Blog Marelle – Thrillend heet
Een weekend vol signeersessies, net nu het warm en zonnig is. Baal ik daarvan? Misschien heel even.
Er staan toevallig drie bezoeken gepland in één weekend. Voorlezen en signeren. Normaal gesproken vind ik het heerlijk om te vertellen over het mooiste vak dat er is. De weersvoorspelling tempert echter mijn enthousiasme. Het wordt dertig graden! Wie staat er dan te trappelen om in die thrillende hitte een gesigneerd boek aan te schaffen?
Ik maak er het beste van. In de auto zet ik een lekker muziekje aan. Al snel zwemmen mijn gedachten door mijn hoofd. Nieuwe ideeën dienen zich aan. Soms alleen een mooie woordspeling. Alleen is het zaak ze daarna ook nog te onthouden. En dat valt niet altijd mee, zoals ik vorige week al schreef.
In Alkmaar word ik door een enorme poster aangekondigd. Een zomers geklede vrouw leest de tekst. ‘De signeersessie is pas om een uur. Ik weet niet of ik hier dan nog ben,’ zegt ze, als ik naast haar ga staan. Ze kijkt twijfelend op haar horloge. ‘Ach, dan signeer ik het boek nu toch meteen voor u.’ Ze kijkt me aan. Het duurt even voor het tot haar doordringt. Dan loopt ze gezellig mee naar binnen waar ik allerhartelijkst begroet word door het team van ECI. De vrouw is de eerste voor wie ik mijn boek signeer. En er volgen er meer. Geen bezoekers? Mooi wel! Ondanks de warmte is het behoorlijk druk. Tussen het signeren door klets ik wat af. Wat heb ik toch leuk werk. Natuurlijk kan ik mezelf ook niet inhouden en zo vertrek ik anderhalf uur later met een tas vol boeken.
De zon schijnt nog heerlijk. De terrasjes lonken. Met een koel glas rosé zit ik even later op het Waagplein. Hier had ik zonder die uitnodiging nooit gezeten. Is signeren niets waard met die thrillende hitte? Dat zult u mij nooit meer horen zeggen.
Gerelateerde artikelen
internetredactie 2010-07-05 12:03:36
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.