Column Ebru

Alle verkiezingen, voetbal, Joran, Yolanthe en lok-Joden ten spijt is er maar een ding dat de afgelopen weken mijn leven domineerde. Hoewel, twee-in-één moet ik zeggen. De minikat.

Gevonden op mn balkon in Turkije. Ongetwijfeld net geboren. Mamakat was een wandeling aan het maken toen ik haar vond en in blinde paniek belde ik mijn moeder: “Kom. Onmiddellijk. Naar. Mij.” Doodsbang voor alles wat klein is en verzorging nodig heeft – ja, dat ben ik met mijn grote waffel. Mijn moeder piekerde er niet over, ze was koud tien uur daarvoor midden in de nacht met mijn zusje geland in Turkije maar bracht het op zijn ‘moeders’: “Waar een minikat is, is ook een mamakat. Niet aankomen gewoon even rustig afwachten.”

Ze had gelijk. Uiteraard. En zo begon missie minikat: voed mamakat en dan komt het wel goed. Ook met de oogjes van mini waarvan er maar een open was. Elke ochtend legde ik brokjes neer, elke avond visjes. En water natuurlijk, melk lustte mamakat niet. Ondanks dat ik de huisslaaf van mamakat was geworden, mocht ik niet eens naar mini kijken. Beschermend ging ze op d’r baby liggen als ik eten kwam brengen. Als mamakat even aan de wandel was, spiekte ik naar mini, die gewoon als een echte baby uren lag te ronken. Mensenbaby’s en kattenbaby’s zijn één pot nat. En zo kwam ik erachter dat opeens beide oogjes dicht waren. En een ook nog ‘ns erg gezwollen. Bruut ingrijpen leek me verantwoord. Zodra mama uit de buurt was, stopte ik mini in een leeg ijsbakje waar ik een handdoek in had gedaan en rende ik met haar naar de dierenarts. Die me verwijtend meldde dat ik eerder had moeten komen. Ja. Dat weet ik ook, maar hoe?! Zelfs deze ontvoering was al met gevaar voor eigen leven. “Om het uur de oogjes druppelen, en dan maar hopen dat ze niet blind wordt,” sprak de dokter streng nadat hij haar een spuitje had gegeven. Ik rende weer naar huis, legde mini op het balkon en hoopte dat mama het niet gemerkt zou hebben dat haar baby toch best lang weg was geweest.

Dat was een illusie natuurlijk. Mamakat kwam, zag, rook en greep haar baby in haar nek. Over de daken, ver weg van mij, de nare huisslaaf die elke ochtend brokjes en elke avond visjes neerlegde. Damn. Mamakat komt nog steeds, maar mini heb ik niet meer gezien. Die is verstopt in een andere tuin, onder een andere struik. Hoop ik maar. Gelukkig wemelt het in Turkije van de beesten. Zo stond mijn zusje geduldig op me te wachten bij het visrestaurant waar we hadden afgesproken. Buiten. “Kijk ‘ns wat ik heb!” Mijn zusje is de Crazy Cat Lady en stond over een variant van minikat gebogen. “Neem ‘m mee”, sprak de visboer, “hier overleeft ‘ie het niet.” Tja, twee gekke Europeanen en een minikat. Dat behoeft geen aansporing.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.