wel eens. Zo heel af en toe kom ik hem nog eens tegen. Zijn leven is inderdaad heel anders verlopen dan het mijne, het had nooit mijn leven kunnen zijn. Zijn ogen lichten op van herkenning en die blik in zijn ogen, zijn zoekende dwingende prachtige ogen, die houden nog steeds een onuitgesproken belofte in............