Gizmo heeft het huis verlaten…….
Sinds oktober 2007 woonde Gizmo bij ons. Een kater van 5 jaar oud, die grote problemen met zijn nieren had – afgehaald in het dierenasyl nadat we gehoord hadden, dat hij al twee keer terug gebracht was en doodongelukkig in het asyl. Ze zeiden dat je Linus genoemd werd, maar in je oude dierenpas ontdekten we dat je aan het begin van je drukke leventje "Gizmo" heette. Wij vonden dat die naam veel beter bij je paste en noemden je weer zo – of Gizzyschat, Gizzemetiz, Gipsmo en nog gekker, weet je nog? Na 4 weken aan de lijn bij het ontdekken van onze buurt, mocht jij voor de eerste keer alleen naar buiten. Je draaide helemaal door – vloog van links naar rechts door de tuin, om iedere keer met een dwaze sprong van ongeveer twee meter hoog van de tuin op ons terras te springen. Dan stoof je door het hele huis om meteen weer naar buiten te vliegen – heerlijk. De zomer van 2008 had je de eerste crisis bij ons thuis. We brachten je meteen naar de kliniek – na drie dagen het vonnis – "nog ongeveer 6 weken, het gaat echt heel slecht met hem". Met hulp van onze dierenarts, die niet wilde opgeven, ben je er toch weer bovenop gekomen – cortisone deed het wonder. Gizmo vond vrienden in de hele buurt. Er is geen huis waar je niet gewoon naar binnengelopen bent, en meteen op de bank ging liggen. Iedereen was gek met je, omdat je zo fantastisch kon "praten". En als je blij was en aan kwam rennen, dan zag het er uit alsof jj danste – zo’n schat, onvergetelijk. En toen kwam juli 2010 met temperaturen boven 32° – en je nieren konden het niet meer aan. Zaterdag merkten wij dat je dronk, en meteen daarna naar het kattentoilet moest – iedere keer weer – het water liep gewoon door je heen, werd niet meer verwerkt. Dokter gehaald, infuus gelegd, het ging 3 uur goed met je, daarna precies hetzelfde probleem. Het eten ging opeens heel slecht, en we zagen dat je bijna niet meer kon slikken. Dokter weer gehaald – de ontstekingen in je muiltje en hals hingen met de nierproblemen samen. Maandag kon je nog maar een beetje tartaar wegdrukken – drinken ging alleen als ik het water met een spuitje onder je tong spoot. En toch wilde je nog naar buiten – we bleven bij je in de buurt, we merkten dat je niet meer precies wist waar je was. Je twee kattenvrienden uit de buurt kamen in de tuin en lagen naar je te kijken, ze wisten wat er aan de hand was. Woensdag heeft de dokter je laten inslapen – nadat het niet eens meer mogelijk was een infuus aan te leggen. We missen je verschrikkelijk – en je kattenvrienden liggen iedere dag achter in de tuin. Iedere keer als ik de terrasdeur open doe, staan ze op om te kijken of je komt. De zwarte kat roept je zelfs – het verscheurt ons hart, iedere keer weer.
MomC 2010-08-27 19:07:18
willy1944 2010-08-27 16:33:06
internetredactie 2010-08-26 16:23:12
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.