Libelle home » Algemeen » The summer of ’85

The summer of ’85

| jade2004

2 Aug. 1984 is de dag dat een einde aan kwam aan een te jonge leven van een Vader.

Mijn Vader.

Ik was 10 jaar en de oudste van de viertal. Heb niet veel mee gekregen van verdriet dat zich afspeelde in het leven van mijn 28 jarige moeder.

Ik zag alles zich afspelen zoals een film waarin ik aan de zijkant een klein rolletje had. Jaren later zal ik beseffen wat betekent om je grote liefde te verliezen en hoe zwaar mijn moeder heeft gehad om achter te blijven met 4 kinderen in een wereld waarin zij alleen uit een glazen bol naar buiten keek. Als naïeve huisvrouw moest ze nu leren om de scepter te laten zwaaien in een harde-arme-communistische-bekrompen land. Ze ging werken en studeren,,een tijd waarin mijn rol steeds groter werd. Had de zorg over mijn drie zusjes, hun schoolperikelen ,en onze huishouding. En niet te vergeten mijn eigen drukke sociale leven. Een wespennest aan vrienden en vriendinnen, stiekem op feestjes/verjaardagen aanwezig zijn met gejatte porselein uit onze kast en mijn garderobe die mijn status bepaalde in de puber- samenleving van de jaren 80. Geweldig mooi tijd waarin ik niet alleen snel volwassen moest worden,maar ook kind mocht zijn. De zorg en de liefde voor elkaar heeft onze persoonlijkheid van vandaag gecreëerd.

Ben nu volwassen en zelf moeder en die leegte van een Vader-Gemis voel ik heel erg in mijn leven. Hoewel zijn dood erg plotseling kwam heb ik dagen voor zijn dood op mijn eigen manier afscheid van hem kunnen nemen. Het was een hete zomerse dag,hij zat op een stoel een wijntje te drinken en steekt zijn laatste sigaret aan. Ik bleef naar hem staren. Ik wou die beeld van een genietend en een gelukkige vader in mijn hoofd prenten. Hij riep me terug naar werkelijkheid ,,,hij keek mij aan met zijn bruine ogen en een aangeschoten ik -vind- je- lief- blik. Hij vertelt dat hij heel trots is op mij,,zijn oudste dochter. Dat waren woorden die ik nog nooit uit zijn mond had gehoord,,woorden die bevestigde wat ik hoopte. Dat hij wel van mij hield. De kind in mij wou wegrenen en van de daken schreeuwen maar mijn intuïtie besliste dat ik nog een tijdje zou blijven, ik moest nog iets doen,,iets wat ik nooit uit mijzelf zou doen. Hem een lange laatste knuffel geven en hem laten voelen dat ik van hem hield. Want onbewust wist ik dat onze laatste Vader-Dochter moment was. Een paar Dagen later tijdens onze vakantie in de Donau krijgt hij tijdens zwemmen een hartaanval .Hij is 33 jaar oud geworden.

Mijn vader was een bijzonder knappe verschijning,

Was heel erg trots op zijn dochters,hield heel veel van mijn moeder.

Was een mega voetbalfanaat en kon als beste schaken!

Schaken!! Dat zou hij mij nog leren want hij wist zeker dat aan mij een betere tegenstander had dan zijn beste vriend die hij keer op keer met gemak versloeg.

Helaas heeft hij geen tijd meer gekregen om ,,onze vader,, te zijn.

Tijd die we nog nodig hadden om hem beter te leren kennen als vader en als mens.

We hebben allemaal een stukje van mijn vader in ons. In wie we zijn en wie wij gaan worden.

Vandaag zijn we onafhankelijke vrouwen en liefdevolle moeders.

Wie we gaan worden??

Today its a gift ,,tomorrow a mistery.

Hoop dat we terug kunnen kijken op een rijkdom aan mooie herinneringen en levenservaringen samen met onze gezinnen. Dan heb je ultieme geluk bereikt en mag jezelf een gelukkig mens noemen.

En ik weet zeker als mijn vader ons kon zien,,,zijn blik zou luiden

ik-ben-trots-op-mijn-vier-meiden.

En vooral op mijn moeder.!!!

Because She did it,,