vakantieblog 16
31-07
Het is tijd om naar huis te gaan. Ik heb alle spullen opgeruimd, de caravan schoongemaakt en de auto weer ingepakt. Ondanks het noodweer van de afgelopen twee dagen is het allemaal van een leien dakje gegaan. Ik bedenk hóe goed het was om hier te zijn. Met een lach en een traan. Met vele herinneringen aan de laatste goede dagen die we hier hadden vorig jaar. We hebben Wim met zijn allen óók in deze vakantie betrokken. Met véél "weet je nog dat…" En in alles voelde ik hem dicht bij mij ……
Op zaterdagmorgen neem ik afscheid van de achterblijvers. Carolien zal met mij meerijden dat geeft Crist wat meer ruimte in zijn auto. Er moeten veel spullen van Johan mee terug. We vertrekken. Het eerste stuk richting autozug in Triëst gaat prima. Maar 20 km vóór de grens met Slovenië is het raak. File. Het is nergens voor nodig maar helaas zijn de mannen aan de grens mensen die mét het uniform , óók een stuk arrogantie aantrekken. En een file creëren. Gewoon. Omdat ze dat kunnen. Dus trekken we langzaam op….en remmen. En wéér…en wéér.In de auto begint het enigzins te ruiken. Ik draai het raam wat verder open. Kijk naar Caro. Die heeft haar schoenen uitgetrokken en ik geef dat de schuld van de lucht. (Sorry Caro) Ondertussen heb ik het gevoel dat de auto méér met horten en stoten gaat en ik voel aan de handrem. Nee, die is écht los. We zijn aan de beurt aan de grens. De jongens kijken nauwelijks en wuiven een beetje verveeld. Oók goed. Ik rij door. De stank begint erger te worden en ik vraag aan Carolien of ze het óók ruikt. Ja, dat ruikt ze. "Dan hoop ik maar dat dat van die auto vóór ons komt" zeg ik en we rijden verder. We zijn vlak bij Koper als ik merk dat ik het rempedaal nog maar een klein stukje in kan trappen. Shit. En in mijn spiegel kijkend zie ik rook linksachter bij de band vandaan komen. Pfff. " Mijn remmen staan in de fik" zeg ik tegen Carolien, ondertussen mijn alarmlichten aanzettend en de afstand tot de volgende auto flink groter makend. "Dat meen je niet zegt Caro." Nou dáár maak ik niet écht grapjes over. Intussen zie ik een Opel-dealer 100 meter vóór ons. "Ik ga proberen hem dáár neer te zetten" zeg ik en ja dat lukt met behulp van héél zachtjes die kant op rollen. Als Crist de motorkap opendoet komt ons de verbrande rubberlucht tegemoet. Ai. Ik besluit de ANWB te bellen en C+C dóór te sturen naar de trein. Nergens voor nodig om allemáál de trein te missen en het is al half drie. En dáár sta ik dan. Wachten op de beloofde takelwagen. Ik pak een campingstoel en een boek uit de auto en ga in de schaduw zitten lezen en wachten. Het is warm maar ik durf niet echt veel te drinken. Stel dat je moet plassen. Als de takelwagen arriveert moet ik meerijden naar een ANWB depôt op een industrieterrein. Autosleutels en kentekenbewijs en groene kaart afgeven. Volgens de mevr. van de ANWB komt er straks een taxi. Ik moet waardevolle spullen uit de auto halen en meenemen naar het hotel waar ze me naar toe brengen in Triëst. Ik moet dus mijn koffer uit de auto halen, bedenken wat ik thuis het meest dringend nodig heb en waardevolle spullen. Laptop, fototoestel, tom-tom. Ik maak me zorgen over de natte spullen. Dat zal lekker gaan schimmelen. Mijn make-up en dure parfum zal bederven. Maar ik kan nauwelijks ergens bij en bovendien kan het allemaal niet in de koffer. Maar ik ben allang blij dat ik niet in volle vaart zonder remmen zat. Dan was het leed niet te overzien geweest. Intussen begint het te schemeren en de meneren van het depôt maken aanstalten om de tent te sluiten. Jakkes, daar sta ik dan , moederziel alleen met een níet zo opzichtige koffer, laptop en handtas, duidelijk zichtbaar voor elk eventueel gespuis. Ik bel nogmaals de alarmcentrale en merk dat door de hitte de batterij van de telefoon hard leegloopt. De dames zetten me weer nét zo makkelijk in de wacht. Uiteindelijk krijg ik iemand die het snapt en zegt uit te zoeken waar de taxi blijft en mij een sms erover te sturen. Joepie. 5 Minuten later krijg ik een sms van Roberto, mijn taxi-driver.Ben onderweg schrijft hij, nog een kwartiertje. En idd. na een kwartier stuift er een BMW met Nederlands kenteken het terrein op. "Ah,thank you" rasp ik, een rauwe keel van de dorst en lek gestoken door de muskieten. "I’m your hero, I’m going to save you" zegt Roberto met een brede smile. Hij mikt mijn spullen in de auto en brengt mij naar een hotel inTriëst……wordt vervolgd
wamski54 2010-09-27 10:59:32
willy1944 2010-09-26 20:43:43
Maartje 44 2010-09-26 07:34:21
Wel zenuwslopend zo alleen lijkt mij,brrr net wat je zegt een uithangbord voor al dat gespuis.
Wel goed dat je lid bent van de ANWB,kom je altijd weer uit de narigheid.Dat hadden wij als gezin ooit lang geleden ergens in Frankrijk.Die fransen hebben ook geen haast,ergerlijk als je langs de snelweg staat.Kijk uit naar het vervolg.......
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.