Mijn vak, schrijven, is godzijdank niet locatiegebonden. Geef me een computer, een internetverbinding en een telefoon en de wereld ligt aan mijn voeten, klaar om ontdekt te worden.

Het moment dat ik me dat realiseerde, kocht ik mijn huis in Turkije. Inmiddels zit ik er vaker dan dat ik in Nederland ben. Ik overwinter er (zon, zon, zon terwijl hier de Anton Pieck-tijden herleefden) en ’s zomers zit ik er ook met mijn billen op het strand. Tussendoor (lente en herfst) kom ik wel eens terug naar Nederland. Het is uitermate gezellig om terug te komen, vrienden weer IRL (= in real life, dus in het echt) te zien, verjaardagen mee te maken, boekpresentaties te bezoeken, door de stad te fietsen en in de drukte van Nederland te zijn.

Elke keer weer vind ik het zalig om weg te zijn uit Nederland omdat ik me elke keer weer afvraag wat ik nou mis. Wie mij nou mist. Het korte, botte antwoord is tot twee keer toe: niets! Niemand! Natuurlijk doe je jezelf tekort door zo te denken, zeker als je thuiskomt en meteen al van feesten naar partijen snelt. Superleuk. Maar wat heb ik nu écht gemist? Het nieuws? Dat volg ik via internet en dat gaat prima. Ik loop op geen enkele wijze achter. Ergens is dat ook frustrerend: vroeger ging je weg en was je ook echt weg. Tegenwoordig ben je door alle mobiele apparaten elke seconde van de dag op de hoogte van wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Mentaal ben je nooit echt weg. Terugkomen is heel gek: het is koud – twintig graden verschil, geen grap. En het is druk: speelde ik in Turkije kluizenaartje, in Nederland rijd ik van hot naar haar. En de files, die zijn er nog steeds – iets wat ik zonder uitzondering vergeet als ik weg ben geweest.

Het is leuk om terug te zijn. Ik heb het idee dichter bij de actie te zijn, tenminste fysiek. In 48 uur heb ik al meer mensen gezien en gesproken dan de afgelopen drie maanden in Turkije. Maar het is jammer om te zien dat er niets veranderd is. We hebben nog steeds geen kabinet. CDA-‘prominenten’ roeren zich (waarom? De politiek blijft een ondoorgrondelijk gegeven) en op tv is een stoelendans van programma’s – ook dat verandert niet. Ja, de programma’s misschien maar de koppen niet.

Pff. En zo zit ik nu weer thuis, achter mijn computer. De tram raast voorbij, de zon probeert te schijnen en in plaats van mijn witte bikini heb ik herfstkleding en –kleuren aan. Niets verandert, behalve mijn locatie.

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.