Femke – Zwarte gaten

Gezien in Libelle 38 - Gesprek van de dag

Zwarte gaten. Zo noemen vriendin Elisabeth en ik taboe-onderwerpen. De dingen waarover we niet praten, zonder dat er gezegd is: “Nu houden we erover op”, of: “Ik wil het hier niet over hebben.” Non-verbale communicatie heet dat.

Alsof er een stopbord staat. Geen geluid, geen getoeter (zo van: u bent op verboden terrein) maar enkel en alleen een rood sein. Tot hier en niet verder. Bij vrijgezelle vrienden of vriendinnen merk ik recentelijk dat het taboe is om te benoemen dat het maar niet lukt om een relatie aan te gaan. Vaak zijn deze vrienden, toen ze eind twintig waren, al eens flink depressief geweest vanwege ditzelfde feit en destijds spraken we er oeverloos over, maar kennelijk zitten ze nu in de fase van ‘Het gaat allemaal goed, hoor! Ik ben heel gelukkig met hoe mijn leven nu is. Ik geniet van mijn vrijheid en ik mis eigenlijk helemaal niks.’ De keuze is gemaakt: zij klagen er niet meer over. 

Ondertussen staat er echter wel een olifant in de kamer en het is aan jou om die te negeren. En dat doe je dan, want je bent een vriend. En je gaat niet in open wonden roeren met opmerkingen als: ‘Ik snap wel dat je nu het gevoel hebt dat je niks mist, want je bent al zo lang zonder man/vrouw dat je bijna niet meer beter weet. Maar als je diep in je hart kijkt, wil je natuurlijk heel graag liefde in je leven.’ Je begrijpt namelijk heel goed dat zo’n muur ook nog van enig zelfbeschermend nut is.

Nu ik erover nadenk, vallen de zwarte gaten erg vaak in het relationele gebied. Zo ben ik ooit verliefd geweest op een goede vriend, maar daar is nooit over gepraat. We scheren heel soms langs het onderwerp, maar het wordt nooit benoemd. Terwijl we allebei weten dat het destijds toch wel een ding was. En dat is het gekke ervan: je weet allebei dat het onderwerp bij tijd en wijle nog ergens in de lucht hangt, maar er is iets wat je tegenhoudt om het te grijpen en erover te beginnen.

Laatst had ik het met Elisabeth over een zwart gat van een gezamenlijke kennis en ineens zei ze: “Maar Fem, wij hebben toch geen zwarte gaten, hè?” Heimelijk moest ik lachen, want we weten allebei: als we een zwart gat hebben, dan praten we er niet over.

Meer columns Uit het blad

x

Lotte1968 2010-09-20 20:21:44

Ooohh Femke wat herkenbaar! De olifant in de kamer, iedereen weet dat hij er is maar niemand heeft het erover! Je moet natuurlijk ook wel heel vertrouwd zijn met iemand wil je toegeven dat je wél graag een relatie wil maar het gewoon niet voor elkaar krijgt, of dat jij alles zou doen om die éne maar te krijgen maar hij wil jou niet. Is slecht voor je zelfrespect, want iedereen wil natuurlijk graag leuk gevonden worden, aantrekkelijk, lief. Speelt voor vrouwen ook nog eens die ellendige biologische klok mee... bah! Als ik weleens mopper op mijn man of denk dat het toch heerlijk moet zijn om vrijgezel te zijn, dan denk ik weer terug aan die tijd dat je dacht dat je De Ware misschien wel nooit zou tegenkomen en wanhopig bij alles waar je naar toe ging dacht \"misschien onmoet ik Hem hier wel\"- dan ben ik weer heel blij met mijn niet-altijd-perfecte man! Andere olifanten trouwens: gewichtsproblemen, spijt van het moederschap, geen leuke baan hebben, geen druk sociaal leven hebben.... wat zitten we toch lekker stoer te doen met zijn allen he?

internetredactie 2010-09-16 07:00:04

Plaats hier uw reactie voor Femke - Zwarte gaten

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

x
x
x
x
x
x