Verfilmd

Het lijkt wel of alle films tegenwoordig gebaseerd zijn op een boek en tel je als schrijver niet echt meer mee als je boek niet verfilmd is. Ik ontkom dus niet aan vergelijken tijdens het kijken of lezen.

 

Vorige week heb ik samen met Harro ‘The girl with the Dragon Fly’ gezien, de Zweedse verfilming van ‘Mannen die vrouwen haten’, deel één van de Millenium Trilogie.

Ondanks dat we de hele tijd aan het vergelijken waren met het boek: ‘hé, hij kreeg toch een verhouding met Cecilia Vanger?’ en ‘in het boek leeft Anita Vanger nog in Londen’, vond ik het een prachtige film. Ook al werd die zeer enge scène waarin Mikael gevangen genomen wordt door Martin Vanger anders ingeleid dan in het boek, zodat ik me rot schrok en trillend op de bank zat.

De verhouding tussen Lisbeth en Mikael staat veel centraler, waardoor de film meer de diepte in gaat. Vind ik. Je kunt ze prima naast elkaar lezen en bekijken, ze hebben elk een eigen kracht.

 

Maar een verfilming gaat ook wel eens mis. Nicolas Sparks is een van mijn favoriete schrijvers: levensechte verhalen, met een traan en een lach en z’n boeken hebben niet bij voorbaat een ‘eind goed, al goed.’

De verfilming van zijn boek ‘Dear John’ over een soldaat die een relatie krijgt met de vrouw van zijn dromen maar toch bijtekent na 11 september,  krijgt aan het einde het ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ dat het boek niet heeft. Waardoor de film wat mij betreft als een plumpudding in elkaar zakt. Gelukkig vond ik in het bonusmateriaal ook het einde dat niet happy afloopt.

 

Gisterenavond was Harro er niet, ik had me (dus) al dagen verheugd op een avondje jankfilm kijken. Ik had er speciaal ‘The Last Song’ voor gekocht.

The Last Song, ook van Nicolas Sparks,  vond ik een prachtig verhaal over de relatie tussen een vader en een tienerdochter, die ontspoord is, maar door de vasthoudendheid van de vader weer goed komt.

Ik  keek er naar uit om de film te zien, maar ik had beter naar de matige recensies moeten luisteren. De beelden van het strand aan de Oostkust zijn prachtig, de vader heel geloofwaardig, maar de matige acteerprestaties van Miley Cyrus (Hanna Montana) in de hoofdrol als Ronnie, haalden me steeds weer uit het verhaal. Ik heb geloof ik maar drie tranen gelaten. Gelukkig is tegenwoordig het boek er nog; het ligt al klaar op mijn nachtkastje.