Wachten voor … niets
De telefoon gaat. "Kan ik vandaag langs komen om het huis te taxeren? Uw huisbaas heeft erover gebeld." "Ja, dat is zo, maar wanneer wilt u komen? " " Vandaag". "Vandaag? Mijn huis is een puinhoop." "Niet, erg, mevrouw, dat ken ik. Het duurt maar vijf of tien minuten. Ik bel u ongeveer een half uur van te voren. Ik denk dat ik om een uur of elf kom" "Uitstekend, tot straks". Ik ren naar de kamer van mijn dochter die nog ligt te slapen. "Kom eruit en help me het huis op te ruimen." Chagrijing komt even later mijn dochter uit haar kamer, maar begint toch de huiskamer op te ruimen. Gelukkig is ze efficienter dan ik. Ik werp me op onze slaapkamer, de logeerkamer, nog een logeerkamer. Kijk of in de badkamer en wc. alles op orde is. Na anderhalf uur lijkt het wat opgeruimd en begint het wachten. Elf uur had hij gezegd en het was precies elf uur. Nog steeds een Nederlandse in hart en nieren, erger ik me na vijfentwintig jaar nog steeds aan die Midden Oostenmentaliteit van het niet zo nauw nemen met de tijd. En elke minuut later wordt de ergenis erger. Het wordt al donker. Heeft het nog zin om het huis in de duisternis te taxeren? Hij zal morgen wel weer bellen, zonder verontschuldigingen, om een nieuwe afspraak te maken. Maar morgen geef ik niet thuis. Kan hij even wachten.
Maartje 44 2010-10-12 06:57:01
Goed idee toch....!
internetredactie 2010-10-11 18:50:50
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.