Femke – De waarheid boven tafel
Femke Sterken (30) is reportageredacteur bij Libelle. Ze woont samen met Reinier in Amsterdam. Femke droomt ervan elke nacht te slapen als een roos.
Ik lieg eigenlijk nooit. Oké, ik vertel wel eens een leugentje om bestwil, maar als het erom spant, kan ik niet liegen of de waarheid verzwijgen. Uiteindelijk barst het mijn hoofd uit en gooi ik het op tafel. Alles, zonder het mooier te maken dan het is.
Ik snap het dus ook totaal niet als ik hoor dat mensen hun hele leven een geheim bij zich kunnen dragen. Een foute vader in de oorlog of een kind bij een andere vrouw dan je echtgenote. Hoe houd je dat voor je? Hoe doe je dat in je hoofd? En wat als het je op de man af wordt gevraagd… lieg je dan ijskoud en ga je vervolgens weer door met wat je deed? Ik krijg er al buikpijn van als ik eraan denk.
Heel lang ben ik ervan uitgegaan dat de meeste dingen die mensen beweren waar zijn. Daarom vind ik het ook zo moeilijk om te accepteren dat de artikelen in de roddelbladen op leugens berusten of dat politici het ene moment iets beweren wat ze het volgende moment weer terugdraaien.
In m’n hoofd heb ik dat altijd een beetje weggedrukt, zo van: dat is de uitzondering op de regel. Sinds een paar maanden sta ik echter totaal versteld van de verhalen die ik om me heen hoor. Maria Mosterd, Joran van der Sloot en zelfs Oprah Winfrey. Het lijkt erop dat deze drie personen het niet zo nauw nemen met de werkelijkheid. O, wat ben ik daar enorm verontwaardigd over. Als je een verhaal schrijft met het predicaat ‘waar gebeurd’ of de ondertitel ‘wat er echt gebeurde’ of je vertelt in je talkshow over je waardeloze jeugd, dan ga ik ervan uit dat je eerlijk bent.
Waarom voelen mensen de behoefte om een ander grandioos om de tuin te leiden? Is dat een zucht naar aandacht, effectbejag, een zucht naar geld? Ik zou zo graag in de hoofden van de leugenaars en verdraaiers willen kijken. Hoe komen zij de dag door? Zijn ze constant op hun hoede? Letten ze op ieder woordje dat ze uitspreken? Of prenten ze zich hun leugens zodanig in dat deze uiteindelijk werkelijkheid voor hen worden? Vragen, vragen en ik heb geen antwoord.
Ik droom er wel eens van dat ik Joran of Maria interview en dat vervolgens de enige echte waarheid boven tafel komt. Bij het ontwaken besef ik vaak meteen: het is nog steeds één grote duivelse bende.
Gerelateerde artikelen
fini 2010-08-25 08:17:19
Heel blij ben ik met deze column omdat ik me ook erg stoor aan leugens.
Bij mij gaat het vooral om \"kleine\" leugens.
Ik begrijp niet dat het nodig is, mensen en hun verhalen zijn boeiend genoeg en hoeven voor mij niet met leugens doorspekt te worden.
\"Vroeger,\" werden er vaak hele gesprekken gevoerd in de trein, heel gezellig, maar als ik dan merkte dat mensen zichzelf, na een tijdje gepraat te hebben,tegenspraken was er voor mij de lol vanaf.
Als ik het wel eens aan iemand vertelde dat ik dat heel vervelend vind werd er gezegd dat ik niet zo goed moet luisteren.
Het is dus zo dat mensen vaak willen kletsen om te kletsen. Misschien zijn er daarom zoveel mensen met oortjes in om te luisteren naar hun eigen ding.
hokura 2010-08-19 08:31:03
internetredactie 2010-08-19 07:01:03
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.