Wieke’s reisblog – Een olifant met vijf poten…

Etosha in noordelijk Namibië is een vier miljoen jaar oude zoutpan zonder water. Als je op de vlakte staat, zie je alleen de horizon. Het grote niets. Doodse stilte. Balsem voor je oren. Aan de zuidkant staan bosjes die naar water snakken. Daar kunnen we de dieren vinden.

Bij de logiespunten in Etosha zijn waterholes, waar de dieren komen drinken. Op een middag in Okaukuejo gaan we op een bankje zitten. Urenlang. Er is een beroemde poster in omloop van deze plas, bezocht door honderden dorstige dieren. Net het paradijs en nu zien we dat met eigen ogen. Een optocht zebra’s stuift het water uit als ze zich de zenuwen schrikken van een jakhals die laag vliegende vogels uit de lucht vangt. Als de zon onder gaat lijkt de hemel in brand te staan.

De volgende ochtend gaan we vroeg op stap. Twee oryxen (spiesbokken) staan op een heuvel. Net keurige Gooise vrouwen: geen haartje zit in de war. Leeuwen liggen uit te buiken onder een struik. Giraffen kijken ons stomverbaasd aan. Wat een ogen! Puur fluweel, omrand met centimeters lange wimpers. Ze bewaken kleintjes. Voorzichtig zijn dus.

Net als ik decadent klaag dat ik nog geen olifant heb gezien, steekt er op tien meter van onze auto een familie over. Een laag modder bedekt hun huid – bij wijze van zonnebrandolie en qua kleur gaan ze op in het landschap. Met hun slurf rukken ze struiken uit de grond.

Wat zijn ze gróót! Eén duwtje en je auto en jijzelf kunnen naar het kerkhof. Ze ontdekken een regenplasje. Wat achteraf staat een olifant met een ‘vijfde poot’, zijn penis sleept over de grond. Alweer oppassen geblazen: een opgewonden olifant zonder afzetmogelijkheden verbouwt graag zijn omgeving. Olifanten zien slecht, maar als je uit hun reukzone blijft is er niets aan de hand. Dan komt de familie terug en verjaagt het mannetje. Ineens bevinden we ons tussen twintig olifanten met jongen. We kunnen niet weg. Een opgeluchte zucht trilt mijn keel uit als ze verderop nog wat knabbelgewas zien. Stapvoets rijden we achteruit.

Een gekke gewaarwording om te voelen hoe je opgesloten zit, omringd door dieren die even de baas over jou zijn. Dit is hun land. Dat het maar zo mag blijven.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

slangenmens 2010-07-15 14:12:35

Hahaah, sorry dat ik je rare ochtendgedachtes heb bezorgd hoor!
Ik hoop ooit, ondanks al het gedoe mbt mijn,soms nogal onwillige en onvoorspelbaar, lijf toch nog eens in Afrika te komen. Dat is mijn droom.

wieke 2010-07-15 12:29:52

quote:

geera schreef op 15 juli 2010 @ 12:34:
Met hoeveel mensen ben je onderweg wanneer je voor het Liliane fonds bezig bent? Wel speciaal zo met een groep en samen voor het zelfde doel op pad! Nu even over onze groepsreis, kunnen we niet vertrekken vanuit Nijmegen en een dagje later weg?? (kijk dat bedoel in nu met een groep weg!)

Hoi Gera. Met ons vijven. Al zeven jaar. Op www.moniquevelzeboerfoundation.nl staat wat we zoal uitspoken.

Woon jij in Nijmegen?? Bij mij om de hoek dus. Tja, daar begint het geduvel , als je nu al begint te miepen over een dagje later enzo.

geera 2010-07-15 10:34:15

Met hoeveel mensen ben je onderweg wanneer je voor het Liliane fonds bezig bent? Wel speciaal zo met een groep en samen voor het zelfde doel op pad! Ik ben ook geen groepsmens soms denk ik dat ik er te aso voor ben omdat ik dan rekening moet houden met anderen. Het hele jaar door hou je rekening met de mensen om je heen, en wanneer het dan vakantie is heb ik daar geen zin in! Samen met mijn echtgenoot gaat het altijd lekker en gezellig. Geen afspraken over; hoe laat weg en waar gaan we heen of hoe lang kunnen we in een museum blijven enz. Af en toe gaan we een paar dagen met vrienden een stad bekijken en dat is dan ook altijd heel leuk en gezellig. Maar dat is dan een dag of 5! Nu even over onze groepsreis, kunnen we niet vertrekken vanuit Nijmegen en een dagje later weg?? (kijk dat bedoel in nu met een groep weg!)

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.