trouwdag

Elf jaar geleden, ook op zaterdag stonden we op de trap van het stadhuis in Delft. Het mooie oude stadhuis aan de grote Markt, het grote plein in het centrum van de stad. We wisten dat het kermis zou zijn, de kermismuziek drong de zaal binnen waar de ambtenaar van de burgelijke stand z’n verhaal deed. Maar wij hoorden het niet, we waren zo op elkaar gefocusd en op het moment dat we om de beurt ja zouden zeggen .

Maanden daarvoor, toen Harro mij ten huwelijk vroeg, zei ik natuurlijk ook ja. ‘Maar,’ vervolgde ik meteen, ‘dat betekent niet dat ik  ja zeg tegen kinderen.’ Een uitspraak waar hij me nog vaak aan herinnert.

 

Afgelopen zaterdag werd ik, toen ik om zeven uur met de jongens op wilde staan, terug in bed gedirigeerd door Julian. Ik stribbelde heel even voor de vorm tegen; Simeon had de hele nacht gespuugd (ja het was nu zijn beurt om buikgriep te hebben), ik kon nog wel wat slaap gebruiken.

Ik hoorde gerommel in de keuken, werd nog even wakker toen de tv aan ging en schrok pas weer om negen uur wakker omdat Simeon aan m’n arm stond te trekken: ‘mama, kom de zon is op, ik ben wakker!’

In de keuken was de tafel heel netjes voor Harro en mij gedekt. Voor ons allebei stond ons favoriete ontbijt klaar, met een glaasje versgeperste sinasappelsap. Zonnebloemen maakten het plaatje af en pas toen ik ging zitten zag ik de kadootjes liggen.

Julian stond te stralen van trots en vertelde dat Lisette had geholpen. Ze hadden alledrie een schilderijtje voor ons geverfd. ‘Dus daarvoor had je glitters nodig, nu snap ik het,’ ik gaf Julian een dikke knuffel. En begreep nu ook waarom Lisette zo uitgebreid had zitten vissen of we nog iets aan onze trouwdag deden en waarom ze wilde weten of ik een knutselwinkel wist.

‘Wat heb je dat goed geheim gehouden,’ ook Daniël kreeg knuffels van ons. ‘Flower, winkel,’ was zijn commentaar. ‘Was je mee, de bloemen kopen in de winkel?’ raadde Harro.

‘Die heb ik geverfd, op Lisette’s kamer,’ deed Simeon een duit in het zakje, ‘en Daan die.’

 Om het te vieren gingen we ’s avonds met z’n vijven uit eten. Ze renden door het restaurant, zaten elkaar ontzettend te pesten, moesten 20 keer naar de wc, knoeiden met chocoladeijs op mijn witte broek, maar toch…We hebben geproost op de volgende elf jaar met z’n vijven.