Ze is pas 24 als ze te horen krijgt dat zij schildklierkanker heeft. Wat was dat nou? Op die leeftijd? Rot op zeg witjas, ben je wel goed bij je kanis? Ik, die de hele wereld overwin met mijn werk als DJ in de Soos en mijn werk op kantoor, de frivole versierster die iedereen naar de hand kan zetten? Rot op vent die wens je geen Kanker toe. Maar aan de witte tafel in het ziekenhuis tegenover de coassistent die het grote nieuws mag vertellen dat zij nog eens geopereerd moet worden, omdat de bijschildklieren ook al aangetast zijn, moet een tweede operatie wel op korte termijn een besluit krijgen anders was het te laat. Dan zou er meer kans op uitzaaien zijn dan de 20 procent die zij nu nog heeft.
“Dan ga ik maar voor die 20 procent!” gooit zij er vol protest uit. Ongeloof is haar deel en de tranen verdringen zich achter haar sigaret die de assistent haar aangeboden heeft (dit vind ze al raar) . “En wat is mijn voorland als ik mij niet meer laat opereren?”
“Dan gaan die 20 procent zeer snel naar beneden, je moet weten dat je schildklier alles regelt in je lichaam en we hebben de schildklier er al uitgehaald, maar de bijschildklier kan altijd nog cellen bevatten die andere organen besmetten en dan is het snel gedaan met jou.”
Zijn hoofd is rood en het zweet staat op zijn onderlip. Dit soort berichten horen nou eenmaal bij je opleiding maar liever had hij gehoord van zijn supervisor dat hij het op zich nam maar die liet hem duidelijk merken dat ook dit bij het arts zijn hoorde. Nou dat was lekker dan. Een jonge vrouw van 24 die je zomaar haar doodvonnis mag vertellen of een alternatief van een toekomst die alleen maar bijverschijnselen geven waar zij momenteel niet op zit te wachten.
Baardgroei, sneller in de overgang geen kinderen meer kunnen krijgen. Tijdens de bestraling die haar aangeboden zou worden bij een tweede operatie zou zij in het Academisch Medische Centrum voor vijf jaar onder behandeling gaan en daar met pure radio actief jodium de dood aanvechten die zo snel haar leven binnen was gekropen. De ijzigheid en de nuchterheid van de jonge vrouw verbaast hem en brengt hem een beetje in verlegenheid. “Snapt u wat ik nou bedoel?”
“Ja natuurlijk, snij maar, die drain van de eerste operatie zit toch nog in mijn keel dus maak de tafel maar gereed. Moet eerst even mijn vriendin bellen, dan mag zij het de familie wel vertellen, zij is tenslotte verpleegkundige dus die eer is aan haar. Ik kan mijn moeder niet weer blij maken dat er nog een kind van haar kanker heeft!” Haar toon is opstandig en rebels. Eerlijk gezegd dringt het hele plaatje niet tot haar door, of wil ze het niet zien. “Is er nog een in de familie met kanker dan?”
“Ja mijn ene broer is met tong kanker al vanaf zijn geboorte in het Anthonie van Leeuwenhoek ziekenhuis onder behandeling, ik weet niet beter hij heeft nog maar een klein stukje tong en zodra het weer aangroeit snijden ze het weg!” Haar toon klinkt nu onverschillig en zij lurkt aan de haar aangeboden koffie en neemt en trek van haar sigaret.
“Nou dan ga ik alles maar in orde maken voor de tweede operatie en ondertussen krijg je wel je eerste bestraling hier in Den Haag in het Bronovo ziekenhuis, maar dat hoor je wel van de verpleging.” Hij staat op en geeft haar een stevige hand met de mededeling “mocht je nog vragen hebben dan hoor ik dat wel via het afdelingshoofd oké?” Zij kan niets meer zeggen en knikt alleen maar.
De deur valt dicht achter de coassistent en zij gooit het kopje stuk tegen de wand. Woest drukt zij haar sigaret uit en loopt dan naar de scherven van het lege kopje om die op te rapen. Ze huilt en merkt niet dat de deur opengaat. “Alles goed hier?” vraagt een verpleegster die de klap van het stukgegooide kopje heeft gehoord.
“Ja hoor alles goed hier, helemaal jofel zo te zeggen, geen klachten. Gewoon doorgaan met ademhalen voor zover het nog kan!” De verpleegster ziet haar tranen en vraagt wat de dokter haar vertelt heeft. Zij vertelt het hele verhaal en dan ineens begint ze met lange uithalen te snikken alsof ze nooit meer kan stoppen. De verpleegster pakt haar beet en drukt haar tegen zich aan.
