Wieke’s reisblog – Sterke moeders in Ghana
Bij een revalidatiecentrum in Abor wachten twee vrouwen en een kindje op de fysiotherapeut. Het kleintje hangt er suf bij…
De geboorte van Elizabeth heeft het leven van oma Shine en moeder Sandra dramatisch veranderd. Ze willen het wel vertellen, maar niet nu. “Kom straks maar naar mijn huis,” zegt Shine.
Hun huisje staat op een idyllisch erf in de bush. Op het tafeltje zie ik een schoolboek van Sandra liggen: Behaviour guide. Hun geboortedorp ligt hier ver vandaan. Shine vertelt, terwijl Sandra beschaamd naar de grond kijkt. Een oom heeft Sandra verkracht. Elizabeth is zijn dochter, wat oom ontkent. Maar Sandra weet het zeker, omdat ze nooit eerder met een man had geslapen. Ze werd beschuldigd van onzedelijk gedrag. Shine, die meteen zag dat er iets grondig mis was met haar kleindochter, vertrok met Sandra en Elizabeth. Ze had veel goeds gehoord over dit revalidatiecentrum en van de paters kreeg ze dit huisje toegewezen.
Je moet het kind van je oom baren en die gaat vrijuit. Niet oom wordt het dorp uitgejaagd, maar jij moet weg! En met je trauma zoek je het maar uit. Maar hier is zorg voor Elizabeth en Shine heeft geregeld dat Sandra weer naar school gaat. Dan kunnen ze straks samen de kost verdienen. Op dit moment verkoopt Shine haar zelfverbouwde groenten en wiedt onkruid op akkers van anderen.
Sandra laat ze me foto’s zien van vroeger. Een jonge, lachende Sandra op school. Nu is ze moeder van een zwaar gehandicapt kind. Ik vraag Shine waarom deze verkrachtingen zo vaak voorkomen. Het gebrek aan privacy en badgelegenheid, denkt Shine. De meisjes moeten zich buiten uitkleden, en glurende mannen kunnen geen weerstand bieden aan al dat verleidelijks. Ze bezwangeren de meisjes en vervolgens roepen ze dat de duivel ze ertoe heeft aangezet. Hun schuld was het niet! Zij hebben de Behaviour guide vast niet gelezen. Inmiddels wordt er op Ghanese scholen aandacht besteed aan seksuele opvoeding, maar dat heeft tijd nodig.
Shine vertelt dat ze Elizabeth Akly heet, net als Sandra. Als de vader niet wil bijdragen, dan krijgt het kind zijn naam niet. Wat een zegen dat Elizabeth een wijze, doortastende oma heeft. En een moeder die zich niet laat onderschoffelen, ondanks haar moeilijke omstandigheden.
wieke 2010-08-15 16:41:21
Ik word stapelgek als ik ga doordenken over ons krankzinnige bestaan. Waarom ik het geluk heb hier te wonen. Waarom een ander door de modder moet waden met zijn koeien en kinderen die cholera hebben (Pakistan). Wat ik me wel weer afvraag: waarom waarom waarom hebben wij in godsnaam een enorme televisieactie met Bnn'ers nodig om onze portemonees open te doen. Zijn we verworden tot zulk dom klapvee? Het doet me deugd dat 555 inmiddels is opengesteld en dat een en ander 'op gang' komt. Of je nu aan 555 doneert of aan kleinschalige organisaties als Dorcas: maakt niet uit. Ik ben het overigens wel met iedereen eens die zegt: geef het in godsnaam niet aan de Pakistaanse regering.
Om te voorkomen dat ik gek word als ik aan alle misstanden op onze aardkloot denk, doe ik maar wat mijn vader altijd zei: "handel maar naar wat je op je weg vindt. "
mariaw 2010-08-14 12:47:29
Je hebt gelijk, zeker veranderen er dingen.
Ik ben ongeduldig. Niet dat ik mijn tempo perse wil opleggen maar meer dat ik soms zo'n moedeloos gevoel krijg van de hoeveelheid verhalen over vrouwen over de hele wereld die vanalls aangedaan wordt. De algemene ongelijkheid bedoel ik meer als ik zeg dat ik me er verdrietig door kan voelen.
Als je echter kijkt naar individuel verhalen dan zie je zeker de positiviteit en kracht. Bedankt dat jij ze onder de aandacht brengt.
wieke 2010-08-12 20:33:01
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.