Dumpplek of ontwikkelplaats?

Je zou het kunnen vergelijken met de vertrekhal van Schiphol. Of met een beursvloer. Rennende mensen. Bellende mensen. Rennende en bellende mensen. Chaos en een oorverdovend lawaai. Het kinderdagverblijf is in ieder geval geen plek voor mensen die houden van een rustig ochtendritueel.

 

Ik rij er nu een jaartje of vijf met mijn kinderen naartoe. De eerste vier jaar met mijn zoon en het laatste jaar met mijn dochter van anderhalf. Nadat je de auto geparkeerd hebt zie je ze gelijk al. De papa’s in pakken. Ik kreeg er gelijk respect voor. In één hand een blackberry, in de andere een maxi-cosi, tasje met babyspullen over de schouder, autosleutels in de mond, knuffeltje onder de kin en dan met de pink de code van de toegangsdeur intoetsen. Hoezo kunnen mannen niet multitasken?  

 

Eenmaal binnen lachen de grappig getekende plaatjes je gelijk toe met teksten als ‘de waterpokken zijn er weer’ of ‘er heerst rode hond’. Na de beveiligde codedeur ga je door de ‘reuzendeur’. Een deur met de klink zo hoog dat kinderen er alleen aan kunnen komen als ze met z’n achten op elkaars schouders gaan staan. Vervolgens begin je met de stormbaan. Je springt, slalomt en kruipt door een massa aan kleine koters met een oorverdovend geluid om bij het klasje te komen. Je kleine hangt aan je broek en jij probeert vervolgens schreeuwend contact te krijgen met de leidster. Als beloning voor dit ochtendritueel ontvang je geen groene baret maar iets groens wat een ander kind aan je broek heef gesmeerd.

 

Ja, ik heb toch wel wat bedenkingen bij het kinderdagverblijf. Het leren delen, spelen met elkaar wordt vaak genoemd als pluspunten van de hedendaagse dumpplaats. Oh ja en ze leren goed voor zichzelf op te komen. Dat is wel het mooiste argument. Ik maak nu wekelijks mee hoe mijn dochter ontspannen leert op te komen voor zichzelf. Als ze één stap over de drempel van het klasje zet rennen er gelijk vier andere kinderen naar haar toe. Ze drijven haar in een hoekje en overladen haar met iets te harde zoentjes en knuffels. Nadat ze eindelijk een pop heeft bemachtigd in de klas, is ze deze ook gelijk na drie seconden weer kwijt. Ze heeft er wel een nieuwe woordenschat aan overgehouden: ‘afpakken, pop en mag nie’. Dat is dan wel weer ontwikkeling.

 

Er zijn nog meer mooie verhalen te vertellen over de invloed van het kinderdagverblijf maar aangezien mijn kinderen er nog steeds naartoe gaan moet ik wel iets positiefs vinden. Dan kan ik niet met argumenten komen als carrière, vakantie, tweede auto en een twee onder een kap.

 

Gelukkig stapt mijn dochter nog twee dagen met een glimlach het kinderdagverblijf binnen en is mijn zoon ook een vrolijke gezonde schoolgaande jongen geworden.

 

Het zal dan wel aan mij liggen.