Anneke
Maandenlang stond hier een blog van Anneke. Ik heb ze allemaal gelezen.
Zo stilletjes (humoristisch) als ze kwam, zo stilletjes ging ze weer weg. Ze schreef over haar strijd tegen haar ziekte, over het verlies van haar hondje en poes en het vreselijke afscheid bij hun overlijden. Ze schreef over haar rijbewijs en hoe ze dat kwijtraakte, over de misverstanden bij het zoeken naar het ziekenhuis, waar ze heen moest en welk ziekenhuis een nieuwe naam had gekregen.
Ze schreef over de summiere familierelaties, die ze nog had, over haar vriendinnen, die vanuit het buitenland haar kwamen opzoeken.
Over de almaar toenemende pijn, het verdriet van het alleen zijn, het verdriet en de angst alleen te moeten knokken om te overleven, het verdriet van alleen te sterven.
En ineens deelde ze mede: het gaat niet meer, ik ben nu weg.
Moge zij ruste in vrede: ik ben je niet vergeten Anneke…
Lees ook
sailrace 2010-09-02 19:41:42
Mootje 2010-09-02 09:25:02
Je hebt nu al twee blogs geschreven over de dood van medeforumsters. Hoe triest het ook is, ik weet het uit ervaring: als dit je zó bezig houdt en zo aangrijpt, dan is het voor je eigen gemoedsrust wellicht beter om afstand te nemen van e.e.a.
marg 2010-09-01 18:22:52
@Sailrace...jij kende haar dus niet eerder? Anneke heeft nogal wat voor haar kiezen gehad, en het is een vrouw die je niet snel vergeet, dat klopt helemaal.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.