LNC Gediz: Nooit meer koude voeten
donderdag, december 30th, 2010Ik heb een paar vriendinnen die single zijn. De 30 (of 40) gepasseerd en op zoek naar een liefde. Altijd geroepen dat alleen zijn ok is, dat ze niemand nodig hebben, dat ze het prima naar de zin hebben. Maar stiekem hopen op de prins op het witte paard. Voor degenen onder ons die nog in romantiek geloven, hier drie waargebeurde love stories die vijftig jaar geleden plaatsgevonden kunnen hebben of iemand morgen kunnen overkomen. Dus dames, die prins komt wel, maar misschien op een circusolifant.
Meneer Janssen was al een vrijgezel op leeftijd toen hij besloot aan een rondreis voor alleenstaanden deel te nemen in Duitsland. Een week lang zou het gezelschap rondtrekken en in verschillende hotelletjes langs de route overnachten. Op een nacht hoorde hij iemand haar kamer uitkomen en gebruik maken van het gemeenschappelijke toilet op de gang. Aangezien meneer Janssen zijn kamer niet op slot had en de dame in kwestie zich vergiste in de deur, kroop even later een wildvreemde mevrouw bij hem in bed. Zij leek de vergissing niet opgemerkt te hebben in het donker, dus fluisterde hij na een tijdje: ‘Fraulein, was haben Sie kalte Fuesse!’. De dame slaakte een kreetje en sprintte de kamer uit. De volgende avond was er een dansavond. Meneer Janssen danste met elke vrouw, terwijl hij ze allemaal ‘Fraulein, was haben Sie kalte Fuesse!’ toefluisterde. Een Fraulein werd vuurrood, de dame die later mevrouw Janssen is geworden.
Marcella werkte voor een paar weken op een camping in Nederland, toen Robert uit Nieuw Zeeland er met een paar vrienden neerstreek. Er onstond een oppervlakkige vriendschap tussen hen en bij het afscheid werden adressen uitgewisseld. Hoewel ze niets voor elkaar voelden, hielden ze door de jaren heen contact. Relaties kwamen en gingen voor beiden. Na bijna een decennium kreeg Marcella een telefoontje. Robert was weer in Europa en wilde haar graag weer zien na hun jarenlange onregelmatige correspondentie. Marcella nodigde hem uit om te komen eten. Hij kwam, ze zagen en de liefde overwon. Drie maanden later volgde ze hem naar Sydney, waar Marcella en haar soul mate nu heel gelukkig samenwonen in een appartement met uitzicht op het Opera House.
Valerie was acrobate bij een rondreizend circus. In Zuid-Europa kwam er tijdelijk een groep clowns bij het circus, waar Errol er een van was. Het was liefde op het eerste gezicht, maar een onmogelijke relatie, omdat ze voor hun levensonderhoud ieder verder moesten trekken met hun eigen groep. Ze spraken af dat ze elkaar precies een jaar later weer zouden ontmoeten op het station waar ze afscheid namen, als ze nog steeds hetzelfde voor elkaar voelden. 365 dagen later waren voorbijgangers op het station getuige van een innige omhelzing tussen een acrobate en een clown. En ze hebben elkaar nooit meer losgelaten.
Liefde is namelijk altijd, voor altijd en overal…




