Femke – Gevoelens van verdriet

Gevoelens van verdriet. Ik ben er recentelijk achter gekomen dat ik er niet zo goed in ben. Terwijl ik waarschijnlijk anders overkom. Ik ben open, spontaan, kan hysterisch en boos zijn, maar zodra het op de emotie verdriet uitdraait, geef ik niet thuis. Nou ja, ik kan wel tranen in mijn ogen krijgen als ik een vreselijk verhaal hoor of een tragische film zie, maar dat is sentiment. Geen emotie.

Als het om écht pijnlijke dingen gaat (een familielid dat ziek blijkt of een sterfgeval dichtbij), dan sla ik dicht. Potdicht. Ik had het als kind al, zo herinnerde mijn moeder zich laatst. Toen onze kat Coco voor onze ogen werd overreden door een auto, brulden mijn moeder en broertje het uit en gaf ik geen kik. Ik was alleen maar bezig met troosten en bad dat al die tranen van mijn geliefden zo snel mogelijk mochten drogen. “Gewoon normaal doen! Gewoon normaal doen”, zo klonk het in mijn hoofd.

Verdriet. Echt verdriet, omdat het van binnen pijn doet. Ik vind het vreselijk en ik slik het weg. Laatst had ik een groot meningsverschil met mijn vader. Het ging over het geloof. Een onderwerp dat altijd een heikel punt
tussen ons zal blijven. Hij gelooft, ik weet het niet. Hij gaat naar de kerk, ik af en toe. Hij leest elke dag in de
Bijbel, ik zelden. We spraken er weer eens over en kwamen er wederom niet uit. We raakten elkaar niet, omdat onze uitgangspunten nu eenmaal van elkaar verschillen.

Dat is moeilijk. Tenminste, ik vind dat moeilijk. Dat degene die jou heeft opgevoed fundamenteel anders in het leven staat dan jij. Dat die persoon aan wie je je altijd hebt gemeten, niet langer je meetlat kan zijn als jij je eigen koers wilt varen. Daar werd ik dus verdrietig van. Mijn vader ook. Volgens mij hadden we allebei een brok in onze keel en hadden we het liefst een potje gejankt, omdat het is zoals het is. Maar nee, we praatten er overheen. In mijn hoofd klonk wederom de zin: “Gewoon normaal doen! Gewoon normaal doen!”

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

Josje456 2010-08-30 13:20:48

Ja, dat heb ik ook al heel lang, Femke, die verschillen zijn bij ons thuis ook aanwezig en af en toe is dat erg pijnlijk, die verschillende meningen en levensstijlen en het heeft bij mij erg lang geduurd voordat ik daar mee om kon gaan.

auk 2010-08-28 11:19:34

Is het niet zo Femke, dat in alles waarmee je met je naasten verschilt van mening, te maken heeft met het vormen van je eigen mening? Wat dan weer verdrietige gevoelens met zich meebrengt?
Geloofsbeleving tijdens een oudere generatieperiode is wezenlijk verschillend van die van een jongere. Als oudere werd je vroeger veel meer geconformeerd aan voorgeschreven gedrag in de bijbel. Ik behoor daar toe. Je leerde de bijbel als protestant practisch uit je hoofd; je destijds niet realiserend dat die canon tijdgebonden geschreven is. Maar dat niet alleen. Afstand nemen van een vastgezette mening geeft ook verdriet (heimwee) - zoiets als de Saudade in Portugal. De jongere generatie weet nu eenmaal weinig van wat er in de bijbel verhaald wordt aan mythes en historische boeken. De hermeneuthiek is al moeilijk genoeg. Dat je je niet kunt uiten tijdens realistische momenten heeft niet te maken met "niet verdriet hebben". Het dringt op zo'n moment niet tot je door, dat heb ik ook, je handelt alleen, een goeie eigenschap vind ik. Er moet toch iemand optreden tijdens noodsituaties?
Het gekke is nu bij mij dat ik beter met mijn kleinkinderen op kan schieten dan met mijn eigen kinderen (meer afstand?)

internetredactie 2010-08-26 09:50:45

Plaats hier uw reactie voor Femke - Gevoelens van verdriet

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.