Mijn bijdrage aan de Libelle thrillerwedstrijd;
31-5-2010 | 10:59
‘Ik stuur je geen foto,’ heeft hij in zijn eerste mail geschreven. ‘En van jou wil ik er ook geen. Later misschien, als we elkaar beter kennen. Jij hebt op mijn profiel gereageerd omdat het je beviel hoe ik mijzelf omschreef. En ik schrijf terug omdat het mij aantrekt wat jij over jezelf vertelt. Ik wil jou leren kennen, zonder afgeleid te worden door een foto. Ik hoop dat jij er net zo over denkt.’
“Er is iets met die man”, zeggen mijn vriendinnen. “Hij kan er nog zo mooi omheen praten, maar natuurlijk heeft hij iets te verbergen. Hij is mismaakt. Stokoud. Een man om bang voor te zijn! Anders zou hij zijn foto wel aan je mailen.”
Ik zeg tegen ze dat ze best gelijk kunnen hebben, maar ondertussen blijf ik hem schrijven, drie keer per week en vaak schrijf ik meteen een mail terug als ik zijn mail. De mailwisseling geeft inhoud aan een leven dat ik nog het best omschrijven kan met de woorden ‘saai’ en ‘eenzaam’.
De twee sleutelwoorden die kunnen leiden tot een depressie. Tenzij er iets gebeurt dat die saaiheid doorbreekt en de eenzaamheid opheft.
Is het mogelijk om verliefd te worden op iemand die je nooit hebt ontmoet, van wie je zelfs geen idee hebt hoe hij eruitziet? Ik weet nu dat het antwoord ‘ja’ is. Als ik de computer aanzet en zie dat ik mail van Daniël heb, gaat mijn hart tekeer, mijn keel wordt droog, mijn handen trillen. Ik laat me achterover zaken in mijn bureaustoel en ben verloren voor wat er om mij heen gebeurt. Niet dat iemand er last van heeft, want sinds Victor uit mijn leven verdwenen is, heerst er een diepe rust in mijn flat. Van Victor leerde ik dat het helemaal niet moeilijk is een relatie die twaalf jaar duurde te verbreken. Je zegt dat je een ander hebt, je pakt je koffers en je vertrekt. Wat een verschil met de man die mij wekelijks vertelt dat ik bijzonder ben, dat ik in mijn mails voor hem ben gaan leven, dat hij zich niet meer voor kan stellen hoe zijn leven was voordat ik er een rol in ging spelen.
Maar er komt een moment dat mailen niet meer genoeg is. Mijn ogen glijden strelend over de letters die hij geschreven heeft, verlangen naar meer, naar iets dat tastbaarder is, naar lippen die de mijne aanraken, naar ogen waarin ik mijn gedachten kan lezen.
‘Ik denk dat het tijd is dat we elkaar ontmoeten’, schrijft hij als antwoord op mijn niet-geuite verlangens.
Hij stelt een datum voor en een uur, vroeg op een avond van deze voorjaarsmaand die zo’n verandering in mijn leven teweeg heeft gebracht.
Dagenlang ben ik bezig onze ontmoeting voor te bereiden. Alles moet perfect zijn, en toch nonchalant lijken. Hij moet niet denken dat ik me heb uitgesloofd voor hem. Ik koop voorjaarsboeketten, koop bedrieglijk simpele hapjes en schaf wijnen aan die ik nooit eerder heb gedronken. Op de avond zelf verkleed ik mij drie keer, naar zijn smaak kan ik alleen maar raden.
