De oppashond

    
    



    
 








	
 


 


Mijn moeder heeft een hond of eigenlijk een oppashond. Ze gaat hem maandagochtend halen en vrijdagmiddag brengt ze hem weer terug.


Het is er zo ééntje met korte pootjes en een stompe neus. Het beest is de verwaandheid zelve en wordt door baas en oppas danig verwendt.


Zodra het beest de Senseo hoort aangaan weet hij niet hoe snel hij op zijn korte pootjes naar de kast moet rennen. Hij blijft staan zolang hij nog niets heeft gehad en begint te grommen als hij een keer vergeten wordt.


Als het op is probeert hij iemand zo gek te krijgen om gezamenlijk met zijn teddybeer te spelen. Uitgespeeld ploft hij moe maar voldaan op de bank, waar helaas dan niemand meer bij kan omdat hij zeer uitgebreid op de bank hangt.


Hij moet natuurlijk ook wel eens uit. Dat kost veel tijd. Ja, korte pootjes dat wil niet zo snel en die stompe neus wil natuurlijk overal aan snuffelen. En laat dan geen andere hond hem in de weg lopen want dan komt er toch een geluid uit, dat de buren aan de overkant van de straat het geblaf horen.


Nog niet zo lang geleden had hij een aanvaring met een rottweiler. Gelukkig de rottweiler heeft het overleefd. Mijn moeder was behoorlijk van streek en ze had zwaar de pest erin want dat domme ding op zijn korte pootjes ging nog even lekker tegen die grote te keer nadat ze uit elkaar waren getrokken. Hoe bedoel je verwaand?


Zo heel af en toe is mijn moeder blij dat ze hem terug kan brengen want het is hard werken om de verwaandheid zelve te bedienen. In het weekend heeft ze rust. Niet op haar klokje hoeven kijken waarneer Zijne Koninklijke Hoogheid zijn behoefte moet doen, zijn maaltijd moet hebben en ze kan alle lekkers die ze heeft zelf opeten zonder dat iemand kwijlend naast haar staat.


Maar op maandag gaat ze hem weer halen want na twee dagen rust mist ze toch dat beest op zijn korte pootjes, de rondjes om de sloot, de gezelligheid van samen een koekje bij de koffie en de warmte van zo klein hondenlijf dat naast haar kruipt en met een tevreden en diepe zucht zijn kop neerlegt op haar schoot.















x




                        

                            

                                
momartje 2010-10-06 07:53:41

                                    

                                    Soms vervloek ik onze hond, als hij weer eens de vensterbank verkauwd heeft, onderbroeken zonder kruis voorziet, de hal onder heeft gekotst of vreselijk hard gaat blaffen als de kleine net ligt te slapen maar als ik \'s avonds op de bank ga liggen en mijn hand langs de leuning laat hangen, dan voel ik dat kleine harige hoofdje dat af en toe een dankbaar likje uitdeelt en mij nooit alleen laat.





leuk geschreven en erg herkenbaar
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
internetredactie 2010-10-06 07:18:41

                                    

                                    Plaats hier uw reactie voor De oppashond
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x