“Kom even mee naar de keuken, straks is het bezoekuur en dan loopt de gang vol met mensen,” bied de zuster haar aan. Zij loopt gewillig mee en snikt nog steeds. In de keuken aangekomen, zitten er nog wat verpleegsters en die hadden al het nieuws van de dokter gehoord. Medelijdend kijken zij haar aan.
“Hé hallo ik ben nog niet dood hoor!’ flapt zij eruit. Zij moet ineens door haar tranen heen lachen en het ijs inde keuken ontdooit.
“Wanneer moet ik naar het Bronovo?”
“Zo snel mogelijk, maar je gaat lekker met een taxi,” spreekt nu de hoofdzuster die al die tijd haar mond heeft gehouden en de anamnese van die jonge vrouw zit te lezen.
“Mag ik dan even langs het Westeinde ziekenhuis met die taxi?”
“Hoezo, waarom dan,”vraagt de hoofdzuster.
“Nou mijn jongste zus is opgenomen, die staat op het punt te bevallen en mijn oudste zus ligt op dezelfde zaal aan de andere kant bij te komen van een miskraam, ik wil ze gewoon even gedag zeggen.”
“Ja maar als je die bestraling hebt gehad mag je niet bij hen komen hoor, wel achter het glas blijven.”
Na de eerste bestraling in het Bronovo ziekenhuis gaan zij richting Westeinde. In de lange gangen komt zij eindelijk bij de baby afdeling, speciaal wordt voor haar een uitzondering gemaakt dat zij buiten het bezoekuur even mag zwaaien naar twee zussen waarvan de een ligt te rusten vóór de bevalling wordt ingezet en de ander nog aan het bijkomen is van de operatie die men haar had laten ondergaan na diverse miskramen. Hoe droevig kan zoiets zijn, de jongste en de oudste recht tegenover elkaar liggend, de een verliest een zoon die zij zo graag had gewild en de ander zal wachten op het nieuwe leven dat een zoon gaat worden.
Daar achter glas staat een 24 jarige kankerpatiënte te zwaaien naar hen die het leven krijgen en ook weer af moeten geven.
Als zij naar haar jongste zus kijkt ziet zij een stralende blik van een aankomende moeder en aan de overkant is de oudste nog niet wakker uit de narcose. Die kan geen kinderen meer krijgen, gelukkig heeft zij al 2 meiden.
Zwaaiend neemt zij afscheid van haar jongste zus als de deur opengaat en zij oog in oog met haar moeder staat. “Mam je moet een paar meter bij mij vandaan hoor, ik ben radioactief. Dan kan je straks niet naar je kleinzoon toe als die jankebek zich aanmeldt!”’
Moeder kijkt haar alleen maar aan, de tranen banen zich een weg over een zacht gelaat dat nu vol droefheid staat dat het te gek voor woorden is. Deze hele situatie is belachelijk, een die geen levens meer op de wereld kan zetten, tegenover haar de jongste van het gezin die voor haar eerste kind hier ligt en op de gang nog een dochter die misschien gaat sterven aan kanker.
Als moeder wil je dan geen moeder zijn maar vriendin voor een woord van troost of wat dan ook, maar zeker geen moeder die niet weet wat te zeggen tegen haar eigen vlees en bloed.
“Mam alles komt goed hoor, ik ben sterk en mijn geest is nog sterker en ik win dit gevecht!’
Mam glimlacht en wil haar kind in de armen sluiten maar een verpleger die als chaperonne ertussen springt zegt vlug “ Doe nou niet anders kunt u niet naar uw andere kinderen terug op zaal.”
Terug in het ziekenhuis zijn de plannen al bekend dat ze over twee dagen weer de operatiekamer in wordt gereden voor een tweede operatie en wanneer de drain eruit gaat dan gelijk door naar Leiden. Het toenmalig Academisch Centrum Leiden voor de eerste bestraling.
Geen moment van angst is haar deel, familie in paniek en verdrietig en haar vriendin valt van nervositeit 20 kilo af, maar de patiënte zelf vind het allemaal wel best. Wat gebeuren moet, moet gebeuren. Zij kan er verder niets aan doen dan gewoon de artsen ter wille zijn. En geestelijk haar gevecht tegen een vijand die altijd onoverwinnelijk lijkt aan te gaan. Dat is haar uitdaging.
