Column Mark Rutte: Tweerichtingsverkeer

Vlak voor Nieuwjaar publiceerde de New York Times een uitvoerig artikel over een aantal trends op de Nederlandse arbeidsmarkt. Zo’n blik van een buitenstaander is natuurlijk altijd erg interessant. Wat mij vooral opviel, is hoe de krant met een mengeling van lichte verbazing en bewondering schreef over de manier waarop wij Nederlanders flexibel werken tot norm aan het verheffen zijn. En dat geldt niet alleen voor de Nederlandse vrouw, maar ook steeds vaker voor de Nederlandse man, aldus de krant. De term ‘daddy day’ (onze bekende papadag) zetten de Amerikanen nog tussen aanhalingstekens, terwijl dat begrip bij ons al lang en breed is ingeburgerd. Ik bedoel maar.

Toch kende Nederland heel lang een traditioneel gezinspatroon. Voor de generaties van onze oma’s en moeders was het heel normaal dat zij niet ‘buiten de deur’ werkten, zoals dat vroeger heette. En deden zij dat wel, dan kregen ze op hun huwelijksdag vaak automatisch hun ontslagpapieren thuisgestuurd. Een paar feiten: leraressen verloren tot 1957 hun baan als ze gingen trouwen. Pas in 1971 werd de bepaling uit de wet geschrapt dat de man het hoofd van het gezin was. En het duurde tot 1980 voor er een Wet gelijke behandeling kwam.

Die tijd ligt gelukkig achter ons. De maatschappelijke positie van vrouwen is anno 2011 totaal anders dan een halve eeuw geleden. Er valt voor vrouwen wat te kiezen en ook Libelle heeft in die ontwikkeling een belangrijke rol gespeeld. Zo publiceerde dit blad al in 1968 een invloedrijk artikel over ‘De Pil’ en kreeg een gastredactie van Dolle Mina’s in de jaren ’70 zonder reserves de kans om een special te vullen over emancipatie. De Libelle Nieuwscafés staan dus in een lange traditie van open discussie en maatschappelijke betrokkenheid.

Een van de actuele thema’s die Libelle nu op tafel legt is ‘Het Nieuwe Werken’. Feit is dat we op de arbeidsmarkt van de toekomst iedereen nodig hebben en het ons niet kunnen veroorloven te blijven hangen in vastgeroeste patronen. En wat de New York Times in ieder geval goed zag, is dat de behoefte aan flexibiliteit groeiende is. Dat de balans tussen werk en privé voor veel mensen belangrijker is dan ooit. Ik zie dat om mij heen en het geldt zeker ook voor mij persoonlijk. Daarom heb ik me vast voorgenomen om als minister-president tijd te blijven maken voor familie en vrienden en ook voor mijn winkelrondje met krant en cappuccino toe. Dat laat ik me door niemand afnemen.

Maar die flexibele arbeidsmarkt van de toekomst is wel tweerichtingsverkeer. Met andere woorden: het vraagt wat van de werkgever, maar ook van de werknemer – man of vrouw, dat maakt niet uit. Ons land heeft de komende decennia in een vergrijzende arbeidsmarkt mensen nodig met ambitie en inzet. Mensen die kansen zien en grijpen, omdat ze wat van hun leven willen maken. En ja, dat kan soms ook buiten kantooruren zijn. Maar is dit niet waar veel van onze oma’s en moeders van droomden? En onze opa’s en vaders stiekem misschien ook wel eens…

Mark Rutte

Minister-president

(Deze column staat Рiets aangepast en ingekort Рook in de Libelle Nieuwscaf̩ Krant bij Libelle nummer 7.)

