Mijn vakantie

 

Terwijl ik de was sta te strijken met een klein teeveetje aan op de achtergrond sta ik te mijmeren over de vakantie. Wat was het weer heerlijk luxe en wat was het fijn dat de zon elke dag scheen. Ik heb lekker veel geluierd in de zon, veel boeken gelezen, lekker gegeten, leuke gesprekken gevoerd en ben weer helemaal tot rust gekomen. Wat ben ik toch rijk dat manlief en ik dit jaar twee keer op vakantie zijn geweest.

Zou iemand tien jaar geleden tegen me gezegd hebben dat we over een paar jaar twee keer per jaar op vliegvakantie naar een warm land zouden gaan, dan zou ik in lachen uitgebarsten zijn. Nooit gedacht dat wij dit ooit zouden kunnen doen. Wel van gedroomd maar onze financiële situatie liet het toen gewoon niet toe.

We gingen meestal wel op vakantie in de zomer met onze twee dochters, een keer naar Italië, een paar keer naar Frankrijk en een keer naar Oostenrijk. We huurden dan een huis(je) voor twee weken en laadden de auto vol en vertrokken meestal ’s nachts. En dan maar hopen op mooi weer want daarvoor gingen we naar het buitenland.

Ik denk nog wel eens aan die lange vermoeiende autoritten, de meisjes op de achterbank die omgetoverd was tot een bed met hun eigen dekbed en hun walkman (later discman), boeken en speelgoed. Van de spanning sliepen ze nooit echt veel. We stopten vaak tussendoor om even wat te drinken en te eten en even lekker rennen of een balletje trappen op de parkeerplaats. En als we dan eindelijk, na uren rijden, op de plaats van bestemming waren aangekomen, waren we helemaal stuk. Huis bekijken, auto uitpakken, omgeving verkennen, eten koken en dan het bed in.

Ik vond het toen heel bijzonder om naar het buitenland te gaan omdat ik zelf vroeger met mijn ouders nooit ging. Ik genoot ook van de omgeving. Zeker in Italië bij het Gardameer heb ik genoten van de mooie streek maar als we eens een dorpje gingen bekijken of een of andere bezienswaardigheid wilden zien, zat ik het liefst met mijn ogen dicht in de auto. Doodsangsten stond ik uit op die wegen daar. Haarspeldbochten met aan de ene kant rotsachtige bergen en aan de andere kant diepe afgronden en het meer. Zo hoog soms en zo diep dan weer en dan ook nog al die donkere tunnels! Nee, dat vond ik niet echt fijn. Zo heb ik steeds meer een hekel gekregen aan autorijden. 

Die keren dat we op vakantie zijn geweest met de kinderen heb ik het ondanks het lange rijden toch naar mijn zin gehad. Het nadeel was wel dat je toch ook naar de winkel moest voor boodschappen en ook zelf eten moest koken. Elke dag uit eten gaan was voor ons toen geen optie. Vaak hadden we toch wel een paar dagen lekker weer en konden we gaan zwemmen. Dat was ook voor mij de reden om naar het buitenland te gaan, ik wilde gewoon de zon en de warmte! Hier in Nederland kun je daar nooit van op aan.

Maar nu we altijd op vliegvakantie gaan, wil ik niet meer anders. Ik voel me fijner in het vliegtuig dan in de auto. Ik wil niet lang vliegen, zo’n uurtje of drie, een beetje meer mag, maar dan wil ik de warme zon voelen. Ik wil de zekerheid van mooi weer en ik wil een mooi luxe vijfsterrenhotel aan zee. Ik wil geen geleur langs verschillende restaurantjes met gore vloeren en plastic tuinstoeltjes waar griezelige ventjes je naar binnen proberen te lokken om te komen eten.

Nee!

Voor mij geen lange enge autoritten meer, geen snelwegen waar zo hard gereden wordt,  geen stinkende toiletten bij tankstations, geen drukke driebaanswegen, geen groezelige donkere parkeerplaatsen en geen huisjes vol spinnenwebben. Ook al vond ik het jaren geleden prima en heb ik er leuke herinneringen aan, nu wil ik dat echt niet meer.

Het klinkt verwend, ik weet het. Sinds ik nu een paar jaar een betaalde baan heb en we het ons daarom  kunnen veroorloven, wil ik niet anders. Ik leef maar één keer en ik wil genieten. En dat is wat ik doe. Ik geniet van mijn gezin, mijn werk, mijn collega’s en nog heel veel meer maar vooral ook van mijn luxe vakanties!