Herr doktor
Hilfe bitte Herr doktor, ich bin so krank es tut weh.
Je zou niet zeggen dat ik aan het praten ben met mijn 84 jarige net gevallen moeder.
Uit het niets is de taal die ze gebruikt van het nederlands in duits veranderd.
Ik ben sprakeloos, in de ambulance blijft ze zacht jammeren in het duits en soms hardop.
Ik weet me geen houding te geven, de verpleegkundige maakt een praatje met mam om haar op haar gemak te stellen en erachter te komen waar het weh tut.
Gelukkig heeft ze niets gebroken, alleen haar stuitje is zwaar gekneusd.
Terug in het verpleeghuis blijft het Duits de voertaal, alles wat we proberen leidt tot niets.
Mijn moeder, door Alzheimer al zo lang geterroriseerd, alles kwijt wat haar lief was, haar waardigheid grotendeels verdwenen.
Ik vraag me af wat ze nog meer kan verliezen.
Ik kom vaak bij haar, het is makkelijk voor me, ze woont vlak bij me.
Toch valt het me soms heel zwaar, alleen haar lichaam doet me aan haar denken.
Verder is alles weg, haar geheugen, haar preutse houding. Ik zie nu een vrouw die alle mannen aanspreekt en wil kussen.
Soms weet ik niet waar te kijken.
Natuurlijk, mijn verstand weet het wel, het is de ziekte die haar zo heeft veranderd, maar waar komt dit toch vandaan.
Zijn dit haar diepste verborgen geheimen, verlangens ?
Een aantal weken na de val wordt het Duits wat minder, maar verdwenen is het niet.
Hilfe wo ist mein Mutti?
mardiv 2010-09-01 08:13:14
Het is zoals je het zelf ook beschrijft vaak een nachtmerrie.
Ik heb nog nooit eerder dit op een blog of zoiets verteld, ik vond dat best eng, maar eigenlijk voelt het wel goed.
Soms is iets delen toch een vorm van troost.
Fijn dat je hebt willen reageren.
Gr Mardi
emily pollifax 2010-08-30 17:16:57
Je beschrijft het goed, een verhaal met een lach, maar ook met een traan. Mijn hoogbejaarde vader heeft de laatste 10 jaar van zijn leven vasculaire dementie gehad. Zijn dementie kende diverse stadia, waarbij de fase van hallucineren, dwalen, zoeken en argwaan wel de meest lastige waren, zowel voor hemzelf als voor ons. Hij dacht dat er bommen in het bejaardenhuis lagen, zag overal draden en pakketjes. Vaak was hij letterlijk de weg kwijt na nachtelijk toiletbezoek en kon zijn eigen bed niet meer vinden, maar wel dat van de buurman een paar kamers verderop. Het laatste stadium was voor ons een nachtmerrie: vader wist niet meer waarvoor simpele alledaagse voorwerpen dienden. Hij smeerde het eten in zijn haar of in de gordijnen en plaste overal behalve op het toilet. Ons herkende hij al lang niet meer. Na een lange tijd van diepe dementie is hij vredig in ons aller bijzijn ingeslapen.
Ik wens je veel kracht toe.
internetredactie 2010-08-29 19:40:28
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.