BOOOOOOOS
Ik ben Boos, of beter gezegt ik was Boos……..
Ik loop al tijden met pijn in mijn spieren, en met als gevolg dat mijn spieren uitvallen, ik loop altijd overal net de verkeerde artsen tegen het lijf en word nooit begrepen…..
Dat begon al toen ik 8 jaar was met mijn knie-en, uiteindelijk hebben ze toen ik 25 jaar was een operatie gedaan en bleken ze versleten te zijn, ooohhh zei de arts doodleuk (dat is een probleem voor over een jaar of 30 daar kunnen we nu niets aan doen)……
Dan krijg ik een jaar of 5 geleden pijn in mijn schouder, zoeken ze drie jaar in mijn nek omdat geen van de artsen geloofde dat het in mijn schouder zou zitten, uiteindelijk blijft (zoals ik al zei) het toch in mijn schouder te zitten, krijg ik vijf weken voor de operatie een trigger in mijn rechter arm erbij……En als die niet over zou zijn voor de operatie zou de hele operatie niet door gaan…….
Met behulp van Fyso, is de trigger gelukkig elke dag een stukje overgegaan, dus operatie mocht door gaan, toen ik wakker werd zegt de arts dat was wel nodig hoor je schouder zat helemaal vast……..&*%^$$$#$%ÂRGGGGG………
En nu ben ik dus vanuit mijn eigen ziekenhuis doorverwezen naar een ziekenhuis in Amsterdam die zouden me wel verder kunnen helpen……..
Dus vol goede moed, zijn mijn man en ik donderdag naar Amsterdam gegaan………maar met dezelfde vaart stonden we zwaar terleurgesteld weer buiten……
5 minuten zijn we heel binnen geweest bij de arts…….Wat komt U hier nou eigenlijk doen zegt hij?????
Ik zeg nou ik zou wel eens willen weten wat ik heb, in mijn eigen woonplaats kunnen ze het niet echt vinden……..
OOOhhh zegt hij zonder onderzoek zonder wat dan ook, U heeft fybromialgie………
En daar stonden we dan na 5 minuten, verbaasd dat een arts dat zo kan zeggen, boos omdat je toch denkt dat je in zo’n ziekenhuis in goede handen bent………
Ik kreeg een afsraak mee voor een reuma-verpleegkundige en kon weer gaan, dus die afspraak hebben we nog wel gemaakt, maar later dacht ik ja wat heeft dat dat voor zin, weer die kant op terwijl ze die vast ook in ons eigen ziekenhuis hebben………
En daar sta je dan buiten in Amsterdam, mijn man zegt gaat het……NEE het gaat zeker niet, ik ben BOOS, weer word ik niet begrepen weer word ik zomaar aan de kant geduwd door een arts…………..
Ga morgen mijn eigen arts even bellen weer en dan hoor ik wel hoe en wat……….
Lees ook
binka74 2011-03-07 11:49:31
Groetjes van Binka
binka74 2011-03-07 11:47:52
Lees net je antwoord pas (jammer dat je daar geen vermelding van krijgt als er op je blog word gereageerd)....
Ja inderdaad krijg je op een gegeven moment de vraag dat je teveel met je ziekte bezig bent....maar ook bij mij is het idd zo dat ik alleen maar wil weten wat ik heb en wat ik eraan kan doen om mijn leven zo lekker mogelijk te laten verlopen......
Mijn man gaat altijd met mij mee, en komt goed voor mij op en stelt de nodige vragen als het moet, maar de laatste keer was daar gewoon geen kans toe....hij gaf ons gewoon geen kans om wat te vragen of uit te leggen......
Ik ben blij dat ze bij jullie uiteindelijk gevonden hebben wat het was, maar idd wel 6 jaar te lang heeft dat ook geduurd voordat ze wisten wat het was....6 jaar waarin je leeft in onmacht en je wilt gewoon zo graag weten wat t is......
Ik heb 28 april weer een afspraak dus dan zal ik wel weer meer horen over hoe en wat, dat is dan gewoon weer in ons eigen ziekenhuis dus ik wacht het maar gewoon weer af allemaal.......
Bedankt voor je woorden groetjes van Binka
jax 2011-02-25 09:03:38
Wat ik je echt kan aanraden is om iedere keer, naar iedere afspraak iemand mee te nemen die aan jouw kant staat en die niet bang is om vragen te stellen, zodat je er niet alleen voor staat. Dat was in ons geval heel erg belangrijk.
Wij maakten op een gegeven moment ook zelf een agenda van wat we verwachtten van een afspraak en bereidden het heel goed voor, zodat we zelf meer controle hadden en niet meer van het kastje naar de muur gestuurd werden. Resultaat van zulke afspraken was altijd een aantal actiepunten en daar konden we dan concreet op terugkomen tijdens de volgende afspraak.
Dat gaf ons houvast en uiteindelijk ook resultaat.
Stel vooral veel vragen als:
- waar is dat op gebaseerd? (in ons geval belangrijk omdat er niets gedaan werd)
- wat voor testen kunnen er gedaan worden? (in jouw geval misschien om aan te tonen of je wel of geen fybriomyalgie hebt)
Gebruik de informatie die je krijgt om te zoeken op internet wat voor behandelingen er zijn, wat voor medicatie.
Deze informatie kun je dan weer gebruiken om gerichte vragen te stellen als
- Als dit het niet is, kunt U dan uitleggen waarom niet?
- En welke behandeling zou U dan voorstellen?
- Wat heeft U nodig om wel een diagnose te stellen?
Wij kregen het verwijt dat we teveel bezig waren met ziek zijn, terwijl we alleen bezig waren om te achterhalen waarom hij ziek was, zodat hij beter kon worden. En ook om zeker te kunnen weten dat je er zelf alles aan gedaan hebt. Ook omdat wij allebei voelden dat we de situatie niet konden accepteren voordat we wisten dat we alles gedaan hadden wat mogelijk was.
Gelukkig is het redelijk goed afgelopen, maar het heeft hem 6 jaar van zijn leven gekost, voor iets wat normaal na 3 maanden al vastgesteld kan worden en binnen 6 maanden over is mits correct behandeld. Heel erg zuur is dat.
Jij loopt er nog veel langer mee, ik begrijp jouw boosheid héél erg goed. Ik word zelf ook nog steeds boos als ik er aan terug denk.
LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL
Reageer:
Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.