Loslaten
Ik heb me altijd voorgenomen mijn kinderen op te voeden tot zefstandige, onafhankelijke mensen. Al vroeg leerde ik ze zelf te eten, af te drogen na ‘t badritueel, kleren uit te zoeken, aan te kleden en alleen op de fiets naar school te gaan. Altijd was ik erbij en kon ik toezien dat het ( meestal) goedging.
Nu ze wat ouder worden en meer gaan uitfladderen, vind ik het geweldig om te zien dat ze aangeven waar ze heen willen, hoe ze dat willen en hoe laat ze weer op het honk terug denken te keren. Vervolgens gaan ze over tot de uitvoering ervan en houden zich aan hun woord. Ze weten dat ze veel mogen als ze iets vragen, maar ze weten ook dat ze een probleem hebben als ze meteen de hele hand pakken, terwijl ze één vinger hebben gekregen. Zoals het gros van de mensen heb ik vijf vingers aan mijn hand en is het bij ze bekend dat de volgende vinger al snel weer uitgestoken wordt, mits ik de vorige heel heb teruggekregen. Die hele hand is dus altijd binnen handbereik. Ook om ze op te vangen als het niet goed gaat.
Proberen, leren en terugkeren is nu mijn motto.
Bij de oudste verloopt het proces van uitfladderen moeiteloos. Bij de jongste eigenlijk ook, hoewel ik merk dat ik het moeilijker vind om afscheid te nemen van die kleine afhankelijkheidjes, omdat je weet dat die niet meer terugkomen en je dus steeds een tijdperk moet afsluiten, waardoor je langzaam doorschuift naar de volgende generatie.
En die volgende generatie schuift ook maar door.
Wat je je kind kunt meegeven aan verantwoordelijkheid, vrijheid en onafhankelijkheid, kan je als lid van de oudste generatie weer worden afgenomen.
Zo zie ik mijn moeder nu al jaren veranderen van een zelfstandige zorgzame vrouw in iemand die volledig afhankelijk is van de zorg van anderen.
Daar waar ik mijn kinderen leer om verantwoordelijkheid te nemen, wordt die haar afgenomen. Ik leerde mijn kinderen al vroeg zichzelf te verzorgen, zij kan dit niet meer en weet ook niet meer dat dit "erbij" hoort. Waar mijn kinderen weten dat alles makkelijker voor ze wordt wanneer ze zich aan afspraken houden, kan mijn moeder die afspraak niet onthouden. Mijn kinderen worden blijer en gelukkiger als ik ze de vrijheid geef die ze aankunnen. Mijn moeder is boos en opstandig, omdat ze die van haar kwijtraakt.
Wanneer mijn kinderen straks oud genoeg zijn, zal ik ze loslaten in de wetenschap dat ze verantwoord met hun eigen ( goede en foute) beslissingen om kunnen gaan. Ik zal ze missen, zoals je alleen je eigen bloed kunt missen, maar ik zal weten dat we ze alle benodigheden hebben meegegeven om vrijheid, onafhankelijkheid en zelfstandigheid te zaaien en geluk te oogsten.
Wanneer je je partner, net als mijn vader mijn moeder, moet loslaten door de ziekte van Alzheimer weet je dat alles wat je ooit geoogst hebt langzaam vergaat, verschrompelt en wordt vergeten.
Hoe verschrikkelijk is het als je de zorg voor je enige grote liefde moet overdragen aan mensen in witte kleding. Dàt Loslaten, niet omdat je het wilt of er klaar mee bent, maar omdat het echt niet anders kan… En dan ook weer proberen door te gaan, terwijl je denkt, nee, wéét dat niemand precies weet hoe dat voelt. Probeer maar weer eens de draad op te pakken als je 74 en alleen bent , maar niet echt.
Binnenkort verschijnt blog 2 onder de titel: De Draad die opgepakt wil worden.
willy1944 2010-06-30 10:02:20
Maartje 44 2010-06-29 16:42:04
De circel van het leven,dat is geboren worden en weer afscheid nemen.Alles gebeurd in fases,van begin tot het eind.Dat besef krijg je meer,als de jaren gaan tellen.Dankbaar zijn voor de jaren dat alles zo goed was,is wat overblijft bij langzaam naar het eind gaan.Verdriet mag er zijn,maar realiteit is troostend.
Je vader en echtgenoot van,ziet zn vrouw verliezen van het leven.Het mee maken is beseffen dat het leven eindig is.
Sterkte Djo,knuffel ze maar allebei nu het nog kan.
Liefs Maartje
internetredactie 2010-06-29 14:41:55
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.