Libelle home » Columns » Femke- ingesloten gewoonten

Femke- ingesloten gewoonten

Gezien in Libelle 6

Ineens besef je dat een relatie meer inhoudt dan elkaar geweldig en lief en fascinerend en ongelofelijk knap vinden.

Ik ben 31 jaar, een half jaar getrouwd en mijn echtgenoot en ik kampen met ingesleten gewoontes. Van die gewoontes die je ouders vroeger hadden. Zo’n gewoonte dat moeder ieder weekend net iets te veel pindarotsjes at en dat vader dan zei: ‘Is het nou nog niet genoeg?’. Of dat vader altijd met zijn vieze voeten kwam binnenlopen en moeder daarom, al voordat hij een stap over de drempel zette, gilde: ‘Voeten vegen!’. Ik heb het aanschouwd in de jaren dat ik thuis woonde en ik heb me geërgerd en voorgenomen dat het in mijn relatie, in mijn huis, met mijn geliefde, nooit zo zou worden. Want wij zouden elkaar begrijpen. We zouden dezelfde principes hebben. Dezelfde opvattingen over wat netheid is, over hoe je commu-niceert, over wat ruzie is en wat niet.

Als je achttien bent, hoort dat er klaarblijkelijk bij: je denkt dat jij jouw wereld ideaal gaat maken. Dat, als jij verliefd/verloofd/getrouwd bent, de rest vanzelf gaat. Geen moeilijkheden, alleen maar happily ever after. Naarmate de jaren verstrijken en je meerdere lange relaties achter de rug hebt, besef je wel dat een relatie meer inhoudt dan elkaar geweldig en lief en fascinerend en ongelofelijk knap vinden. Je komt erachter dat je op meerdere mensen verliefd kunt worden en dat je maar met weinigen zou kunnen samenleven. Want dat is namelijk moeilijk: samenleven. Geconfronteerd worden met elkaars zwakheden. In elkaars buurt zijn als je eigenlijk liever alleen bent. De afstandsbediening delen. Allemaal dingen die je met elkaar moet kunnen. En willen.

Gelukkig heb ik de samenwoon-stap alweer een tijdje geleden genomen. Succesvol. Ik kan leven met Reinier en (wat veel knapper is) hij met mij. We hebben kleine en grote strijden gestreden. Ik heb geschreeuwd, hij is weggelopen, we zijn uit elkaar gegaan en we hebben allebei fouten gemaakt waarvan we niet meteen wisten of ze ooit te vergeven waren. Nu blijkt echter dat, hoewel je in staat bent om een heleboel troep en ballast overboord te gooien, sommige hobbels altijd hobbels zullen blijven. Dat noemen we ingesleten gewoontes. Míjn moeite met het in bedwang houden van ergernis. Zíjn onvermogen om iets langer dan een uur te onthouden. Tot mijn verbazing bewandelen we hetzelfde pad als al die generaties voor ons. En ook wij slagen niet.