Stom
‘Nee, ik wil niet naar school, ik wil dat de school dicht is.’ Met een nijdig gebaar trekt Simeon, z’n haren nog een beetje nat en een spoortje tandpasta op z’n kin, zijn sokken en schoenen weer uit. M’n schouders ophalend, hou ik zijn schoenen in mijn hand en dirigeer ‘m in de auto. Het is tijd om te gaan, anders komen Julian en Daniël te laat op school.
Als die twee vrolijk uit de auto gestapt zijn en met een laatste zwaai hun school in lopen, rij ik verder naar Simeon z’n school. Z’n nieuwe school, waar hij nu voor de tweede week naar toe gaat.
Vorig jaar zat hij op een ‘preschool’ bij de kerk. Maar die ging ons te ver: teveel bijbel en teveel Jezus tijdens de lessen. Dus ging ik op zoek naar een niet-christelijke kleuterschool, en vond een, volgens mij, leuke Montesorrischool bij ons in de buurt.
Als we bij school aankomen en ik het gevecht aan ga om zijn schoenen aan te krijgen, probeer ik erachter te komen wat er mis is met deze school. ‘Mijn nieuwe school is stom, de juf is ook stom,’ zegt ie boos. Hij kan me niet vertellen wat er nu stom is .
Simeon voelde zich als een vis in het water op z’n oude school bij de kerk, hij was tot over zijn oren verliefd op z’n juf, miss Machelle. Hij mist haar uiteraard en de zekerheid die hij in dat kleine klasje vond.
Alles is nu nieuw en omdat er verschillende juffen zijn die samen de lessen geven, is hij het spoor wat bijster. ‘Ik snap er niets van,’ is zijn antwoord als ik vraag hoe zijn juf heet.
Ik heb natuurlijk met ‘m te doen. Het gaat me aan m’n mijn hart als ik ‘m hard huilend achterlaat. ‘Mama, mama,’ hoor ik zielig roepen door de deur heen. De juf verzekert me dat dat huilen maar 5 tot 10 minuten duurt en dat hij het de hele dag prima doet. Hij maakt kontakt met de andere kinderen, speelt, doet zijn werkjes.
De eerste dagen dacht ik: hij moet gewoon even wennen, ’t komt vanzelf goed. Maar sinds vanmorgen begin ik te twijfelen. Hij is zo persistent in zijn bewering dat de school stom is, hij maakt elke ochtend een groter drama. Ik kan dat niet zo rijmen met de woorden van de juf.
Zegt ze het nou om me gerust te stellen en is er wel wat aan de hand? Wordt het tijd om in te grijpen of ben ik gewoon een overbezorgde moeder die haar jongste teveel heeft verwend en ‘m nu niet los kan laten?
Lees ook


moortje2 2010-09-07 14:26:03
U bedoelt waarschijnlijk dit topic
niejel 2010-09-03 18:08:15
niejel 2010-09-03 18:07:03
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.