Ritje op de rijksweg

Alles op zijn plaats, kasten dicht draai ik de sleutel in het slot om. Vandaag weer op pad naar twee kleine boefjes. Met goede moed en hoop dat er weinig files staan, trap ik mijn koets op zijn staart richting ons buurland. Hoe vaak zou ik dit al gedaan hebben, hoeveel kilometers heb ik al weg. Ik ga niet rekenen, want ik moet op de weg letten en twee dingen tegelijk doen gaat nu eenmaal niet. Met een gezellig praatje op de radio en muziekje onderweg, schiet het wel op. Verkeersborden bekijk ik niet meer, met de dagteller aan weet ik precies hoeveel kilometertjes ik al heb afgelegd.  Ik zie wel de borden die sommige voor hun kop hebben, het kleven duwen telefoneren in de auto. Maar goed de mens zou geen mens meer zijn, als hij niet zo af en toe een flink bord voor zijn kop heeft.  

Op de radio vertelt een man  zijn levensverhaal, de bange momenten die hij in zijn jeugd beleefde.  Met mededogen voor de man, bedenk ik dan wat heb ik het toch goed getroffen. Liefdevolle ouders, broertjes waar je mee kon vechten en zusjes dit je aan de haren kon trekken.

Snoep was er niet bij, dat is achteraf heel prettig. Het scheelt je een paar kronen en implantaten, die bovendien heel wat kosten.  Dus nu de eetlust opgeroepen wordt, neem ik maar een vooraf geschild appeltje. De eerste 100 km zitten er op, de zon schijnt en zo tuf ik door ons mooie landje. Geen telefoongesprekken in de auto, geen internet maar gewoon lekker turen op de weg.

 Dan te bedenken, dat ik straks word onthaald als een vorst, met dikke zoenen van twee knappe kopjes.  Die wel meteen kijken wat er in de kofferbak ligt. Je kent dat wel, ze kijken je aan maar durven nog net niet te zeggen: wat heb je voor ons meegebracht?  Natuurlijk, neem ik altijd wat mee en kom ik niet met lege handen. Maar ook de terugweg zijn mijn handen  weer gevuld.  Kan ik met een gerust hart vertrekken, omdat ik weet dat Mams en Paps zoveel van die twee kleine boefjes houden. Voor ik het weet, ben ik weer op mijn bestemming