Sept 1991 ben ik verhuist naar Amerika. Ja, heb mijn koffer gepakt en ben gegaan. Amerika het grote land aan de andere kant van de Atlantische ocean.
Deze grote life changing stap kwam met goede, heerlijke emoties maar ook met veel verdriet. Deze blog is niet bedoeld om oude koeien uit de sloot te halen of verwijten te maken. Wat ik heb meegemaakt heeft mij geschapen tot de persoon wie ik vandaag ben.
In Juni 1991 ging ik op vakantie naar Amerika en ontmoette ik Jack. Het was liefde op het eerste gezicht. Toen ik hem zag dacht ik daar is mijn vriend en partner. Ik wist het gewoon en het gevoel was heel sterk. Het liedje "Just one look’ gezongen door Doris Troy beschrijft het wel zo’n beetje toen ik Jack voor de eerste keer zag.
Ik had besloten dat ik deze man voor me zou winnen. Misschien klinkt het raar, maar ik het leek of ik hem al jaren kende en zag mezelf hier wonen. Nu had een sterk gevoel dat ik hier al heb gewoont, een déjà vu.
Twee maanden later zat ik in het vliegtuig op weg naar een nieuw leven of een leven die ik moest afmaken.
Ik had de nodige kleren bij me, een paar CDs, en een paar honderd gulden. Heb alles achter gelaten, maar ik was op dat moment niet bewust van dat ik LETTERLIJK alles had achter gelaten. Iets dat mijn hart brak en mijn ziel vertrapte. Twee jaar lang was ik er dag en nacht mee bezig en tot op heden nog wel eens even in een hoekje kruipt” om even te brullen.
Ook is het een gevoelig onderwerp waar iedereen zijn mening over heeft, maar ik beschermde mezelf met iets wat vroeg in mijn leven is aangeleerd bij mijn vader. En dat is wat andere mensen van mij denken of zeggen is niet mijn business.
Ik kan niet leven naar andermans ervaring. Het is mijn keus en mijn ervaring.. goed of slecht.
Jack en ik zijn twee maanden later in November getrouwd. Alleen Jack zijn familie en mijn moeder die van Nederland was overgekomen waren aanwezig. Het was een simpele bruiloft, het was een bruiloft op budget. Maar we hadden elkaar. We zijn nu 18 jaar getrouwd.
Vervolg
Nu zit ik dan hier in dit grote land, duizenden kilometers van Nederland, in Zuid Californië, Orange County om precies te zijn. Een van de duurste gemeentes in California om in te leven, je kan het vergelijken met een randstad. Leven in Oregon of Washington state is veel goedkoper.
Wij wonen vrij centraal, dicht bij de winkels en de malls, het strand, dichtbij de freeways, 50 min van Los Angeles, en een uurtje van San Diego. Het is alleen niet allemaal niet dicht genoeg om het te lopen je hebt hier zeker wel een auto nodig. En al kunnen de Amerikanen er naar toe lopen, ze pakken nog de auto.
De Amerikaanse cultuur is zo verschillend dan de Nederlandse cultuur, zo wie zo alles is groter, plus ze leven hier om te werken, terwijl in Nederland werken ze om te leven of misschien is dat inmiddels ook verandert.
Ja de eerste twee jaren was echt wennen aan de Amerikaanse cultuur , de taal, het eten, het verkeer, enz. En ook weer om getrouwd te zijn. Dit was mijn tweede huwelijk en we kregen wat negatieve reakties vooral om het feit dat we elkaar maar een drie maanden kenden en… ook omdat Jack 17 jaar ouder was. Ik was 32 en hij was 48. Jack ziet er jong uit en ik schatte dat hij zo’n 38 jaar oud was… dus niet. Hij was 48 en heeft twee volwassen dochters en drie kleinkinderen… Ja, ik was er ook even stil van, maar het veranderde mijn gevoel voor hem niet.
Nadat we in het echt waren verbonden hebben we de nodige papieren ingevuld voor de groene kaart ook wel Alien Card genoemd. Dit was even een process, een process die nauw gevolgd moest worden anders waren je kansen op het verkrijgen van een groene kaart klein of nul. Je moet ook bewijzen dat het huwelijk een echt huwelijk was dmv een gezamelijke bank rekening aan te tonen. Ook vroegen ze ons bepaalde vragen om een bevestiging te krijgen dat het een echt huwelijk is en niet een huwelijk om een groene kaart te verkrijgen.
Ook moest ik een Social Security Number krijgen deze is te vergelijken met een Sofi nummer. Zonder een Social Security nummer begin je hier niks.
Al bij al ging alles vrij soepel en snel, maar na 9/11, de terroristen aanslag om de Twin towers, is alles vwb de immigratie (homeland security) wetten veel verandert.