De uitdaging duurt wel vijf jaar en dan je leven lang onder controle blijven en altijd afhankelijk zijn van de medicatie, want nu besef je pas wat een schildklier allemaal doet. Verdorie nog erger dan een hart. Maar ook het hart krijgt een oplawaai, die wordt nog groter terwijl ze al een sporthart heeft.
Onverschilligheid blijft haar deel. Omdat vijf jaar van je jonge leven in ziekenhuizen en die controles die ertussen vallen altijd gepaard gaan met angstaanvallen, stel je voor dat ze toch nog wat uitzaaiingen vinden? Je bent dan in een stemming “Pech gehad, ik heb mijn best gedaan,’ omdat je zoveel ander leed in het ziekenhuis ziet dat jij jezelf totaal wegcijfert. En voor de familie is de spanning eraf. Ze gaat niet dood, soms een paar dagen geïsoleerd de slokkenkamer in, totaal van alles en iedereen afgesloten want je bent radioactief dus een gevaar voor je medemens.
Je denkt “laat nou de bom maar vallen”mij kan niets meer gebeuren. Maar de eenzaamheid is vaak onverdraaglijk omdat veel mensen amper weten wat een schildklier in je lichaam allemaal doet en regelt. Een echte regelneef dat ding hoor.
De tweede operatie is geslaagd en vaag wordt zij wakker en het eerste dat haar ogen opvangen zijn de tranen van haar jongste zus die heeft zitten waken net zolang totdat zij uit de narcose komt samen met haar toenmalige man. Zij knijpen elkaar in de handen als het sein “Het is goed zo.”
“De artsen zijn tevreden, ze hebben alles weggehaald voor de zekerheid want de bijschildklier was ook al aangetast. Je was er gelukkig op tijd bij” zegt Zuslief tegen een vol met morfine duf figuur die knikt en valt direct weer in slaap. Na twee dagen in bed en zonder morfinespuitjes tegen de pijn krijgt ze haar kleding en gaat in een ambulance naar het Acad. Zks. Leiden. Het feest der vijf jaren gaat beginnen.
Na de zoveelste bestraling en diverse controles krijgt ze te horen dat ze haar laatste jaar pas om het half haar terug mag komen. Alles ziet er goed uit. En aan het scheren is ze inmiddels gewend, al moet haar moeder toch even plagend vragen of haar snikkel ook al groeit. De humor blijft voorop staan in deze hele periode, zelfs als ze hoort dat ze galstenen heeft. Ze gaat direct aan de Indische kruidenthee en wanneer ze weer foto’s moet laten maken voor de operatie is er geen steen meer te bekennen. Moeders was al bang dat er gezwellen in haar gal zaten, maar zijzelf wist amper waar dat ding zat dus maakte zij korte metten met die drie stenen door aan de kruidenthee haar gal te spuwen. De artsen zijn nog op zoek naar die drie stenen die duidelijk op de foto te zien zijn.
Als ze thuis komt van het onderzoek naar de verdwenen stenen, omdat geen medicus het nut inziet van kruidenthee die zomaar stenen kan laten verdwijnen ziet zij dat haar moeder gehuild heeft. Dan hoort zij waarom. Mamma heeft borstkanker met uitzaaiingen naar haar longen en botten.
Ineens is de opstand in haar die de overhand neemt, het zal toch niet zo zijn dat zij vier jaar strijd met zichzelf en de medicijnen en de bestralingen om te horen dat haar moeder ook kanker heeft!!
Iedereen is in paniek. De kapitein van het schip is ziek. Ineens beseffen de kinderen dat hun moeder ook die ziekte heeft. Het woord Kanker kan ineens wel gewoon uitgesproken worden, niet het kinderlijke “ze heeft K” . Nee gewoon kanker en de lijdensweg van een moeder kan beginnen en haar dochter zit er naast en heeft nog een jaar te gaan voordat men bereid is haar één maal per jaar alleen voor controle te laten komen, haar leven lang. Omdat ze nooit hadden gedacht dat zij het zou halen.
Ter herinnering aan mijn moeder en mijn 3 zusjes en mijn broer die in de maand van Pink Ribbon voor mij persoonlijk altijd centraal staan in dit verhaal.
Het staat ook ik mijn derde boek "Verdraaid wat een verhalen" te bestellen bij
www.boekscout.nl onder mijn meisjesnaam Leny Kruis. De opbrengst gaat integraal naar het Koningin Wilhelminafonds…
