Column Femke

Femke Sterken (30) is reportageredacteur bij Libelle. Ze woont samen met Reinier in Amsterdam. Femke droomt ervan zelf de badkamer te kunnen betegelen.

Heel soms verlies ik de controle… Zo ook afgelopen zaterdag. Ik ging uit eten met mijn goede vriend Janwillem. We hadden ons erop verheugd. Het restaurant waar we naartoe gingen stond al een tijdje op ons beider verlanglijstje. Oosterse fusion-keuken in de Concertgebouwbuurt in Amsterdam. Ik had er zin in. M’n nieuwe zwarte jurkje aangetrokken en mascara opgedaan. De avond begon goed. Met wijn en geanimeerde gesprekken. Over werk. Over vrienden. Over politiek. Ik was het meerdere keren ontzettend eens met Janwillem. En daar houd ik van. 

Als ik merk dat mijn vrienden denken wat ik denk en ik vind wat mijn vrienden vinden. Het is een soort toetsen van je raakvlakken. Op welke punten zijn we hetzelfde gebleven, waarover denken we nog steeds verschillend?
Halverwege de avond begon de boel ineens te glijden. Zonder aanwijsbare reden. Er schoot een venijnige toon in de conversatie. Het werd drammerig, cynisch en af en toe zelfs ronduit bot. Ik begreep niet wat er gebeurde, maar ik wist het tij niet te keren. Waar ging het mis? Bij de onbeschofte ober die na het voorgerecht het gebruikte bestek liet liggen? Bij de sparkling sake die verkeerd viel? Of had een verkeerd geformuleerde opmerking van de één de ander ertoe aangezet om zich te laten verleiden tot misplaatste snedigheid? Ik weet het werkelijk niet. Maar ineens merkte ik dat ik Janwillem verweet dat hij mij nooit had verteld over de indruk die een dode kip in zijn jeugd op hem had gemaakt en wat dat nu eigenlijk zei over onze vriendschap. Het werd een wat onzinnig dramatisch tafereel en ik besloot buiten een sigaretje te gaan roken. De frisse lucht deed me goed en ik nam me voor de sfeer radicaal te keren. Maar een gebroken avond lijm je niet zomaar weer aan elkaar. Dat merkte ik meteen toen ik terugkeerde aan tafel. We betaalden en liepen enigszins ongemakkelijk richting onze fietsen. Het stukje dat we samen reden op weg naar huis was te kort om recht te trekken wat we deze avond krom gemaakt hadden. Natuurlijk. Kan gebeuren. Niets om hysterisch over te doen. Volgende keer beter. Toen hij de hoek om ging, keek ik hem na. Met een hart vol genegenheid en een mond vol onuitgesproken woorden.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.