Libelle home » Dieren » Ntombi en de vogeltjes

Ntombi en de vogeltjes

Elke ochtend bij het wakker worden, open ik de ramen van onze slaapkamer.

Samen met ons hondenkind, Ntombi. Een heuse Zuid-Afrikaanse Rhodesian Ridgeback.

Met Ntombi heb ik een klein ochtendritueel.

Bij het openen van de ramen, steekt zij haar kop naar buiten en ik vraag haar dan: Waar zijn de vogeltjes? Hebben de vogeltjes zich verstopt? Waar zijn ze dan?

Ze kijkt me aan of ik wel een "full box of chocolates" ben, zou Lee zeggen, maar ik vind het een leuk ritueel om de ochtend te beginnen.

Deze zondagochtend om 07.00 uur stappen we samen uit de deur op weg naar het strand, want we wonen vlakbij de zee.

Ik ben relaxed en geef Ntombi de ruimte om te lopen waar zíj wil.

Er is geen hond te bekennen, vermoedelijk ligt iedereen uit te slapen.

We passeren vijvers, steken de rivier over en genieten van de zondagsrust.

Ntombi blijft wat langer bij een bossage staan en PATS komt triomfantelijk uit de bosjes met een eend in haar bek.

Ik zou het uit willen schreeuwen, maar dan trekken we wellicht ongewilde aandacht. Ze houdt haar eend goed vast en zo lopen we langzaam richting het strand. Ik kan nauwelijks naar haar kijken, want dan word ik misselijk. Ik zie wel dat ze het af en toe een beetje loslaat om het dan weer beter in haar bek te krijgen.

Wat nu? Voorzover ik kan zien, heeft niemand ons in de gaten en wij zijn inmiddels op het strand beland. Ik besluit om een paar rukken aan de riem te geven en ja hoor, ze laat de eend los.

Het beest vliegt een heel eind over de zee om er daarna in te buitelen, schudt even haar veren en blijft dan genieten van de herwonnen vrijheid.

Ntombi blijft verbouwereerd achter en danst op haar vier poten, voortdurend kijkend over de zee. Ze komt dicht in mijn buurt en ik wil nu even niet te dicht bij haar zijn. Die bek met die eend erin. Jakkes!

De terugweg naar huis loopt Ntombi trots te zijn. Ik moet er wel om glimlachen.

De rest van de dag loopt ze zo fier als om aan te geven dat ze dat maar mooi heeft geflikt.

Ik bel Lee op haar werk en we moeten allebei lachen om onze jager.

Een nieuwe ochtend breekt aan.

Ik open de ramen, Ntombi steekt haar kop naar buiten en ik vraag haar waar de vogeltjes zijn.