De boeven van Bodie – Californië

    
Wieke's Reisblog 



    



    
 

In het spookstadje Bodie, met de verlaten goudmijn, werd vroeger elke dag wel iemand vermoord. Dat doet goud met mensen. Het verandert ze in hebberds, dieven en moordenaars.




We zijn de enige bezoekers en daardoor heb ik helemaal het idee dat het hier luguber was en altijd zal blijven. Het dorpje is niet gerestaureerd. Alles zit onder het stof, alsof de bewoners hals over kop zijn vertrokken.


In 1859 kwam ene meneer S. Bodey hier goud zoeken en hij vond het. Twintig mijnwerkers sloegen aan het graven en 20 jaar later woonden er 10.000 mensen in Bodie. Gezinnen, rovers, mijnwerkers, winkeliers, wapenhandelaren en prostituees. Kroegen, bordelen, gokhuizen en ruimtes waar opium kon worden gesnoven maakten het stadje tot een walhalla voor de begrafenisondernemer.


Een meisje dat moest verhuizen naar Bodie schijnt gezegd te hebben: “By God, I am going to Bodie”, maar een andere versie luidt: “Bye God, I am going to Bodie!” Beide uitspraken zijn te rechtvaardigen. Wat een godverlaten oord. 5% van Bodie staat nog overeind. De kerk is klein. Daar pasten die 10.000 inwoners echt niet in. Waarschijnlijk mochten daar alleen mensen van onbesproken gedrag komen, en die waren er bijna niet, zo gaan de verhalen.


Bodie


In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. Er loeit een koude wind. Het stof waait op en daalt weer neer. In de winkel van de begrafenisondernemer staat een koets, waarin nog een wit kistje staat, klaar om een dood kind in af te leggen. Je ruikt en voelt de geschiedenis.








	


Toch, geen stad zo verloederd als het nu morsdode Bodie, of er is toch nog iets moois te vinden. In het museum ligt een fragment uit een brief van Myrtle Summers aan haar nichtje Winnie. Datum: 8 november 1890. Heeft ze de brief nooit meegestuurd met de postkoets? Dit is nog te lezen: “Dear Winnie, when the golden sun is setting/and your mind from care is free/when of others you are thinking/ will you sometimes think of me?” Misschien was het Myrtle die zei: “O God, ik moet naar Bodie”, of: “Vaarwel God, ik ga naar Bodie.” Myrtle heeft gehoopt dat er nog iemand aan haar zou denken. Ik denk nu aan haar, beter 110 jaar later dan nooit.


















x




                        

                            

                                
gloei 2010-08-29 09:47:51

                                    

                                    De eerste keer, dat ik in Amerika was (ik was toen 7), heb ik met mijn ouders een rondreis gemaakt. We zijn toen ook door zulke verlaten stadjes gereden. Kun je nagaan, hoe de economie destijds op het hoogtepunt was, toen er goud gedolven werd.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Elineva 2010-08-24 17:29:08

                                    

                                    Prachtig he, Wieke, die ghost towns in Amerika.  Ik voel me daar altijd net alsof ik op een filmset van een Western ben.  Maar dat is natuurlijk niet zo.  Ooit woonden daar mensen en voor hen was het hun natuurlijke omgeving.  Voor ons zijn het levende openluchtmusea.  Morsdood, zeker, maar wat werken ze op de verbeelding!
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
internetredactie 2010-08-24 06:53:06

                                    

                                    Plaats hier uw reactie voor De boeven van Bodie - Californië
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x