Schakelen

Mrs Wiggins stond tot vorig jaar voor groep drie bij ons op school en nu is ze Daniël z’n speciaal onderwijsjuf. En dat is te merken.Vanmorgen had ik een kennismakingsgesprek met haar.

Ze zette het gesprek meteen in de goede richting, door te beginnen over Daniël z’n leesniveau, z’n niveau als het gaat om rekenen en z’n schrijfkunsten. Haar hele focus is gericht op de ‘schoolse’ cognitieve doelen. Vormen, kleuren, letters, tellen, beginnend lezen, rekenen; alle cognitieve onderwerpen kwamen uitgebreid aan bod.

Pas aan het einde van het gesprek praatten we over wat in het Engels zo mooi ‘life skills’ heet: sociale vaardigheden, zodat je mee kan doen in de groep en vaardigheden nodig om in ’t leven onafhankelijk te zijn, zoals zelf je jas dichtknopen en zelf naar de wc gaan.

Dat laatste is en blijft een gevoelig punt; Daniël heeft zoveel meer ongelukjes dan mij lief is. Toen ik liet blijken dat ik me daar zorgen over maak, reageerde ze simpel: ‘Hij heeft zoveel talenten, hij is sociaal zo vaardig, iedereen mag hem, hij is leergierig, hij luistert goed in de klas, laten we ons daar nou niet druk over maken. Het duurt gewoon wat langer.’

De juf van Daniël z’n reguliere kleuterklas had ik al eerder ontmoet, ook al zo super. Met een goed gevoel stapte ik in de auto; Daniël gaat veel leren dit jaar.

Al rijdend moest ik bewust schakelen in mijn hoofd. Ik reed rechtstreeks door naar Simeon z’n school om te praten over waarom hij z’n nieuwe school zo stom vindt. En wat we kunnen doen om hem te helpen wennen.

Ik moest schakelen omdat de aandachtspunten zo precies andersom zouden zijn. En inderdaad, de medewerkster met wie ik sprak, concludeerde: ‘Ik zal de juffen zeggen, hem een beetje te ontzien als het gaat om ‘t echte schoolse leerwerk, we moeten ‘m meer laten spelen zodat hij tijd krijgt om te wennen aan de strucuur en vriendjes kan maken. Hij is erg slim, dus het komt vast goed met zijn leerdoelen.’

Dit klinkt misschien wat overdreven, maar bedenk dat Simeon z’n school een privé-school is waar ouders veel geld voor neerleggen. En dus willen de meeste (Amerikaanse) ouders ook resultaat zien: hun kinderen moeten met vijf, liefst vier jaar kunnen lezen, kunnen tellen en prachtig kunnen zingen. Toegeven dat andere (life skills!) doelen voorgaan, is dan niet zo eenvoudig.

Twee kinderen die zo’n ander beroep doen op de kennis en kunde van de mensen om hen heen, die hun kracht uit zulke andere bronnen halen. We zullen in de toekomst nog vaak moet schakelen om ze allebei te kunnen begeleiden.

Lees ook

niejel 2010-09-05 18:10:05

quote:
Maartje 44 schreef op 03 september 2010 @ 10:26:
Wat MOET een kind al veel,ik hoop maar dat zn Mama NL blijft! Wat prestatie gericht daar in Texas,kind van 4-5j lezen,schrijven,tellen,zingen(vals mag?grapje).
Spelen en je veilig voelen,wat een simpele belangrijke basisbegrippen.
Ja ik begrijp het verschil van,,schakelen,,.
Kind met Down,en kleuter met nu al schoolprobleem.
Ik had in het verleden een kennis met ook kind met Down.Vaak ook lichamelijke problemen(Daniel niet?),dus vergde dat veel aandacht,logisch hoor.
Op volwassen leeftijd had ze hevige problemen met oudste kind(normaal niveau)om dat hij zoveel gemist heeft.Al-le aandacht was op Down-kind gericht,hij heeft daar zo hevig onder geleden.Bij geboorte 1ste kl.kind(hij papa)weigerde hij de baby bij zn eigen moeder in de armen teleggen.Oma had veel verdriet,en ik begrip voor beide partijen.
Zo kan het gaan Silvie,terwijl je denkt alles goed gedaan tehebben met de beste wil die in je zit.
Probleem/zorgenkindjes in 1 gezin,daar lijden vaak/soms normale kinderen onder.Zeg het je met een kijk op de toekomst,geen kritiek Sivie.Zou niet durven!
Lieve groet Maartje

Beste moderator,
Mag dit wel blijven staan, door de laatste zin die is toegvoegd? Ik vind dit ook een aanval, verpakt in net taalgebruik maar ik vind wel dat er hier een oordeel gegeven wordt over iets waar wij als lezers van het blog geen zicht op hebben.

Moderator2 2010-09-05 16:02:17

Beste forumbezoekers,

Er zijn 0ff-topic berichten verwijderd.
Persoonlijke aanvallen zijn niet toegestaan op dit blog.

Vriendelijke groet,
moderator2

kati 2010-09-05 10:43:59

Silvie ik vind t ongelooflijk knap dat je idd wat Niejel al zegt, in een andere cultuur (want dat kunnen we wel stellen dat is Amerika wel) toch jezelf en je eigen normen en waarden niet verloochent. Eraan vast probeert te houden! Ik zou niet in de VS kunnen wonen! Het lijkt me een vreemde gewaarwording! Ze denken en doen toch anders dan wij al zijn ze net zo Westers als wij.

Verder ben ik het helemaal eens met de posting van Niejel! Heb er niets aan toe te voegen! Silvie denk vooral niet dat Maartje de mening van ons allemaal verkondigt al denkt ze zelf heel graag van wel! Zij staat compleet alleen in haar mening!
Ook ik heb een kind met een stoornis en een 'gewoon' kind dus ik weet wat het is. Het lijkt tegenwoordig de norm om dat te hebben, zulke kids. Mijn Jongste heeft een lichte vorm van autisme en het valt voor zowel ons als voor hem en zijn oudere broer niet altijd mee. Je leert er mee leven zeg maar. Je kunt er alleen maar over mee praten als je het zelf meemaakt aan den lijve. Niet van horen zeggen van kennissen. Het is zwaar. Maar het is je gegeven en je hebt t er mee te doen!

Fijne zondag!

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Reageer:

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.