• Doorsturen
• Print

• Twitter
• Hyves
• Facebook
• NUjij

ambusuus 2011-02-17 06:14:59

Roses, je kan je eigen situatie niet vergelijken met de algemene trend.
Ik krijg echt evenveel betaald als mijn mannelijke collega's. En er wordt absoluut geen onderscheid gemaakt welke be"man" ning (hihi) op welke ambulance gaat en wie dus naar een zware patiënt gaat of wie niet.
Het discriminerend gedrag ligt heel misschien een beetje aan jezelf? Of aan je christelijke werkgever. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee of mijn werkgever al of niet christelijk is of atheïst, moslim of joods.
Wel weet ik dat ik de leukste baan van de wereld heb. Vroeger was het absoluut een "mannenberoep", maar af en toe zitten we met twee vrouwen op de ambu en dat geeft soms leuke reacties. Ook wij moeten zien dat we zwaardere mensen waar dan ook vandaan vandaan moeten zien te krijgen of naartoe moeten brengen.
Ook hebben we geen leeftijsdiscriminatie; ik ben 58 en werk samen met jonge mensen van 25 en dat gaat uitstekend.
De ultieme uitdaging en ik geniet.

Roses 2011-02-11 21:49:11

Meneer Rutte heeft zo te lezen weinig feeling met de werkelijkheid. Hij moet nodig uit zijn ambtenaren stolpje komen en in contact treden met de realiteit.
Het artikel over de pil in Libelle is verlaat gepubliceerd, toen de discussie al op een hoogtepunt was. Door publicatie is de pil wel door bij het merendeel van de Nederlandse vrouw ingeburgerd geraakt. Die maatschappelijke betrokkenheid zie ik nu niet terug. Libelle heeft toendertijd veel betekent voor de beperkte emancipatie van de vrouw, maar heden weigert Libelle een voortrekkersrol te vervullen voor de emancipatie van de allochtone vrouw. Libelle is nog steeds een blad door en voor de autochtone blanke vrouw. Een gekleurde vrouw op de cover betekent automatisch een daling in verkoop en terugtrekken van adverteerders. In het blad komen allochtone levensverhalen niet tot zeer weinig voor. En voor zover ze voorkomen, dan wel altijd in een negatief licht.

Wat betreft de vastgeroeste patronen op de arbeidsmarkt. Volgens de wet is de man niet meer de hoofdkostwinner maar in de praktijk wel voor werkgevers. Ik heb zelf ervaren dat werkgevers meer investeren in mannelijke werknemers dan in vrouwen. Ik heb mijn opleiding zelf moeten betalen omdat mijn christelijke werkgever weigerde geld aan mijn ontwikkeling te betalen, maar voor de mannelijke werknemers had hij wel veel over. Veel werkgevers gaan er namelijk nog altijd vanuit dat de vrouw later minder gaat werken of thuis blijft. Vrouwen zoals ik die niet aan het plaatje voldoen vallen dus overal buiten. Ik kreeg altijd stelselmatig minder betaald dan de mannen onder het mom van \'ze zijn vaders en kostwinners\'. Ik ben heel mijn leven kostwinner en ik word niet onderhouden in tegenstelling tot veel Nederlandse vrouwen die parttime werken.
Klopt, er is veel veranders, maar er is nog geen gelijkheid, en dat ervaar ik elke dag. Het feit alleen al dat mannen eerder promotie maken dan vrouwen en meer verdienen in dezelfde omstandigheden zegt al genoeg.
En die pappadag? Laat me niet lachen. Wie betaalt dat? De vrouwelijke kostwinner, zij krijgt minder omdat andermans vrouw weigert meer te werken.
Ik had graag met Rutte persoonlijk willen spreken. Ik kan wel merken dat hij niet in de realiteit leeft of verkeert in kringen waarin de vrouw toch weer volgens de traditie voor het gezin kiest. Vrouwelijke hoofdkostwinners zoals ik hebben minder kansen.

internetredactie 2011-02-11 14:07:21

Plaats hier uw reactie voor Column Mark Rutte: Tweerichtingsverkeer

LEES MEER REACTIES OP DIT ARTIKEL

Om te reageren dient u ingelogd te zijn. Klik hier om in te loggen.