Homecoming

    
    



    








	
 


Dat mijn sociale netwerk hier vrij beperkt is, daar heb ik ondertussen wel vrede mee. Het was even slikken toen we net terugkwamen uit Nederland, waar ik vijf weken niets anders heb gedaan dan koffiedrinken, bij iedereen aan tafel schuiven, nog meer koffiedrinken, feestjes bijwonen en nog meer koffie…


Maar nu het schooljaar onderweg is en alle schema’s weer gezet zijn, zit ook ik weer in een routine en kan ik me weer verheugen op die ene afspraak voor een kopje thee die ik deze week dacht te hebben.


 


Totdat twee dagen geleden de buurvrouw belde. Ja, die buurvrouw die in het voorjaar nee zei tegen een uitnodiging van ons om te komen barbequen. Welliswaar in bedekte termen, maar het resultaat was hetzelfde: er kwam geen barbeque.


Of ik zin had om op donderdagavond als invalster mee te doen aan de maandelijkse spelletjesavond die ze met vriendinnen organiseert. ‘Ik ben deze maand de gastvrouw en er heeft iemand afgezegd, ik dacht dat je het misschien wel leuk zou vinden om wat andere vrouwen te ontmoeten.’


Natuurlijk zei ik ja, al had ik geen idee wat me te wachten stond.


‘We spelen Bunco, een simpel dobbelspel, het gaat natuurlijk meer om de gezelligheid,’ legde Nancy, de buuv verder uit. Ze voegde er nog nadrukkelijk aan toe dat het zeer informeel zou zijn: ‘jeans, sportkleren, het maakt niet uit wat je aandoet, alles is goed.’


 


Gelukkig heb ik ondertussen een klein beetje ervaring met dat soort verborgen dresscodes, want zoals ik al verwachtte waren alle aanwezige dames opgedirkt: make up, kettingen, armbanden, jasjes, nette broek of rok. Uiteraard in herfstkleuren en -stoffen, ook al is het nog 30 graden buiten, het is oktober. De vestjes die ik afgelopen zomer in Nederland heb gekocht, komen nu goed van pas.


 


We speelden inderdaad een dobbelspel. Het ging er zelfs serieus aan toe, compleet met scorekaart en prijzen. Tussen het gooien van de dobbelstenen door, werd er natuurlijk vooral veel gekletst.


De dames waren niet eens zoveel ouder dan ik, ze hadden vooral allemaal oudere kinderen. Dus gingen de gesprekken over studerende kinderen, werkende kinderen en de eerste kleinkinderen. En over de ‘Homecoming dance’ dé gebeurtenis deze week op de highschools, met veel tradities en ongeschreven regels.


 


Na drie minuten snapte ik hoe het spel ging en dobbelde gezellig mee. Maar aan het einde van de avond snapte ik nog steeds niet waar al dat gedoe rond de ‘Homecoming dance’ nu over ging, niemand kon het me echt uitleggen. Ja, het was iets zeer Texaans, zoveel is me duidelijk geworden.


Zolang ik de zeden en gebruiken van het land niet kan doorgronden, zal het ook nooit echt wat worden met mijn sociale netwerk, vrees ik.















x




                        

                            

                                
Silvie in de VS 2010-10-11 17:24:34

                                    

                                    De commotie ging vooral ook om de corsages die de dames tijdens de dansavond dragen, die groot, groter, grootst schijnen te zijn. Na wat gegoogle leer ik dat die corsages wel typisch Texaans zijn. Overigens zijn alle Amerikaanse tradities hier uitvergroot (want alles is groter in Texas)

Ja, ik heb me al een aantal keren vergist in mensen van mijn leeftijd en dan al oma....
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
HennyM 2010-10-08 22:31:29

                                    

                                    De Homecoming was ooit een speciale gebeurtenis voor als het football team van de school weer een thuiswedstrijd had na lange tijd uit gespeeld te hebben. -ik moest dit aan mijn partner vragen- Maar het is niet iets van alleen Texas hoor! Ons school district had afgelopen week hun Homecoming, dat gepaard gaat met veld activiteiten voor de wedstrijd en een dans avond tijdens het weekend. En als ik het mij goed herinner deed Penn State University een grote optocht. Ja, Amerikanen kunnen er wat van wat betreft dat soort dingen. Kunnen ze af en toe in NL nog van leren, want er is tijdens die grote wedstrijden geen grof geweld tussen de fans van de teams. Ook grappig om te horen dat jij ook mensen ontmoet die al kleinkinderen hebben al zijn ze van onze eigen leeftijd (alhoewel ik ietsje pietsje ouder bent dan jij). Ik sta er nog steeds versteld van hoeveel vrouwen met hun 45e jaar al oma zijn... moet er toch niet aan denken...
                                

                            

                        

                    
                        

                            

                                
internetredactie 2010-10-08 17:16:17

                                    

                                    Plaats hier uw reactie voor Homecoming
                                

                            

                        

                        

    LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL 


    Reageer:



    

        
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.

    

        x


























x









x