Wieke – Himbavrouwen: oervrouwen

    
Wieke's reisblog 



    



    
 

Trots en gespierd. Naakte bovenlijven. Gekleed in rokjes van dierenvellen, een oranje huid en behangen met sieraden die allemaal een betekenis hebben. Echte Eva’s, oervrouwen. Zelfbewust lopen ze door Opuwo, een stadje in het noorden van Namibië. 




We rijden naar een Himbadorp, 30 kilometer buiten Opuwo. Eerst kopen we meel en olie voor ze, bij wijze van bloemetje.


Onze gids vraagt of we de omheining binnen mogen en na tien minuten komt de toestemming. De vrouwen wassen zich nooit met water, horen we. Als westerse vrouw met bidet en toilet wil ik toch weten hoe ze hun intieme delen schoonhouden. Een van de vrouwen demonstreert het. In een vijzel worden kruiden fijngestampt en aangestoken. Als het walmt, gaat de vrouw er boven hangen. De oksels krijgen dezelfde beurt. Nu ze toch bezig is, laat ze zien hoe het okerpoeder van stenen wordt afgewreven. Ze mengt het met vet en hiermee smeert ze zich in. Ondeugend grijnzend geeft ze mij ook een lik. De kleur is schitterend. Oker, de kleur van Namibië. Aldus opgepoetst, is ze klaar om mannen te ontvangen, vertelt ze. Dit ritueel voeren ze 2x per week uit. En wat scheelt dat een water! Ze ruiken frisser dan ik op dit ogenblik. Misschien toch iets voor thuis, dat okervet en een bakje kruiden? 






	


Als de chief, die hier acht vrouwen heeft, op stap is met het vee, hebben de vrouwen seks met andere mannen. Geen Himba kind weet wie zijn vader is, en de chief denkt: “ach, als ze maar een beetje op hun moeder lijken, maak ik er geen punt van.”


We ontmoeten Monica (15). Zij zit op school, waar het okervet en de haardracht verboden zijn. Het is de prijs die ze graag betaalt om de school af te maken. Aan trouwen begint ze niet,  zegt ze. Later wil ze hier als arts werken. “For my own people!” Haar vriendin(14), gaat niet naar school. Ze moet er niet aan denken om de hele dag in een gebouw te zitten. Ze knuffelt haar kindje en in haar zwellende buik groeit een baby. Ze laat mij haar kapsel zien. Het is bijna een bouwwerk. Tientallen verhalen hoor ik. Dit is slechts een kleine impressie.


Wieke's reisblog


Zolang Himba’s alleen met elkaar verkeren, rukt aids niet op, maar ik houd mijn hart vast, nu de eerste tienermeisjes in moderne kleren door Opuwo wandelen. Ik hoop dat Monica hun dokter wordt.


Meer columns


















x




                        

                            

                                
Olgashanghai 2010-07-05 21:08:51

                                    

                                    Nee, wel aan gedacht, maar op een of andere manier nooit gedaan. Misschien ook wel omdat manlief zegt dat het zo (ten nadele) veranderd is daar. Sinds de economische crisis wordt het buitenlanders steeds moeilijker gemaakt met domme extra regeltjes, de Chinezen zijn arroganter geworden naar buitenlanders toe (ze weten het altijd beter, maar draaien vervolgens de boel in de soep) en de Expo heeft het er voor de internationalisering van de Chinezen niet beter op gemaakt. De persvrijheid/internetvrijheid is, zover die er al was, weer bijna op nul en alles draait om uiterlijke schijn. Nu was dat altijd wel zo, maar met de Expo schijnt het zich nog meer te manifesteren. Ik weet niet wat ik ervan moet geloven, zou het eigenlijk wel met eigen ogen willen zien, maar alles wat zo vertrouwd was is weg: de omgeving, de mensen, de sfeer... Misschien moet ik het toch liever in mijn hoofd houden zoals het was. Jij gaat terug naar Afrika omdat je bekenden wilt bezoeken, kijken hoe het met ze gaat (vooruit), tenminste dat DENK ik. De locale bevolking in China is er niet beter op geworden met de Expo, ze hebben er niets voor teruggekregen (ja mooie gebouwen en betere wegen, die binnen 5 jaar totaal afgeleefd zullen zijn). De toon mijn man is er duidelijk een van \"het is genoeg in China\", hoewel hij zijn werk wel reuze leuk vindt. En de cultuur blijft natuurlijk wel trekken.... Kortom, ik ben er absoluut niet uit voor mezelf. Stom he? Misschien is het ook wel omdat een goede vriendin waarmee ik de laatste twee jaar optrok inmiddels plotseling is overleden, teruggaan naar Shanghai is op dit moment te pijnlijk...
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
wieke 2010-07-03 19:17:03

                                    

                                    Hoi Geera,



Ik ga nog even door hoor...Etosha komt nog. Wie weet ook Solitaire (dat boek ken je vast ook, van Ton van der Lee). 



Jullie hebben vast hetzelfde rondje gemaakt als wij. Mijn man moet nog een fotoboek maken (hij doet dat, omdat ik nog niet weet hoe dat moet en ik mis de rust om er eens voor te gaan zitten). 



De kleurenblindheid: ik geef e.e.a. door aan de redactie. Ik heb zelf de mandaten niet om te zeggen: we gaan er wat mee doen.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
wieke 2010-07-03 19:13:53

                                    

                                    Olga: ben je ooit, sinds jullie terug zijn, al weer eens die kant uit geweest? Het land zit zo in je ziel, ik zou het doen!
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x