Femke Sterken (30) is reportageredacteur bij Libelle. Ze woont samen met Reinier in Amsterdam. Femke droomt van een leven zonder ergernissen.
Ik slaap niet meer. Of beter gezegd: ik kom de laatste tijd heel moeilijk in slaap. Ik denk, pieker, woel en blijf wakker. Zo veel stress in mijn lijf. Wat doe ik mezelf aan? Ik had het namelijk kunnen weten: trouwen is zenuwslopend. Helemaal voor iemand die van nature al een stresskip is. Een buurvrouw zei laatst tegen me: ‘O, je gaat zó genieten van de voorbereidingstijd’. Ik fronste mijn wenkbrauwen want de eerste paar slapeloze nachten had ik al achter de rug. Het vreemde is dat ik daadwerkelijk de illusie had dat het bij mij anders zou gaan. Dat ik al die bruiloftshobbels waarover ik anderen ooit heb horen praten niet zou hoeven nemen. Nee hoor, ik zou er niet aan doen: urenlange discussies over wie bij het diner, wie bij het feest en wie overal. Maar ja, dan kom je erachter dat die ‘iedereen is welkom’-instelling inhoudt dat er bijna negentig mensen bij het diner aanwezig zullen zijn. Een aantal dat Reinier en mij in een faillissement zou storten. En dus besluit ik manmoedig te schrappen in mijn ideale lijst. Vreselijk.
Iedere naam geeft een steek in mijn hart, maar ik weet dat ik niet anders kan. Ondertussen vechten een duiveltje en een engeltje in mijn hoofd. Engeltje: “Ze begrijpen het heus wel. Het is ook niet te doen, zo’n groot diner!” Duiveltje: “Ze voelen zich vast gepasseerd. Ze worden boos. Je krijgt ruzie.” Als het me eindelijk is gelukt om deze gedachten uit mijn hoofd te bannen, is het meestal al een uur of twee in de nacht en besluit ik dat het ook goed is om te bedenken hoe mooi het allemaal kan worden. De ceremonie, wat ik in mijn gelofte tegen Reinier ga zeggen en hoe het zal zijn om alle leuke mensen die ik ken voor één keer allemaal bij elkaar te hebben. Vervolgens raak ik dan zo opgewonden en word ik zo blij dat ik nog een slapeloos uur aan me voorbij zie trekken en uiteindelijk maar een slaappil inneem. Als ik voel dat de slaap eindelijk intreedt, bedenk ik me wat een hysterisch mens ik toch ben en dat ik het de volgende nacht echt anders aan zal moeten pakken. Gewoon m’n gedachten uitzetten. Maar hoe ik dat precies moet doen… tja, dat heb ik nog niet helemaal uitgedacht. Daarom gaat het eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Mijn nachten zijn nu niet alleen gevuld met stress over het huwelijk, maar daarbij ook met stress over hoe ik de stress over mijn huwelijk blokkeer.
Olgashanghai 2010-06-12 08:48:58
Het is hetzelfde als bij de communiefeesten in Limburg: wij hebben alleen die mensen uitgenodigd, die echt iets met onze dochter/zoon te maken hadden, we hebben onze kinderen laten kiezen. Sommige mensen nodigen echt iedereen uit, van al pappa\'s en mamma\'s collega\'s tot alle volleybalmaten van pa aan toe! En de cadeaus die gegeven worden lopen ook de spuigaten uit. Toendertijd vroeg ik me ook af wat nu eigenlijk het doel van de communie was: het erbij gaan horen bij een geloof of elkaar de loef afsteken met het aantal genodigden en de hoeveelheid cadeaus/geld die naar binnen wordt gehaald.... Meid, het is JULLIE dag, trek je niets aan van wat anderen er misschien van vinden, want je zult altijd toch weer mensen hebben die het anders hadden willen hebben en dan denk ik: organiseer dan je EIGEN feestje maar!
werkende mama 2010-06-10 20:25:29
marg 2010-06-10 20:24:27
En jij zou wel heel erg veel mensen uitnodigen! Jullie kunnen het ook gewoon de hele dag bij je vaste familieleden en getuigen kunnen laten, en de rest mag na de receptie blijven meefeesten...is dat misschien een oplossing? Dan kun je de kosten wat makkelijker in de hand houden.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.