Wieke: ‘Mijn kinderen’ in Ethiopië
Onze achtste kalender is klaar. Elk jaar maken wij, Monique Velzeboer, Erma Rotteveel en ik, een kalender in een ontwikkelingsland.
Daar fotografeert Monique kinderen met een handicap (vinden ze geweldig!), Erma doet de styling en honderd andere klussen,en ik maak de teksten. De opbrengst is voor het Liliane Fonds, dat zich in 80 landen inzet voor kinderen met een handicap die dringend hulp nodig hebben.
Werken met kinderen is heerlijk. Ze reageren nog zo onbevangen en hebben ze een handicap, zoals in dit revalidatiecentrum buiten Addis Abeba in Ethiopië, dan sta je als volwassene vaak te kijken van hun kracht en wijsheid.
Sommige kinderen blijven me bij, zoals Ebisa (12). Zelden heb ik een lievere en socialere jongen ontmoet. Hij woont in het zuidoosten van het land, met zijn ouders, zusjes en een broertje. Ebisa spreekt al Engels, want hij zit in ‘grade 6’, zoiets als de vijfde klas van de basisschool bij ons. Tijdens de maaltijden helpt hij de keukenstaf. Hij deelt de bordjes rond en ziet er nauwlettend op toe dat iedereen genoeg krijgt.
Elke dag komt hij naar onze provisorische fotostudio, om te kijken hoe Monique Velzeboer de foto’s maakt. Hij is een van onze ‘kalenderkinderen’ en hij geniet van de verkleedpartijen en de aandacht. In zijn eigen dorp wordt hij geplaagd met zijn klompvoet. Hij moet er vaak om huilen. “Dan denk ik altijd dat ik niet belangrijk ben in de wereld,” vertelt hij. Hij hoopt dat zijn ouders hem komen halen als hij straks is geopereerd. Misschien hebben ze de 300 birr die deze reis ze zal kosten niet kunnen sparen en daar maakt hij zich zorgen over, want hij droomt van het ogenblik dat hij zijn ouders trots tegemoet zal lopen. Niet hinkend, maar normaal, net als andere jongens.
‘Ik moet wel grade 6 overdoen,” zegt hij, “omdat ik nu hier ben. Jammer, want nou duurt het nóg langer voordat ik piloot kan worden.” Hij smeekt ons om een voetbal, want dat doet hij het allerliefst. Hier voetbalt iedereen, met of zonder krukken.
Je hoeft maar in zijn mooie ogen te kijken en je koopt natuurlijk onmiddellijk die bal. Ik heb nog nooit een kind zo zien stralen! Het eerlijk delen zal geen probleem zijn. Ebisa deelt alles. “Chief Ebisa is in charge of this ball” schrijf ik op de bal, met een dikke viltstift. Hij grijnst van oor tot oor en belooft me vast een plek in zijn vliegtuig. Van zoiets kan ik nou dromen: om ooit oog in oog te staan met piloot Ebisa!
Kalender en wenskaarten winnen
Maak kans op een kalender en een pakje wenskaarten! We mogen 5 setjes weggeven. Deze winactie is helaas verlopen. U kunt ze ook zelf bestellen op www.moniquevelzeboerfoundation.nl. Voor meer winacties gaat u naar www.libelle.nl/winnen.
Lees ook
marg 2010-10-20 11:09:14
Niemand kan er in de toekomst kijken, maar dat ze jullie hebben mogen kennen + alles eromheen, dat vergeten ze van z\'n leven niet meer. Over 70 jaar zitten ze hun kleinkinderen te vertellen over die mensen uit Nederland...dat hoop ik echt. En het zijn prachtige kaarten geworden, een aanrader...
eendje 2010-10-19 20:09:27
Superwerk doen jullie! Complimenten voor het hele team!
alexanouk 2010-10-19 17:22:34
Als De Drie Musketiers steken jullie er elke keer weer veel tijd in !
Dit moet echt hartverwarmend zijn met al die Afrikaanse kinderen die altijd maar lachen maar zoveel hulp van buitenaf nodig hebben.
Ik steun diverse goede doelen ook zoveel mogelijk en een kalender heb je elk jaar weer nodig toch ?
Het is maar goed dat er mensen zoals jij zijn ,chapeau!
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.