Nieuwscafé. Efteling en tweestrijd….
woensdag, december 29th, 2010 De meiden hadden niets door afgelopen zomer. Wij maakten ze wijs dat we naar een meubelboulevard gingen. Ik maakte broodjes klaar (das handig mam, voor als het etenstijd is en we zijn nog niet thuis), we pakten de zonnebrandcrème in, het fototoestel, flesjes water….we gingen op pad en onderweg bespraken we de kleur van de stoel die we voor papa gingen uitzoeken in de meubelzaak. Kim wilde groen, Sam koos voor blauw en ik voor de lol voor roze!
We reden de parkeerplaats op en we vertelden ze dat het erg druk was. Ze vonden het nog steeds niet vreemd, ook niet toen we verkleden mensen tegen kwamen bij de ingang….en dat ik naar de kassa ging om kaartjes te kopen. Heel normaal voor een dagje meubels kijken, schijnbaar.
En toen zei Sam opeens, dit lijkt de Efteling wel. En even voor de goede orde, ze is er ooit één keer geweest toen ze net drie jaar was. Ja, nu wist Kim het ook weer. “Zijn we in de Efteling?” ze sprongen en gilden en omhelsden ons (ja, echt) zo leuk vonden ze het! En het was ook leuk.
En als Astrid een dagje uit is horen daar natuurlijk ook de nodige blunders bij….Eentje wil ik jullie niet onthouden. Ik wilde graag in de vogelrock. Nu moetje weten dat Kim twee jaar geleden huilend, gillend en schreeuwend een ritje heeft gemaakt. Ze vond het vreselijk, maar bij terugkomst op het perron kreeg ze van een vriendelijke Efteling medewerkster een glaasje ranja voor de schrik en als klap op de vuurpijl een Tita Tovernaar CD. Kim had er geen trauma’s aan overgehouden en draait het cd-tje nog steeds en ze is ook nog eens twee jaar ouder. Sam wilde ook. Ze is gek op achtbanen en alles wat hard en wild is. Dus togen we naar de rij die maar 20 minuten was. Er stond een bord waar je je kind kon meten of ze wel 1,20 was. “Vast wel”, zei ik tegen manlief. (al eeuwen niet gemeten dus was het een ruwe schatting.)
Ik plantte haar onder het bord waar ze boven uit kwam. Dus dat zat goed. Vrolijk stapte we twintig minuten later in de karretjes waar Sam er zonder pardon werd uitgehaald door achtbaanmeneer. Ze werd onder een meetlat gezet en kwam niet eens op de 1,10 uit. (meneer, ik heb haar net nog opgemeten…)
Kim was inmiddels in dikke tranen want ze vond het toch allemaal veel te eng (toch een trauma?) en zo stapte mijn gezin dus uit de karretjes. En ik had een dilemma. Want ik wilde zo graag.In de luttele seconden die ik had, besloot ik te blijven zitten. Was tenslotte niet zo vaak in de Efteling. Heerlijk, zo in het donker….
Later zag ik dat het bord waar wij Sam onder hadden gezet de wijzer was naar de meetlat….oeps…beetje dom…
