krokodilletranen?

    
    



    








	
 


Midden in de nacht hoor ik Simeon huilen, met lange uithalen en zielige ‘mamahs’. Omdat ik al drie keer boven ben geweest, heb ik niet echt meer veel geduld. ‘Ik wil niet in mijn bedje slapen,’ klinkt het tussen de snikken door, ‘ik wil niet bij Daniël liggen.’ Ik denk dat ik weet wat er aan de hand is en spreek ‘m stevig toe.


 


De afgelopen anderhalve week is iedereen hier ziek geweest. Eerst Daniël en zoals ik al vertelde, was ik het afgelopen weekend aan de beurt. Samen met Daniël die een beetje voort bleef modderen. Pas gisteren wilde hij echt weer naar school.


Harro was dinsdag aan de beurt en is woensdag zelfs thuis gebleven; een unicum! Hij was ’s ochtends vroeg op weg naar z’n werk en is omgekeerd om weer zijn bed in te gaan. Mijn preek dat het echt kan helpen om naar je lichaam te luisteren, had toch nog effect. ‘Bovendien,’ had ik er aan toegevoegd, ‘ik heb geen zin om ’s nachts verpleegster te spelen als je overdag gewoon gaat werken.’


En gisteren was Julian thuis, ook buikgriep. Als een zielig vogeltje lag hij op de bank tekenfilmpjes te kijken. Dat wordt vandaag ook nog niets.


Alleen Simeon heeft tot nu toe nergens last van. Hij gaat gewoon elke dag naar school, slaapt gewoon elke nacht in zijn eigen bedje. En niet gezellig bij papa en mama op de kamer, want dat mag alleen als je ziek bent. Dan mag je ook op de bank liggen tijdens het eten en hoef je geen worteltjes te eten. Hij vindt het allemaal niet eerlijk; niet ziek zijn is helemaal niet leuk.


 


En dus verdenk ik hem van krokodilletranen en ga niet op z’n geweeklaag in. Ook niet als hij een tweede en een derde keer huilend in zijn bed zit. Pas als het ochtend is, klinkt er opeens tussendoor: ‘au, mijn oor doet zo zeer.’ Shit, denk ik en voel zijn voorhoofd. Ja, ook nog koorts. ‘Waarom zeg je dat nou niet meteen Siemie,’ hoofdschuddend geef ik hem een zetpilletje en maak me op voor een dag met twee zieke kinderen thuis.















x




                        

                            

                                
momartje 2010-09-25 16:28:14

                                    

                                    Een herkenbaar verhaal en denk niet alleen voor mij. Helaas maken ze het ons niet makkelijk en de gebruiksaanwijzing kreeg ik er ook niet bijgeleverd.



heel veel beterschap met de kids



groetjes momartje
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
mijntweedeik 2010-09-24 19:28:38

                                    

                                    En die twee kinderen hebben er weer een fijne jeugdherinnering bij...althans dat hoop ik.

Oke, de pijn in je oor zou je ook als volwassenen nog kunnen herinneren, gelukkig een griep vergeet je snel.

Maar op de bank bij mama of verwend worden als je ziek op bed ligt het zijn die kleine dingen die speciaal zijn. En speciale herinneringen hebben een fijne plek in je hart en ziel.

Fijn weekend en groetjes 

Gina.
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
Maartje 44 2010-09-24 16:10:25

                                    

                                    Op het verkeerde been gezet mama Silvie,en nog achterdochtig zijn tegen dat kleine ventje ook!?

Je zal zelf ook brak zijn van die nachtelijke toestanden,dan is je geest minder scherp.

Tja voor je ze groot hebt,gaat er veeel water door de Rijn.Wat is een rustige nacht veel heeeel veel waard he??! Beterschap.
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x