Dan wijst mijn horloge de tijd van onze eerste ontmoeting aan, en op datzelfde moment gaat de bel…
Ik strijk nog even vlug met mijn hand door mijn haar en trek in één beweging mijn rok recht. ‘De rok is toch niet te kort’, denk ik nog even vlug voordat ik opendoe? Daar staat hij en mijn adem stokt in mijn keel. “Hallo, zegt hij, ik ben Daniël en zijn hand reikt naar mijn hand die ergens midden in de lucht is blijven steken. Er klink een raar grommend geluid vanuit mijn keel en ik slik nog even een hap adem naar binnen. Daniël wacht galand af alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat mensen overdonderd zijn van zijn aanblik en hij daar al aan gewend is. Ik kom weer een beetje bij en stotter “hallo, ik ben….” Joyce, vult hij aan met een zachte, diepe stem en bij het horen van mijn naam genoemd door hem beginnen mijn benen onder mij te trillen. “Kom binnen”, zeg ik en draai me om naar de kamer en ga hem voor naar een brede luie stoel “ga lekker zitten, kan ik wat voor je inschenken?” Als ik me omdraai kom ik erachter dat hij nog steeds in de deuropening staat met een prachtig bos bloemen en een glimlach om zijn lippen. “Je ziet er precies zo uit als dat ik mij had voorgesteld, mooier zelfs” en ondertussen komt hij op mij af met die hemelse glimlach. Dat het nu al tussen ons klikt is in de lucht voelbaar, deze avond kan niet anders als slagen denk ik en na het aperitiefje en de bedrieglijk simpele hapjes zitten we ineens dicht bij elkaar op de bank en houden het gesprek aan de gang omdat we allebei weten dat, als we zwijgen we elkaar zullen gaan kussen en we willen beide dat gevoel, wat al bij de deur begon, vasthouden.
Ik strek me uit en kijk glimlachend naast mij in bed. Even wisten we niets meer te zeggen en het onvermijdelijke gebeurde, als in een droom voerde hij mij naar mijn slaapkamer en nu lig ik naar zijn gezicht te kijken, zijn goddelijke gezicht, zijn lippen krullen zich in zijn slaap en hij glimlacht, ook hij heeft zeker genoten, denk ik. Zachtjes zonder hem wakker te maken glijd ik uit mijn bed en loop naar de kamer waar de glazen wijn nog half vol staan en de hapjes bijna onaangeroerd op de tafel staan te verpieteren. Ik doe mijn laptop aan, mijn vriendinnen zullen morgen opkijken als ze een mail van mij lezen. Nee, helemaal in details zal ik niet gaan maar een korte beschrijving van deze avond zal ik ze niet onthouden. Maar wat vreemd, daar staat een ongelezen mail van Daniël, dat kan toch niet en de tijd van verzending klopt ook al niet, toen was hij al hier! Met kloppend hart open ik de mail en lees met verbijstering wat er staat. ‘Joyce, het lukt me niet om vanavond onze afspraak na te komen, er is iets verschrikkelijks gebeurd. Ik moet nu gelijk weg en heb geen tijd om het je uit te leggen maar ik mail je direct als ik weer thuis ben, liefs Daniël’. Mijn ogen vliegen steeds weer over het bericht en de angst slaat me om het hart. ‘Liefs Daniël….liefs Daniël….’ de letters worden één grote vlek, wie ligt daar dan in mijn bed, wie heb ik in Godsnaam binnengelaten? Met een strakgespannen lijf zit ik in mijn lekkere luie stoel die ineens niet meer zo lekker zit. Wat moet ik doen? Ik kan moeilijk in mijn slipje en omgeslagen laken de galerij op rennen en overal op de deuren gaan slaan om de buren te alarmeren. Wat moet ik zeggen? ‘Die adonis in mijn bed, ja die met die eeuwige glimlach om zijn lippen en die mij naar een hoogte punt heeft gebracht waar Victor een puntje aan kan zuigen is niet de man die ik via e-mail heb leren kennen en die ik nog nooit heb gezien maar waar ik wel spannende plannen mee had?’