Ik had nog veel te leren en te wennen en er waren momenten dat ik me echt alleen voelde. Nu zit ik hier in dit grote land en ver van alles dat zo bekend was. Begrijp me niet verkeerd, ik was gelukkig en had geen spijt van mijn keus, maar neemt niet weg dat ik mijn familie miste.
En persoonlijke email, Hyves, en Facebook was nog niet de norm. Zo ik was vrijwel dagelijks bezig met brieven schrijven naar familie en vrienden. Ik kon toch nergens heen, omdat ik geen geld had en geen auto. Jack had een auto, maar die had hij nodig om naar werk te gaan. Het openbaar vervoer system is hier niet zoals in Nederland. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit hier in een bus gezeten en 1 keer in de trein.
Ik had de hele dag voor mezelf en deelde de dag in zoals het mij uitkwam. Toen ik Jack leerde kennen woonde hij bij zijn broer Harry in. Harry heeft een vrij ruime single story home, 4 slaapkamers en twee badkamers. Zo er was ruimte genoeg, en hij vond het niet erg dat ik erbij kwam, maar ik was niet van plan om hier voor eeuwig te blijven wonen. No way Jose.
We zijn uiteindelijk pas na 4 jaar verhuist. Het duurde een beetje langer dan ik had verwacht, maar alles heeft zo zijn reden.
Vervolg.
Na een jaar met mijn ziel onder mijn arm te hebben gelopen kwam Jack op een dag thuis met een oude 286 IBM computer. Wat moest ik daar nou mee, dach ik. Maar het duurde niet lang voordat ik interesse begon te krijgen deze persoonlijke computer en raakte gefacineerd met deze technology en de mogelijkheden. Ik wou meer weten en leren, zo ben ik terug gegaan naar school (College) om zoveel mogelijk over computers te leren van software, operation systeem, tot de hardware.
Zo na twee jaar had ik de wetenschap, zo wat nu? Nu was een baan zoeken, de meeste banen waren mijlen weg dus ik moest een auto hebben. Maar ik kon geen auto kopen, omdat ik geen baan had.
Heel toevallig woonde een neef van mijn moeder hier in de buurt en zijn dochter werkte via een uitzend bureau voor een grote constructie company. Zij adviseerde mij om mezelf in te schrijven. Waarom niet, ik moest ergens beginnen. Dankzij mijn computer achtergrond hebben ze vrij snel een baan voor me gevonden… het was tijdelijk maar het was een baan. Ik had geluk dat de tijdelijk baan was bij de company waar mijn nicht werkte. Zo ze haalde me elke dag op.
Na mijn eerste opdracht kwam ik in de post kamer te werken van dezelfde company. Het maakte mij helemaal niet uit waar ik werkte of welke afdeling zolang ik maar een baan had.
Ik verdiende net genoeg om een auto te kopen, maar ook dat ging niet van het leie dakje. Ik kon geen auto kopen omdat ik geen krediet had en een de laagste FICO uitslag of Credit uitslag. De hoger hoe beter, de FICO score varieert van 300 tot 850.
Maar gelukkig werd ons via via hulp aangeboden en kon ik een nieuwe auto kopen en mijn krediet opbouwen.
Twee jaar later kwam ik terug bij dezelfde dealer en kocht de auto die ik op mijn goal poster had staan.
Inmiddels had ik een betere positie gekregen. Weg uit de postkamer en nu op de accounting afdeling. Naast mijn computer ervaring heb ik ook een accounting achterground zo dat kwam mooi uit.
In 1995 hebben we een ééngezinswoning gekocht in a private community. We hadden plaats voor familie en vrienden die hier op vakantie kwamen van Nederland. We hebben hier 15 jaar gewoont.
Alles liep precies zoals ik het wou , omdat ik nooit wat ik wou uit het oog verloren had. 1995 was een heftig jaar voor me, ik heb mijn jongere broer verloren aan een tumor, mijn Oom was vermoord door een jaloerse vriendin in Den Haag en ik heb eens goed naar maar eigen leven gekeken en gauw tot de ontdekking gekomen dat ik de macht in handen heb hoe ik leef. De machtige eigenschap is dat ik een keus heb.
Ik heb constant nieuwe goals gezet en altijd gelooft in de mogelijkheden en heb ook alles aangepakt wat op mijn weg kwam.
Nu ga ik even fastforward naar het heden. Ik kan wel een boek schrijven over de laaste 19 jaar hier in Amerika en mijn belevenissen, mijn reizen, mijn carriere, mijn spirituele kant dat invloed heeft op hoe ik leef, en mijn bijdrage naar de gemeenschap. Er zijn zoveel ongelooflijke dingen gebeurd, de gedachte alleen al overweldigd mij op een positive manier en zou die graag willen delen.
Ben naast deze blog ook met een inspiratie boek bezig (in het Engels) om het leven te leiden zoals je jezelf dat heb ingebeeld. Nu met de varierende online boek publiceren methodes wordt het allemaal makkelijk gemaakt om een boek te schrijven en uit te geven. Ik hoop dit boek volgend jaar te publiseren met Balboa Press.
