Libelle home » Columns » Femke – Een meerdaagse kater?

Femke – Een meerdaagse kater?

Column Femke

Femke Sterken (30) is reportageredacteur bij Libelle. Ze woont samen met Reinier in Amsterdam. Femke droomt ervan nooit meer woedend te worden.

Het was een avond als tien jaar geleden. Een hapje eten, kletsen en biertjes drinken met goede vrienden. Omdat het zo gezellig was, wilden we niet huiswaarts keren vanwege een zoiets banaals als sluitingstijd, dus we besloten richting het appartement van de vriend te koersen die nog niet samenwoonde. Het werd half zes, compleet met wodka, ‘laten-we-Femke-ns-op-de-hak nemen-humor’, sigaretten en slappe verhalen.

Thuis aangekomen rolde ik mijn bed in om volledig in coma te raken. Toen Reinier opstond en mij een kus op mijn neus gaf, voelde ik dat wel, maar wist ik gewoonweg niet meer waar mijn hoofd, ogen en mond zaten, dus ik kon hem niet aankijken, laat staan iets zeggen.
De dag was al flink op weg toen ik eindelijk wakker werd en mij uit bed hees. Een zware mist voor mijn ogen en een lichte druk op mijn borst. Een patatje en een dvd’tje later besloot ik dat ik het best wederom mijn bed kon opzoeken om mezelf zo snel mogelijk uit mijn miserabele staat van zijn te krijgen.

De volgende ochtend werd ik wakker met een intens somber gevoel. De mist was opgetrokken, maar ik had voortdurend het idee dat ik in tranen uit kon barsten. Alles leek donker, bedreigend en mistroostig. Ik zag gewoonweg niet hoe ik de uren die voor mij lagen moest doorkomen. Ook op mijn werk lukte het niet om in een goede stemming te komen en toen ik ’s avonds naar huis reed, was ik aan het uitrekenen in hoeveel tijd ik eten kon maken zodat ik zo snel mogelijk weer met mijn hoofd onder de dekens kon gaan liggen.

Wat was er met mij aan de hand? Ik besloot vriendin Elisabeth te bellen. Wonderlijk genoeg had zij soortgelijke gevoelens gehad in de dagen die achter ons lagen. We filosofeerden erop los. Wat kon er aan de hand zijn? Was het volle maan? Nee. Moesten we ongesteld worden? Nee. Was er iets ergs gebeurd? Nee. Elisabeth opperde dat het misschien de wodka van afgelopen zaterdag was! Ik lachte haar vierkant uit. Een kater van meerdere dagen, wie heeft daar ooit van gehoord? Nee, ik was ervan overtuigd dat er met mij iets ernstigs aan de hand was. In verwarring ging ik slapen. Toen ik wakker werd, was de wereld in mijn hoofd opgeklaard. Dus toch. Geen depressie, gewoon ouderdom. Alcohol maakt meer kapot dan je lief is. Vooral na je dertigste.