Plotseling hoor ik een geluid, ik hoor blote voeten op de tegels in de badkamer, de douche wordt aangezet en de blote voeten lopen weer richting de deur. Met een handdoek om zijn middel komt Daniël de kamer in. “Je vindt het toch wel goed als ik even een douche neem, doe je mee?”. Ondertussen is hij om mijn stoel heen gelopen en legt resoluut zijn handen op mijn schouders. “Wat ben je gespannen, is er iets” vraagt hij en begint met zachte bewegingen mijn schouders te masseren richting mijn nek. Als ik zijn vingers om mijn nek voel glijden spring ik als door een wesp gestoken uit de stoel. “Ik voel me niet lekker” gooi ik eruit “ de hapjes zijn zeker verkeerd gevallen en deze wijn koop ik anders nooit en vind jij die voorjaarsboeken ook zo sterk ruiken”. Daniël kijk me glimlachend aan, maar ligt het aan mij als ik zie dat zijn glimlach iets minder wordt en zijn ogen me aandachtig aankijken. “Er is iets” zegt hij en loopt naar de badkamer en draait de straal dicht. Hoe kan deze avond die zo mooi begon op deze manier eindigen. Ik draai me naar mijn laptop, om nogmaals het bericht van Daniël te lezen, controleer de datum, de tijd, de afzender maar alles klopt! Ik loop met een bonkend hart naar de slaapkamer en kijk gelaten toe hoe Daniël zich aankleed en daarna naar de kamer loopt om zijn schoenen aan te doen. “Blijf alsjeblieft” zeg ik en sla mijn hand voor mijn mond, te laat de woorden zijn al gezegd. Daniël kijkt niet op en gaat door met de veters van zijn schoenen, hij neemt de tijd en als hij klaar is kijkt hij mij doordringend aan “er is iets” zegt hij weer en slaat zijn armen over elkaar, hij kijkt mij aan en verwacht een uitleg maar wat moet ik uitleggen. Hoe kan ik hem de mail laten lezen, hoe zal hij reageren als hij weet dat zijn spelletje uit is en ik weet dat hij Daniël niet is. Hoewel we nu zwijgend tegenover elkaar zitten is het sidderend gevoel verdwenen. We kijken elkaar aan en ik ben me ineens bewust van het feit dat ik in mijn slipje tegenover een man zit die ik eigenlijk niet ken, ik weet alleen dat ik hem niet wil laten gaan en het kan me eigenlijk ook niets schelen dat hij Daniël niet is. “Hoe heet je?” vraag ik hem.
“ Daniël van Houten” zegt hij omdat hij denkt dat het om zijn achternaam gaat “mijn moeder heette Valletta, Josephina Valletta en is vijf jaar geleden overleden mijn vader heette Jacob van Houten en is al negen jaar geleden overleden, wil je nog meer weten? Ik heb drie zuster en één broer en ik heb één zoon uit een eerder huwelijk. Ik had me deze avond heel anders voorgesteld” gaat hij in één adem door “het klikte toch zo goed tussen ons en ik dacht dat je over je vorige vriend heen was, hoe heette hij ook al weer, Victor toch?” Nu kijk ik hem vol verbijstering aan, hij moet Daniël wel zijn, hoe kan hij anders weten dat mijn ex Victor heet en waarom is hij zo teleurgesteld in deze avond. Als hij andere bedoelingen heeft dan reageert hij toch heel anders? “Maar Daniël hoe is het mogelijk dat jij mij een mail stuurt op het moment dat wij…. dat jij….. ik bedoel….. kijk zelf maar op mijn laptop”. Daniël buigt zich over de laptop, zijn adem stokt even en de glimlach verdwijnt nu helemaal van zijn gezicht. Ik let goed op zijn houding en zie nu dat hij zelf verstrakt, even heb ik het idee dat er een sluier over zijn gezicht valt maar als hij zijn ogen weer op mij richt is er van zijn verwarring geen sprake meer en klinkt er boosheid in zijn stem. “Dit moet weer zo’n misselijke grap zijn van diegene die mij jaar in jaar uit dwars zit en alles en iedereen kapot maakt als ik mijn leven weer een beetje op de rails heb”. Daniël kijkt mij vragend aan “wacht je op mij?” en met een bittere glimlach om zijn lippen loopt hij naar de deur. ‘Er komt nu een eind aan’ dat zijn de laatste worden die ik hoor voordat de deur achter hem dichtvalt.. Als Daniël net weg is klinkt er een rinkeltje uit de laptop ‘je hebt mail’.
‘Joyce, sluit je deur goed af en doe voor niemand anders open dan voor mij, ik kom NU naar je toe, mijn broer is ontsnapt uit een inrichting en ik weet nooit wat hij van plan is maar hij heeft het op mij gemunt, hij is levensgevaarlijk en heeft al zoveel kapot gemaakt, dus doe niet open, wacht op mij……. liefs Daniël.