In het begin mijn blog schreef ik dat ik alles heb achtergelaten, letterlijk alles… dat waren mijn kinderen. Ik ben eerst tijdelijk naar Amerika gegaan zonder mijn twee kinderen gebaseerd op vertrouwen die toendertijd verstanding klonk en was aangeraden. Om twee jonge kinderen mee te nemen naar een land zo ver en ongekend is niet verantwoordelijk.
Nu heb ik geen spijt van de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven, maar als ik één ding in mijn leven mocht overdoen, dan neem ik mijn twee kinderen mee waar ik ook ga. In mijn volgend leven gaan ze waar ik ga.
Ik heb uiteindelijk na een ongelovelijke lange emotionele strijd met advocaten, ex, voogdij, enz. de keus gemaakt om ze bij hun vader, opa en oma te laten. Ik voelde dat ik was verslagen en er alles aan werd gedaan om de deur dicht te houden naar ‘mijn oude leven’ en mijn kinderen.
Met mijn ziel onder mijn arm en het gevoel van dat ik mijn kinderen was verloren ben ik terug gegaan naar huis, Amerika, waar ik inmiddels al twee jaar woonde.
De jaren daarna zag ik mijn kinderen elk jaar voor 4 tor 6 weken. Ging terug naar Nederland zoveel als ik kon.
Ze zijn nu 26 en 24, verstandig, sterk, eigen wil, geweldige persoonlijkheden, en leven hun droom. We hebben altijd deel uit gemaakt van elkaar’s leven en waren geestelijk erg verbonden met elkaar. Ik heb een sterke band met ze. Het leven en ervaringen heeft ons gemaakt wie we vandaag zijn en we hebben ons erbij neergelegd. En het heeft geen zin om verwijten rond te gooien. Het is wat het is…wat is het volgende?
Ze zijn beiden in een hele goede plaats. Mijn zoon is net afgestuurd van de Hoge school in Amsterdam, Sport, Management, en ondernemen opleiding. Komt hier zo’n 3 maanden uit het jaar. Denk er aan om zich hier te vestigen.
Mijn dochter werkt voor een uitzend bureau en heeft ook haar eigen Nail (Manicure en Pedicure) en Hair business. Je kan alles doen wat je leuk vindt en dat is wat ze doet.
Ik ben in een hele goede plaats en ik doe wat ik leuk vind en vind leuk wat ik doe. Ik werk nu inmiddels 16 jaar voor een van 500 Fortune companies hier in Zuid Californië en manage de afdeling waar ik ben begonnen als een data entry klerk en computer coordinator.
Ik heb grotendeels dankzij mij job en persoonlijk over de wereld kunnen reizen. Ik ben in India, Australië, China, Trinidad, Polen, Peru, Chile, Engeland, Ireland, Spanje, Indonesië (Bali, Java),en Zuid Afrika geweest voor een periode van 5 tot 6 weken . Ook in de V.S. veel gereisd en gezien.
We hebben vorig jaar in Januari ons huis in 4 dagen verkocht voor de vraag prijs, ondanks iedereen zei dat het wel maanden kon duren, maar dat is wat men society laat denken/geloven. Altijd verstandig om zelf dingen uit te vinden en er zelf wat voor te doen en niet je lot in anderman’s handen achter te laten. We zijn veel te goed gelovig om maar alles zomaar te geloven wat een ander zegt of een ander zijn ervaring te beleven.
Al gauw hadden we ons droom huis gevonden, alhoewel het nog geen huis was maar een krotje. De bouw heeft ongeveer 8 maanden geduurd. In July 2009, precies een jaar geleden, zijn we verhuist naar onze nieuwe huisje, een gerenoveerde 1921 Californië crafthome en een gerenoveerde 1881 Cottage, een gast huis op een 10.000 Sft (ongeveer 930 m2 denk ik) property.
Ik ben net terug geweest naar Nederland voor de geboorte van mijn prachtige kleinzoon. Ik was bij zijn geboorte aanwezig en ben een paar weken gebleven om mijn dochter te helpen. Dit is een van de mooiste ervaringen om je dochter te zien ‘veranderen’ in een moeder. Hoe het moederlijke instinkt op natuurlijke wijze wordt ingevoerd en hoe mijn moederlijke instinkt zorgt voor mijn kind, nu een moeder haarzelf en haar kind, mijn kleinkind.
Het leven is een grote school klas, we zijn hier om te leren en vooral om te genieten. Blijven hameren op het verleden heeft geen zin, oordelen heeft ook geen zin… het zijn show stoppers, het stopt je van het genieten van het heden. Geniet en leef in het heden.. echt het is beter voor je gezondheid.
Het einde.
PS. Mijn verontschuldiging voor enige taal fouten of grammatica. Ik schrijf niet zoveel in het Nederlands meer. Alvast bedankt voor het begrip hiervan.
